خانه خاموش

سارا (الیزابت اولسن) به پدرش جان (آدام ترس) و عمویش پیتر (اریک شفر استیونز) کمک می‌کند تا خانه‌ای روستایی را برای فروش آماده کنند. سوفیا (جولیا تیلور راس)، دوست دوران کودکی سارا، برای دیدن او می‌آید، اما به‌طور عجیبی سارا او را به یاد نمی‌آورد. به زودی سارا شروع به شنیدن صداهای ترسناک می‌کند. وقتی پدرش برای بررسی به زیرزمین می‌رود، ناپدید می‌شود؛ سارا بدن او را پیدا می‌کند که بیهوش شده است. عمویش سعی می‌کند به او کمک کند، اما سارا شروع به دیدن سایه‌هایی ترسناک می‌کند. همه این مشکلات به اتفاقاتی شرورانه‌ای برمی‌گردد که در گذشته در آن خانه رخ داده است، اما آیا سارا می‌تواند به موقع همه چیز را کشف کند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد گذشته‌ای پرمخاطره و ناگفته که در پس این تصاویر نهفته است و اتفاقاتی که احتمالا در این خانه رخ داده صحبت کنند. آیا فیلم خانه‌ای در سکوت باید در مورد این اتفاقات واضح‌تر عمل می‌کرد، یا اینکه این رازآلودگی به این شیوه موثرتر است؟
• فیلم ترسناکه؟ چی باعث میشه این فیلم یه فیلم ترسناک باشه؟ چی ترسناک تره -- چیزایی که می بینی، یا چیزایی که نمی بینی؟
• آیا سبک منحصر به فرد خانه خاموش می‌تواند مشکلات داستان یا شخصیت‌پردازی را جبران کند؟ «سبک بر محتوا» به چه معناست؟ آیا ممکن است فیلمی خوب با سبکی خاص اما محتوای کم وجود داشته باشد؟

والدین باید بدانند که فیلم ترسناک خانه خاموش (از کارگردانان فیلم موفق مستقل آب‌های آزاد) شامل داستان‌های گذشته‌ای است که به طور کامل توضیح داده نشده و شامل نوعی پورنوگرافی کودکان (یا بدتر) است. در فیلم خون، اسلحه و شلیک، شخصیت‌های ترسناک و کتک‌کاری زیادی وجود دارد. شخصیت اصلی لباس‌هایی می‌پوشد که سینه‌های زیادی را نشان می‌دهد. در فیلم الفاظ زشت و رکیک مانند «s--t» و «f--k» به کار رفته است. در فیلم نوشیدن الکل هم وجود دارد و فضایی منفی در مورد آن وجود دارد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

داستان و تم‌های این فیلم از سردرگمی تا آشکار بودن متغیر است. آخرین بار، کارگردانان مشترک زن و شوهر کریس کنتیس و لورا لو با فیلم آب‌های آزاد، یک فیلم ترسناک کم‌هزینه و خلاقانه که تقریباً در یک مکان اتفاق می‌افتاد، ظاهر شدند. اکنون آنها با فیلم خانه خاموش (بازسازی یک فیلم ترسناک اروگوئه‌ای) این کار را دوباره انجام داده‌اند، این بار با استفاده از یک ساختار جذاب که از یک شات واحد و بدون وقفه تشکیل شده است (اگرچه در واقعیت، احتمالاً حداقل سه یا چهار شات است). نتیجه، ریتمی کاملاً منحصر به فرد برای یک فیلم ترسناک است. بدون اطمینان حاصل از تدوین، جریان فیلم بسیار کابوس‌وارتر است.سبک خانه خاموش همچنین منجر به اجرای نمونه و پرشور توسط اولسن (که در مارتا مارسی می مارلنه نیز عالی بود) می‌شود. شخصیت او از حالت عادی تا گیج و ترسیده و وحشت‌زده را در بر می‌گیرد، بدون اینکه بتواند این احساسات را دور از دوربین و بین برداشت‌ها بسازد. نوشتار، همزمان هم خیلی آشنا و هم خیلی مبهم است و تهدید می‌کند که کل تجربه را خراب کند.