هیولا

تیم جنسون هشت ساله، قبل از شروع عنوان فیلم «بوگیمن»، برای تمام عمرش ترس خورده است. او یک شب در خانه روستایی و تاریک خود به تختخواب رفت و سایه‌ها را تعقیب می‌کرد و با وحشت شاهد بلعیده شدن پدرش توسط کمد لباس بود. پانزده سال بعد، تیم (بری واتسون)، که اکنون مردی مضطرب و ترسو است و عادت دارد به کمدهای تاریک خیره شود، برای مراسم تدفین به خانه بازمی‌گردد. او تنها کسی است که می‌فهمد همه مکان‌های تاریک مثل زیر تخت، داخل کمد و پشت در انباری، مکان‌های بالقوه‌ای برای پنهان شدن بوگیمن هستند. تیم به توصیه روانشناسش و برای پیشبرد داستان، باید با ترس‌های دوران کودکی‌اش مواجه شود، از جمله ترس از کمد لباس‌های ماورایی.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد افسانه بوجیمن صحبت کنند، موجودی که در فرهنگ‌های مختلف به‌عنوان هشداردهنده برای کودکان بد رفتار ظاهر می‌شود. روانشناس توضیح می‌دهد که چگونه کودکان ممکن است برای مقابله با احساسات از دست دادن یا ناتوانی، به توضیحات ماوراءالطبیعه روی بیاورند. داستان‌های مدرن چگونه از شخصیت‌های ترسناک یا عناصر ماوراءالطبیعه برای هدایت رفتار استفاده می‌کنند؟ افسانه‌های شهری اغلب دارای عناصری ماوراءالطبیعه هستند، چگونه ممکن است این عناصر از داستان‌های قدیمی‌تر مانند افسانه بوجیمن سرچشمه بگیرند؟»

والدین باید بدانند که این فیلم تلاش می‌کند تا با حفظ رده‌بندی PG-13، یک فیلم ترسناک و وحشتناک باشد. اعضای خانواده به‌طور خشونت‌آمیزی ناپدید می‌شوند، حیوانات وحشت‌زده می‌شوند، کودکان رفتارهای عجیبی دارند، اجساد به سمت شخصیت‌ها پرتاب می‌شوند، به‌طور مکرر و بدون دلیل روشنایی قطع می‌شود، صداهای ترسناکی شنیده می‌شود و هیچ‌کس حرف شخصیت اصلی را باور نمی‌کند. یکی از شخصیت‌ها شاهد پرتاب شدن عزیزانش و سپس از دست دادن آن‌ها است، کودکی به‌عنوان درمان ترس در کمد حبس می‌شود، و کودکی دیگر از خانواده‌اش جدا می‌شود. در فیلم به رابطه جنسی اشاره می‌شود و یکی از شخصیت‌ها برهنه است (اما به‌طور صریح نشان داده نمی‌شود). شخصیت‌ها در یک مهمانی تا حد مستی الکل مصرف می‌کنند و به نوشیدن الکل اشاره می‌شود، همچنین تبلیغ محصولی به‌طور ناگهانی در فیلم قرار داده شده است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

داستان فیلم بسیار سطحی است و دیالوگ‌های آن به‌شدت ضعیف و کلیشه‌ای هستند. بوگیمن ۸۶ دقیقه‌ای مملو از صحنه‌های ترسناک اغراق‌آمیز است که تنها می‌تواند مورد تحسین متخصصان جلوه‌های صوتی قرار بگیرد. فیلم به‌سرعت به تعقیب و گریز می‌رسد، اما در ادامه در فضاسازی‌های تکراری غرق می‌شود. صحنه‌های طولانی چیزی فراتر از شخصیت‌های قابل‌پیش‌بینی و دو بعدی را نشان نمی‌دهند. پیش‌بینی‌های بدبینانه و هشداردهنده در سراسر فیلم وجود دارد. خانه‌ای که صدا می‌دهد، نمای نزدیک آزاردهنده، برش‌های سریع و نورهای چشمک‌زن ممکن است برخی تماشاگران را دچار بیماری حرکت کند و برخی دیگر را وادار به رد کردن فیلم تا رسیدن به صحنه‌ی آخر.لمس‌های طنزآمیز، لحظات ترسناک واقعی و لحظاتی از بازی‌های خوب، این فیلم را کمی بالاتر از سطح فیلم‌های ویدئویی قرار می‌دهد. تماشای تیم در مرکز مشاوره کودکان، نشان‌دهنده این است که این فیلم می‌تواند غنی‌تر و جذاب‌تر باشد، اما صحنه بعدی—که شاید یک هیولای احتمالی پشت کاشی سقف پنهان شده باشد—ما را به سمت اغراق‌آمیز بودن آن می‌کشاند.