فاناپذیران

در سال ۱۲۲۸ قبل از میلاد، پادشاه شرور هیپیریون (میکی رورکه) به دنبال کمان اپیروس، سلاحی جادویی است که به او قدرتی فراتر از تصور می‌دهد و به او اجازه می‌دهد تا تایتان‌های وحشتناک را آزاد کند، موجوداتی که از زمان‌های بسیار دور در کوه تارتاروس زندانی شده‌اند. خدایان قادر به مداخله نیستند، اما امید به شکل انسان ظاهر می‌شود، تزیوس (هنری کویل) که در نبرد استعداد دارد. تزیوس به همراه یک پیشگو زیبا (فریدا پینتو) و یک دزد (استیون درف) باید راهی برای متوقف کردن هیپیریون قبل از اینکه خیلی دیر شود، پیدا کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت شدید فیلم صحبت کنند. چگونه با آنچه در فیلم‌های اکشن دیگر دیده‌اید مقایسه می‌شود؟ در فیلم‌های ترسناک چطور؟ چه نوع خشونتی در فیلم‌ها تاثیرگذارتر است؟
• آیا فکر می‌کنید سازندگان فیلم قصد داشتند تماشاگران پیام خاصی از تماشای این فیلم دریافت کنند؟ اگر این‌طور است، آن پیام چه می‌تواند باشد؟
• اگر در جامعه‌ای مثل این متولد شده بودید، جایی که جنگیدن راه حل هر مشکلی است، چه کاری انجام می‌دادید؟ چگونه تلاش می‌کردید زندگی‌تان را بگذرانید؟

والدین باید بدانند که Immortals یک فیلم اکشن/فانتزی است که پر از صحنه‌های مبارزه، خشونت و خونریزی است. این صحنه‌ها در نسخه سه‌بعدی فیلم، بسیار واقع‌گرایانه و شدید به نظر می‌رسند. جلوه‌های بصری و طراحی لباس فیلم قابل توجه است، اما خشونت فیلم، به خصوص زمانی که خدایان وارد داستان می‌شوند، بسیار شدید است. صحنه‌هایی از شکستن جمجمه به صورت آهسته وجود دارد که در آن مغز، استخوان و خون به اطراف پرتاب می‌شود. سه زن جوان قربانی شکنجه می‌شوند، هرچند که این صحنه به طور مستقیم نشان داده نمی‌شود. یک صحنه رابطه جنسی بین قهرمان و قهرمان زن وجود دارد که شامل بوسیدن و برهنه شدن است. فیلم‌های دیگری در این ژانر، مثل 300، محبوب بوده‌اند و کودکان ممکن است بخواهند این فیلم را نیز تماشا کنند. اما فقط نوجوانان بالغ و بالغ‌تر می‌توانند آن را تماشا کنند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

به نظر می‌رسد که هیچ راهی برای خوب کردن این نوع فیلم‌های نبرد گلادیاتور/بربر/سنتوریون وجود ندارد. فارغ از جلوه‌های بصری خیره‌کننده، و فارغ از خشونت و خونریزی مبارزات، این فیلم‌ها همیشه با دیالوگ‌های سطحی، بازیگری خشک، شخصیت‌های بی‌روح، و داستان‌هایی بدون هدف مواجه هستند. این موضوع قطعا در مورد فیلم جاودانگان هم صدق می‌کند، علی‌رغم اینکه کارگردان آن، Tarsem Singh، به عنوان یک کارگردان «بینا» شناخته می‌شود، که بیشتر به خاطر آگهی‌های تلویزیونی و موزیک ویدئوهای تاثیرگذارش، و همچنین دو فیلم قبلی‌اش، سلول (۲۰۰۰) و سقوط (۲۰۰۶)، شناخته شده است.در اینجا قطعاً تمرکز بر خشونت افراطی است؛ صحنه‌های بزرگ و کامپیوتری؛ و لباس‌های عجیب (و همچنین سینه‌های تراشیده کاویز)، اما بدون دلیل برای هر کدام از این موارد، چه فایده‌ای دارد؟ حتی با افزایش خشونت انفجاری در طول فیلم، فقط کسالت بیشتر می‌شود. برخی از بینندگان ممکن است برای همه اینها مقداری ارزش «کمپ» را بیان کنند، اما بسیاری دیگر نخواهند خواست که خود را درگیر کنند.