ناظر

چهار سال پس از یک تصادف مرگبار در شب جشن رقص مدرسه، کریس (جوزف گوردون-لویت)، ورزشکار سابق محبوب، با مشکلات زیادی در زندگی روزمره‌اش دست و پنجه نرم می‌کند. زمانی که لاوِلی (ایسلا فیشر)، رقصنده‌ی سابق اگزوتیک، و گروهی از سارقان بانک در حال آموزش به رهبری گاری (متیو گود) کریس را استخدام می‌کنند، به او احساس مردانه بودن و ارتباط با جامعه و همچنین رابطه‌ی جنسی با دختری را می‌دهند که او فکر می‌کرد از زمان تصادف از دست داده است. کریس، که ظاهراً توانایی خودآگاهی را نیز از دست داده است، به این گروه می‌پیوندد.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که آیا کسی در این فیلم می‌تواند به‌عنوان الگوی مناسبی در نظر گرفته شود. آیا لوئیس الگوی مثبتی برای کریس است؟ نظرتان در مورد پدر خود کریس که از کمک به او امتناع می‌کند، چیست؟ آیا اتفاقی که برای کریس می‌افتد می‌تواند به‌عنوان استعاره‌ای از تغییراتی که پس از دبیرستان در افراد رخ می‌دهد، در نظر گرفته شود؟ فیلم چگونه زندگی شاد گذشتهٔ کریس را با وجود محدود و افسردهٔ کنونی‌اش مقایسه می‌کند؟»

والدین باید بدانند که اگرچه بینندگان جوان‌تر ممکن است توسط ستاره فیلم، جوزف گوردون-لویت، به تماشای این فیلم جذب شوند، اما شامل خشونت خونین و وحشتناک، تعداد زیادی فحاشی («لعنتی» و موارد دیگر)، و تصاویر جنسی مختصر است. تصادف ماشین از زوایای مختلف در طول فیلم تکرار می‌شود، و فلش‌بک‌ها خشونت و پرخاشگری هاکی را در صحنه‌های کوتاه و با دوربین دستی به نمایش می‌گذارند. اما خشونت شدیدتر شامل تیراندازی (با اسلحه کمری و تفنگ ساچمه‌ای) است که منجر به خونریزی و اجساد خونی می‌شود. برخی تصاویر مختصر از بدن‌های برهنه و صحنه‌های جنسی وجود دارد، و شخصیت‌ها الکل مصرف می‌کنند (برخی تا حد مستی)، سیگار و ماری‌جوآنا می‌کشند، قرص‌های تجویزی مصرف می‌کنند و درباره تولید متامفتامین صحبت می‌کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شام خانوادگی و فیلم» ثبت‌نام کنید.

به طور ذاتی، مخاطبان از کریس جلوتر هستند، و این پیچیدگی تریلر، روش خود-روایت‌گری او را از همان ابتدا آشکار می‌کند. گری و لوولی توطئه‌گران غیرقابل اعتمادی هستند که با یک تیرانداز ترسناک به نام بون (با بازی گرگ دانهم، الهام گرفته از لنس هنریکسن) مرتبط هستند، و لوئیس وفادار، نه تنها کنجکاو و محافظت‌کننده، بلکه آسیب‌پذیر و وفادار است. هیچ‌کدام از این موارد در فیلم‌های معمول سرقت غیرمنتظره نیست و در اینجا نیز غیرمنتظره نیست.«این بدان معناست که گوردون-لویت کار زیادی برای متقاعد کردن بینندگان دارد تا باور کنند که کریس تجربیات عادی خود را به شیوه‌ای فوق‌العاده پردازش می‌کند. در بیشتر موارد، او به خوبی از پس این کار برمی‌آید. راه رفتن نامتناسب و چهره‌ی گیج کریس، زندگی گذشته‌اش را بسیار دور و زندگی کنونی‌اش را تقریباً غیرقابل درک نشان می‌دهد. تا زمانی که فیلم مسیر خود را گم می‌کند (یک پایان‌بندی تلافی‌جویانه و خشن که تاثیرگذار نیست)، این بازیگر جوان تلاش‌های نامنظم کریس برای درک خود و دنیایش را به‌صورت درگیرکننده و جذاب به تصویر می‌کشد.»