جزیره هَرپر

هفته جشن عروسی در یک جزیره تفریحی دورافتاده به هم می‌ریزد وقتی که یک قاتل بی‌رحم شروع به از بین بردن مهمانان می‌کند، یکی پس از دیگری با قتل‌های خونین. چه کسی پشت این قتل‌هاست؟ آیا پدر ثروتمند است که سعی در به هم زدن ازدواج قریب‌الوقوع دخترش با هنری دان (کریستوفر گورهام) از طبقه کارگر دارد؟ یا شاید دوست پسر سابق عروس، که بعد از جدایی عاطفی‌شان عصبانی است؟ و در مورد جان ویکفیلد چه، آن دیوانه روانی که هفت سال پیش به یک قتل‌عام دست زد—آیا واقعا مرده است؟ با هر قسمت و یک قتل جدید، لیست قربانیان طولانی‌تر می‌شود در حالی که فهرست قاتلان احتمالی محدودتر.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تفاوت‌ها و شباهت‌های این نمایش با داستان‌های ترسناک سینمایی بحث کنند. چه بخش‌هایی برای تلویزیون ملایم‌تر شده است؟
• آیا فکر می‌کنید این تغییرات از داستان کم می‌کند، یا اینکه ژانر وحشت خشن امروزی می‌تواند از روش «کمتر، بهتر» که در اینجا استفاده شده، بهره ببرد؟
• تاثیر مشاهده تصاویر خشونت‌آمیز در رسانه‌ها چیست؟

والدین باید بدانند که این مجموعه مرموز قتل خشن — که در آن هر قسمت یک شخصیت کشته می‌شود تا قاتل در نهایت فاش شود — شباهت زیادی به فیلم‌های ترسناک پرخرج دارد و فقط کمی برای تلویزیون ملایم‌تر شده است. این مجموعه خشن و خشونت‌آمیز است (قربانیان شکنجه می‌شوند و موارد دیگر)، نوشیدن و رابطه جنسی زیادی در آن وجود دارد، و حس غم و اندوه فراگیری در آن وجود دارد. این مجموعه برای بینندگان جوان مناسب نیست، و هر کودکی که آن را تماشا کند احتمالاً وحشت‌زده خواهد شد.

هارپر آیلند مجموعه‌ای است که شاید یک دانشجوی سال دوم فیلم‌سازی بتواند آن را بسازد. این مجموعه به‌خوبی ساخته شده است؛ یعنی صحنه‌ها به‌خوبی طراحی شده‌اند، فضای غم‌انگیز و ترسناک به‌خوبی منتقل می‌شود، و بازیگران احساسات کلیشه‌ای موردنیاز نقش‌هایشان و فیلمنامه‌ی گاهی خشک و بی‌روح را به‌خوبی اجرا می‌کنند.اما انتظار نداشته باشید که چیزهای جدیدی ببینید. تقریبا همه چیز در اینجا مثل تکرار خسته کننده داستان‌های فیلم‌های ترسناک به نظر می‌رسد. در قتل‌های ویکفیلد، یک داستان ترسناک در پس‌زمینه وجود دارد. تنش‌های آشکار و تهدیدآمیزی بین شهروندان طبقه کارگر و اعضای ثروتمند مهمانی عروسی (یا همان گروه احتمالی قربانیان) وجود دارد. و شخصیت‌ها کاملا کلیشه‌ای هستند، از دختر خوب تا فرد دلربا و مرد تنها و افسرده تا بچه عجیب و غریب. قتل‌ها پیچیده، خشن و گاهی بی‌هدف هستند. چرا باید برای مرگ هوشمندانه قربانی که هرگز پیدا نمی‌شود و کسی هم متوجه غیبتش نمی‌شود، که به کف یک قایق بسته شده، زحمت کشید؟ این برای این قاتل مرموز خیلی کار است و کمکی به پیشبرد داستان نمی‌کند. تنها "ارزش" این نمایش شوکه کردن بینندگان است، اما هر کسی که آن را تماشا کند، تقریبا مطمئنا قبلا همه چیز را دیده است.