نجات بخش

هالی هانتر در نقش گریس هانادارکو، کارآگاه پلیس شهر اکلاهما، ظاهر می‌شود که زندگی بی‌قید و پرسرعتی دارد، الکل زیادی می‌نوشد و با مردان نامناسب رابطه برقرار می‌کند. بعد از رانندگی در حالت مستی و کشتن یک مرد (یا حداقل اینطور فکر می‌کند)، گریس درخواست کمک می‌کند. فرشته‌ای غیرمتعارف به نام ارل (لئون ریپی از دد وود) پاسخ می‌دهد و به گریس می‌گوید که در مسیر جهنم قرار دارد، اما او را به مسیر درست هدایت خواهد کرد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد مشکلاتی که گریس با آن دست و پنجه نرم می‌کند، صحبت کنند. چه چیزی پشت عادت‌های نوشیدن، سیگار کشیدن و ماجراجویی‌های جنسی اوست؟ عواقب اعمال او چیست؟ چرا تصمیم می‌گیرد روش‌های خود را تغییر دهد؟ این نمایش چه پیام‌هایی در مورد بخشش و رستگاری می‌فرستد؟ آیا این پیام‌ها به دلیل اینکه گریس شخصیتی ناقص است، معنادارتر هستند؟ آیا فکر می‌کنید هر کسی شایسته فرصت دوم است؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد ایمان صحبت کنند. ایمان یا لطف الهی را چگونه تعریف می‌کنید؟ اگر اعتقادات معنوی دارید، چگونه آن‌ها را به‌کار می‌برید؟

والدین باید بدانند که این درام جنایی و مذهبی سرشار از محتوای بزرگسالانه است که برای تلویزیون کابلی معمولی بسیار تند است. اولین قسمت با صحنه‌ای از رابطه جنسی پرشور آغاز می‌شود که با وجود پنهان بودن قسمت‌های اصلی بدن، چیزی را به تخیل واگذار نمی‌کند. شخصیت اصلی از نظر جنسی بی‌بندوبار است، الکل زیادی مصرف می‌کند و دائما سیگار می‌کشد، اما قلب خوبی دارد و سریال درباره تلاش او برای اصلاح خود (با کمک فرشته‌ای) پس از کشتن فردی در حال رانندگی در حالت مستی است. او در شغل خود به عنوان کارآگاه، به تحقیق در مورد جرایم بسیار خشونت‌آمیز می‌پردازد، از جمله ربودن کودکی با احتمال سوءاستفاده جنسی و قتل.

در نگاه اول، نجات‌بخشِ نعمت، یک درام پلیسی معمولی (اگرچه کمی تند) در مورد یک کارآگاه زن سخت‌گیر و خودویرانگر است که برای کارش زندگی می‌کند و در اوج حرفه‌اش قرار دارد. اما سپس فرشته‌ای بالدار که توتون را داخل یک بطری نوشابه خالی تف می‌کند ظاهر می‌شود و پیش‌داوری‌ها در مورد این مجموعه تلویزیونی به یکباره متوقف می‌شوند. آوردن خدا، فرشتگان، بهشت و جهنم به دنیای یک درام پلیسی خشن - جایی که گریس جرایمی مانند آدم‌ربایی کودکان و مسائل خشونت‌آمیز دیگر را بررسی می‌کند - کاری دشوار است. چیزی که این برنامه را از تبدیل شدن به یک برنامه احساسی و اغراق‌آمیز نجات می‌دهد، بازیگران درخشان آن است.هانتر با تمام وجودش نقشش را بازی می‌کند؛ گاهی به نظر می‌رسد که بازیگری‌اش بر شخصیتش غلبه می‌کند، اما بعد آن را به‌خوبی کنترل می‌کند و لحظه به لحظه بازی قدرتمندی را ارائه می‌دهد. فرشته غیرمتعارفش، ارل، مکمل کامل اوست که به‌خوبی به درون‌بینی تلخ گریس نفوذ می‌کند. بقیه بازیگران هم از استعداد خوبی برخوردارند و باعث می‌شوند که نمایش – که گاهی به سمت داستان‌های کلیشه‌ای می‌رود – هیجان‌انگیز باشد. اما با صحنه‌های جنسی پرشور، نوشیدن و سیگار کشیدن زیاد و بحث صریح در مورد جنایات هولناک، سریال گریس به‌طور قطع مخصوص بزرگسالان است.