یوشع

در این تریلر روانشناسانه پرتنش، زوج ثروتمند منهتنی برد و ابی کِرن (سام راکول و وِرا فارمیگا) نوزادشان لیلی را به خانه می‌آورند تا با جاشوا ۹ ساله (جیکوب کوگان)، پسر زیبا و بااستعدادشان ملاقات کند. اما خوشبختی این خانواده دوامی ندارد. جاشوا به عنوان تنها فرزند و مرکز توجه خانواده، توانسته بود بدرخشد و طبیعت دستکاری‌کننده و مخربش مهار شده بود. اما ورود لیلی همه چیز را تغییر می‌دهد و طبیعت حیله‌گر و بی‌رحم جاشوا را برمی‌انگیزد. او به نقاط ضعف والدینش آگاه است: مادرش قبلاً از افسردگی پس از زایمان رنج برده و پدرش در محل کار تحت فشار است و غیره. جاشوا با ترکیب ذهن درخشانش با فقدان کامل وجدان، به‌طور سیستماتیک برای بازگرداندن وضعیت سابق تلاش می‌کند. تنش بالا می‌گیرد و خطرها بیشتر و بیشتر می‌شوند، درحالی‌که جاشوا از شکنندگی و آسیب‌پذیری خانواده‌اش سوءاستفاده می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تاثیر خشونت تلویحی در فیلم‌های ترسناک مثل این فیلم صحبت کنند. آیا فیلم‌ها ترسناک‌تر می‌شوند وقتی که اعمال خشونت‌آمیز را روی پرده نمایش می‌دهند یا وقتی که این اعمال را به تخیل شما واگذار می‌کنند؟ چرا؟ فیلم چه پیامی در مورد ذات شرارت دارد؟ آیا جاشوا کاملا بد است، یا راهی وجود دارد که بتوان او را نجات داد؟ چگونه موسیقی که او می‌نوازد حالت ذهنی‌اش را آشکار می‌کند؟ موسیقی در این فیلم و در دیگر فیلم‌های ترسناک چه نقشی دارد؟

والدین باید بدانند که این فیلم، یک فیلم ترسناک درباره پیروزی شرارت بر خوبی است. آسیب‌پذیرترین موجودات، حیوانات، نوزاد تازه متولد شده، والدین و پدربزرگ و مادربزرگ مهربان، توسط یک پسر بچه‌ای که از هوش فوق‌العاده خود برای ایجاد هرج و مرج در اطرافش استفاده می‌کند، تعقیب، تهدید و نابود می‌شوند. مرگ‌های ناراحت‌کننده و خونریزی وجود دارد، اگرچه بیشتر خشونت مخرب واقعی تلویحی است و خارج از صفحه رخ می‌دهد. برخی از نوشیدن و فحاشی (از جمله لعنتی) وجود دارد. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر از این دست، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

جاشوا فیلمی روانشناسانه و مهیج است که با مهارت، هوش و آگاهی عمیق از آنچه مخاطب را به لرزه درمی‌آورد، ساخته شده است. جرج راتلیف، کارگردان، در این فیلم بدترین کابوس والدین را به تصویر کشیده است؛ شخصیتی شرور و به‌یادماندنی که با دامین از فیلم پیشگویی و حتی هانیبال لکتر برابری می‌کند.در این فیلم خشونت آشکار زیادی وجود ندارد، اما تماشاگران همواره از خطر آگاه هستند. با این حال، فیلمسازان توانسته‌اند مخاطبان را درگیر نگه دارند. آیا ممکن است هر اتفاق ناگوار را بتوان با تصادف یا سوءتفاهم بی‌ضرر توضیح داد؟ به جز چند مورد نادر اشتباه (برای مثال، ظاهر شدن یک نوار ویدئویی عجیب و غیرمنطقی)، جاشوا در هر سطحی موفق است. موسیقی، نورپردازی، خلاقیت و تدوین استادانه همگی در خدمت شخصیت‌ها و داستان هستند.