خانه ساحلی

در خانه ساحلی، امیلی (لیانا لیبرتو) و دوست پسرش، رندال (نوآ لو گروس)، برای گذراندن آخر هفته به خانه ساحلی پدر رندال که مدت‌هاست از او دور افتاده، می‌روند. آنها که انتظار حریم خصوصی کامل دارند، در خانه مستقر می‌شوند. امیلی به طبقه پایین می‌رود و با دیدن زنی که بر سر میز نشسته، ناراحت می‌شود. نام آن زن جین (مری‌آن نیگل) است و وقتی شوهرش، میچ (جیک وبر)، می‌رسد، امیلی و رندال متوجه می‌شوند که پدر رندال به آن زوج اجازه داده تا آخر هفته را در آن خانه بمانند. میچ رندال را به یاد می‌آورد و از این زوج جوان دعوت می‌کند تا برای شام بمانند. آنها مشروب می‌خورند، شکلات حاوی ماری‌جوانا می‌خورند و وقتی همه چیز بیرون به نظر آبی می‌درخشد، مجذوب می‌شوند. صبح روز بعد، جین حالش بد به نظر می‌رسد و میچ عجیب رفتار می‌کند. امیلی و رندال به زودی متوجه می‌شوند که آن نور آبی شاید چیزی مرگبار به همراه داشته است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم خانه ساحلی صحبت کنند. چه میزان از خشونت به‌طور مستقیم نشان داده شده و چه میزان به‌طور غیرمستقیم القا می‌شود؟ چگونه صدا در القای خشونت‌های خارج از دید، به ایجاد حس تهدید بیشتر کمک می‌کند؟
• فیلم ترسناک است؟ چه چیزی در مورد فیلم‌های ترسناک جذاب است؟
• چگونه مواد مخدر، سیگار کشیدن و نوشیدن الکل به تصویر کشیده می‌شوند؟ آیا جذاب و فریبنده نشان داده می‌شوند؟ آیا استفاده از آن‌ها سرگرم‌کننده و جالب به نظر می‌رسد؟ آیا عواقبی برای مصرف آن‌ها وجود دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟
• دربارهٔ سخنرانی امیلی در مورد شکنندگی انسان‌ها چه فکری می‌کنید؟ موافقید یا مخالف؟ چرا؟
• چگونه اتفاقات این فیلم با همه‌گیری کووید-۱۹ قابل مقایسه است؟

والدین باید بدانند که خانه ساحلی یک فیلم ترسناک زامبی با روند آهسته است که لیانا لیبراتو در آن بازی می‌کند و بیشتر بر جنبه ویروسی سناریو تمرکز دارد تا حمله زامبی‌ها. با این حال، قطعا خشونت زامبی‌ها، تصادف ماشین، لحظات ترسناک و عجیب و غریب، و صحنه‌های زننده (راه رفتن در لجن، بیرون کشیدن کرمی از بدن یک شخصیت، استفراغ و غیره) در آن وجود دارد. یک زوج جوان یکدیگر را می‌بوسند و ظاهرا رابطه جنسی دارند؛ آن‌ها در تختخواب نشان داده می‌شوند و این تصور وجود دارد که زیر پتوها عریان هستند. الفاظ زشت به صورت مکرر استفاده نشده اما چند بار از کلمات «فاک» و «شیت» یا «بولشیت» استفاده شده است. در فیلم سیگار کشیدن و نوشیدن الکل به صورت اجتماعی وجود دارد و شخصیت‌ها شکلات حاوی ماری‌جوانا می‌خورند و بعد از آن حالت سرخوشی دارند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

با هوشمندی از توضیحات طولانی و مقدمات خسته‌کننده اجتناب می‌کند، این تریلر مرموز و به‌موقع، با رویکردی آهسته و پیوسته، به سادگی شخصیت‌هایش را مشاهده می‌کند و شوک‌هایش را به صورت طبیعی و بدون اعلام قبلی به نمایش می‌گذارد. اولین فیلم جفری ای. براون، نویسنده و کارگردان، خانه ساحلی با اعتماد به نفس از توانایی خود در ایجاد تنش‌های کوچک و عجیب از لحظات عادی بهره می‌گیرد. مدتی طول می‌کشد تا اتفاق ماوراءالطبیعه‌ای رخ دهد، اما تعاملات شخصیت‌ها به تنهایی کافی است تا بینندگان را بلافاصله در لبه پرتگاه قرار دهد. آنچه که گفته نمی‌شود اغلب قدرتمندتر از آنچه که بیان می‌شود است، مانند تنش‌های رابطه‌ای بین امیلی و راندال و هرگونه شیاطین شخصی که جین به نظر می‌رسد با آن‌ها مبارزه می‌کند.وقتی که واقعاً دردسر شروع می‌شود، براون آن را به روشی ارائه می‌دهد که به نظر می‌رسد به طور طبیعی اتفاق می‌افتد. او تماشاگران را مثل پیانو نمی‌نوازد یا با تصادفات پر سر و صدا ترس را افزایش نمی‌دهد. جمله‌ای مثل «فکر می‌کنم بروم شنا» به یک شوک حیرت‌آور تبدیل می‌شود. صدایی نامفهوم در یک رادیو پلیس پر از نویز تقریباً نامفهوم است، به جز یک جمله‌ی ترسناک: «مه نیست». شاید تاثیرگذارترین نکته این باشد که خانه ساحلی از نظر فنی یک فیلم زامبی است، اما زامبی‌ها به ندرت نشان داده می‌شوند. این فیلم درک می‌کند که زامبی‌ها خودشان دیگر ترسناک نیستند. اما چیزی که پشت آنهاست، چیزی که باعث آن‌ها می‌شود، می‌تواند واقعاً ترسناک باشد.