رومئو و ژولیت

فرانکو زفیرلی با تولید جاه‌طلبانه‌اش از رومئو و ژولیت، شکسپیر را در سال ۱۹۶۸ به توده‌ها آورد. او این کار را نه با ساده‌سازی نمایش، بلکه با انتخاب دو بازیگر ناشناس و بااستعداد، لئونارد وایتینگ و اولیویا هوسی (به ترتیب هفده و پانزده ساله) در نقش‌های اصلی انجام داد. درست مثل تایتانیک که سی سال بعد این کار را انجام داد، رومئو و ژولیت با نوجوانان ارتباط برقرار کرد، کسانی که فوریت و سرنوشت غم‌انگیز ستارگان جوان و زیبای آن را غیرقابل مقاومت یافتند. این فیلم که در ایتالیا فیلمبرداری شد، تولید وفادارانه زفیرلی از این تراژدی همچنین مایکل یورک جوان را در نقش تِیبُلت به نمایش می‌گذارد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نمایش خودکشی در این فیلم بحث کنند.
• چرا این دو خانواده از یکدیگر متنفرند؟
• این پایان‌بندی چه حسی در مورد عشق در شما ایجاد می‌کند؟

والدین باید بدانند که گذشت چهار قرن از اهمیت این داستان تراژیک و به‌خوبی بیان‌شده نکاسته است، که در آن مثال‌های دو خانواده درگیر، نکته‌ای مرگبار را به خانه می‌آورد. با این حال، نوجوانان ممکن است داستان را به‌عنوان تجمل‌گرایی خودکشی ببینند و ارزش دارد که در مورد آن با آن‌ها صحبت شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

بازیگران زفیرلی با درک و فهم عمیق، هر عبارت پیچیده را جان می‌بخشند و نثر قرن شانزدهم را به چیزی تازه و مدرن تبدیل می‌کنند. این در تضاد شدید با تراژدی عجیب رومئو + ژولیت است که در آن لئوناردو دی‌کاپریو و دیگران بدون درک، دیالوگ‌های شکسپیر را بیان می‌کنند.وقتی رومئو برای اولین بار ژولیت را می‌بیند، حتی قبل از اینکه صحبت کند، باور می‌کنید که او عاشق ژولیت شده است. صحنه بالکن آن‌ها بسیار پرشور و هیجان‌انگیز است و پایان فیلم با روایت لارنس الیویه که در عنوان‌بندی فیلم نامی از او برده نشده، تأثیرگذارتر می‌شود. (اما نکته‌ای هشداردهنده برای والدین: نوجوانان ممکن است این داستان را به عنوان تجمل‌گرایی در مورد خودکشی ببینند و ارزش دارد که در مورد این موضوع با آن‌ها صحبت شود.)