شجاعت سگ ترسو

کوراج (با صدای مارتی گراب‌استین)، یک سگ کوچک ارغوانی که از همه چیز می‌ترسد، توسط موریال (تئا وایت) پذیرفته می‌شود، که در یک مزرعه شبیه به منطقه‌ی غروب با شوهرش یوستیس (لیونل جی. ویلسون) زندگی می‌کند، که از کوراج متنفر است و به او حسادت می‌کند. در هر قسمت، این سه نفر با مشکلات مختلفی دست و پنجه نرم می‌کنند (مثلاً توسط بیگانگانی که به دنبال دی‌ان‌ای آن‌ها هستند، مکیده می‌شوند، یا توسط آن‌ها بسته می‌شوند، زخمی می‌شوند، خونشان مکیده می‌شود و غیره) که اغلب توسط نقشه‌های یوستیس علیه کوراج به وجود می‌آیند. نجات روز به کوراج بستگی دارد و او همیشه این کار را انجام می‌دهد، اگرچه معمولاً با انجام کارهایی مثل جیغ زدن به قدری بلند که خانه روی مزاحم می‌افتد، نه با شکست دادن او. در این فرایند، یوستیس اغلب له می‌شود، زخمی می‌شود و حتی خورده می‌شود، اگرچه او به طور قطع برای قسمت بعدی سالم برمی‌گردد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد سطح و نوع خشونتی که در این نمایش وجود دارد، صحبت کنند. آیا آنقدر اغراق‌آمیز است که خنده‌دار می‌شود، یا صرفاً غیرقابل قبول است؟ چرا تماشای یک سگ کارتونی که از درون به بیرون برمی‌گردد، برای ما خنده‌دار است؟ آیا این نمایش فقط به همین خلاصه می‌شود؟ به طور کلی، چه چیزی باعث می‌شود که بخواهید آن را تماشا کنید -- طنزهای زننده یا این واقعیت که می‌توانید به پیروزی شجاعت، علی‌رغم مشکلاتش، امیدوار باشید؟

والدین باید بدانند که این نمایش برای هیچ کودکی مناسب نیست که در هر سطحی به واقعیت یک شخصیت کارتونی باور داشته باشد. هر قسمت با رفتار بد و آزاردهنده همسر صاحب شجاعت با همسر و سگش شروع می‌شود و به طور کلی این نمایش به همان اندازه خشن و زننده است که انیمیشن می‌تواند باشد (و نه به سبک باگز بانی که بسیاری از والدین آن را حتی برای کودکان کوچک هم خنده‌دار می‌دانند). با این حال، این نمایش به قدری افراطی است -- شخصیت‌ها دست اضافه می‌کنند، وارونه می‌شوند و غیره -- که تقریبا غیرممکن است آن را جدی گرفت، اگرچه اگر کودکی در مقابل تلویزیون باشد، سخت است که از دیدن آن ابرو در هم نکشید.

سریال شجاع سگ ترسو در سال ۲۰۰۰، زمانی که برای شبکه کارتون ساخته شد، بسیار بدبینانه و افراطی بود. و هنوز هم در عرصه‌ی جسارت در به تصویر کشیدن خشونت و صحنه‌های خشن در راستای طنز، پیشرو است. سازندگان در بسیاری از قسمت‌ها ژانر وحشت را به تمسخر می‌گیرند، و طرفداران فیلم‌های ترسناک بدون شک شوخی‌های زیادی در این زمینه خواهند یافت.اما در حالی که این نمایش خنده‌دار است و قطعاً هم از نظر داستان‌های آن و هم از نظر پیش‌بینی‌ناپذیری آن، منحصربه‌فرد است، اما کارتونی نیست که برای کودکان مناسب باشد. تماشاگران جوان‌تر بهتر است لونی تونز یا تام و جری را تماشا کنند که پر از صحنه‌های خنده‌دار و طنزآمیز است بدون اینکه تصاویر گرافیکی خشونت‌آمیز داشته باشد.