برادران

برادران، فیلمی درام و خانوادگی است که بر اساس فیلم دانمارکی برنده جایزه، برادران، ساخته شده است. توبی مگوایر در نقش سَم کَهیل، کاپیتان نیروی دریایی آمریکا و جیک جیلنهال در نقش برادر کوچکترش، تامی، که به تازگی از زندان آزاد شده است، بازی می‌کنند. سم به افغانستان اعزام می‌شود، جایی که هلیکوپتر تیم رزمی‌اش در منطقه دشمن سقوط می‌کند. او و یک سرباز دیگر زنده می‌مانند، اما به اسارت گرفته شده و ماه‌ها شکنجه می‌شوند. چون تفنگداران دریایی از زنده ماندن هیچ کس از این حادثه خبر ندارند، همسر سم، گریس (ناتالی پورتمن)، مطلع می‌شود که حالا بیوه است و دو دختر کوچک او بدون پدر هستند. تامی زمان زیادی را با گریس و دخترانش می‌گذراند؛ یک شب، او و گریس بوسه‌ای در حالی که در غم و اندوه و مستی به سر می‌برند، با هم رد و بدل می‌کنند. در همین حال، سم مجبور به انجام عملی غیرقابل تصور و وحشیانه می‌شود، قبل از اینکه در نهایت توسط سربازان آمریکایی نجات پیدا کند. اما رنج و عذابی که در خانه انتظار او را می‌کشد، حتی بدتر است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تاثیر جنگ (هم جنگ ویتنام و هم جنگ در افغانستان) بر خانواده کیهیل صحبت کنند. آیا سام واقعا در کاری که کرد، انتخابی داشت؟ فیلم او را قضاوت نمی‌کند، اما شما چه فکر می‌کنید؟
• چگونه غم و اندوه در این فیلم به تصویر کشیده شده است؟
• بررسی کنید که هر دو برادر چگونه با اعمال خود برخورد می‌کنند. تصمیمات و رویکردهای آن‌ها چگونه متفاوت است؟

والدین باید بدانند که این درام بالغانه (با بازی ناتالی پورتمن، توبی مگوایر و جیک جیلنهال) در مورد اینکه چگونه وحشت جنگ بر هر دو، یک سرباز و خانواده عزادار او تأثیر می‌گذارد، چندین صحنه آزاردهنده از جنگ، شکنجه و حتی اختلافات خانوادگی دارد که آن را برای نوجوانان و حتی نوجوانان جوان بسیار شدید می‌کند. توالی‌های جنگ شامل جنایات، نزدیک به خودکشی و دو قتل شگفت‌انگیز است که به طرز وحشتناکی واقعی است؛ زبان قوی شامل استفاده مکرر از کلماتی مانند فحش، آشغال، احمق و مانند آن است. جنسیت خیلی گرافیکی نیست، اما چند بوسه عاشقانه و یک شات از یک زوج واضحاً برهنه و پوشیده از لحاف در تخت وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های بیشتر مانند این، می‌توانید برای ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

جیم شریدان کارگردان با درام‌های خانوادگی پرتنش غریبه نیست — این فیلمساز ایرلندی (در نام پدر، در آمریکا) به نظر انتخاب طبیعی برای اقتباس از برادران اثر سوزان بیر است. در ابتدا، سه بازیگر اصلی (به‌خصوص پورتمن) به نظر خیلی جوان‌تر از همتایان دانمارکی‌شان می‌آیند، اما با برخی نشانه‌های بصری واضح که شخصیت‌های پورتمن و ماگوئیر در دبیرستان عاشق هم بوده‌اند، شخصیت‌پردازی‌ها شروع به جا افتادن می‌کنند و هر بازیگر به چالش برمی‌خیزد. پورتمن درخشان است در نقش یک «بیوه» جوان داغ‌دیده و جیک جیلنهال به‌طور شگفت‌انگیزی باورپذیر است در نقش برادر شرور بدذات که سعی در جبران دارد. اما ماگوئیر است که باید شدت احساسات را مهار کند، شکنجه‌های چند ماهه سم و سپس بازگشت او به تمدن را با چشم‌های بیرون‌زده، فک سفت و لعنتی که با حالت اسیدی بیان می‌کند، به تصویر بکشد.دیوید بنیاف، فیلم‌نامه‌نویس، در اقتباس آمریکایی اثر اصلی استادانه بیر، پدر سام و تامی (سم شپارد) را کهنه‌سرباز ویتنامی می‌کند، که به پویایی خوب/بد بین برادران اعتبار بیشتری می‌بخشد. زیبایی تقریباً حواس‌پرت‌کننده پورتمن نیز در نظر گرفته شده است، زیرا موضوع صحبت‌های دوستانه دوستان تامی قرار می‌گیرد. در این نسخه، طنز بیشتری نیز وجود دارد، به‌ویژه در صحنه‌ای کلیدی که تامی و گریس بر سر یک سیگار و یک آهنگ U2 با هم پیوند می‌خورند. به‌طور کلی، بازسازی شریدان به‌خوبی بازی شده و متأسفانه به‌موقع است. اما هر کسی که آن را ببیند، باید نسخه اصلی ظریف و وحشتناک بیر را نیز تماشا کند.