روز مردگان: خون‌بستگان

در فیلم "روز مردگان: خط خون"، زویی (با بازی سوفی اسکلتون) که دانشجوی پزشکی است، به همراه نامزد نظامی‌اش (با بازی مارکوس وانکو) و برادر کنترل‌گرش، پنج سال پس از شیوع ویروس زامبی‌ها، در یک پناهگاه زیرزمینی زندگی می‌کنند. زویی با دیدن نسخه زامبی‌شده مکس (با بازی جاناتان شک)، که پیش از شیوع بیماری قصد تجاوز به او را داشته، وحشت‌زده می‌شود. اما او معتقد است که چون مکس برخی ویژگی‌های انسانی خود را حفظ کرده، ممکن است کلید ساخت واکسن باشد. با این حال، این یک فیلم زامبی است، بنابراین هر اشتباه احمقانه‌ای که ممکن است اتفاق بیفتد، رخ می‌دهد و هرج و مرج در پناهگاه برپا می‌شود.

• آیا فیلم‌هایی مانند روز مردگان: خط خونی می‌توانند بینندگان را نسبت به خشونت شدید بی‌تفاوت کنند؟ تاثیر خشونت در این فیلم را چگونه می‌توان با خشونتی که در مجموعه‌ای مانند مردگان متحرک وجود دارد، مقایسه کرد؟
• آیا وقتی شخصیت‌های فیلم‌های ترسناک کارهایی احمقانه انجام می‌دهند که باعث مرگشان می‌شود، شما بیشتر می‌ترسید یا کمتر؟ چرا؟
• آیا برای شما مهم است که دنیای فیلم واقعی به نظر برسد یا خیر؟ واقع‌گرایی چگونه بر ترس یا تحت تأثیر قرار گرفتن شما از یک فیلم تأثیر می‌گذارد؟

درباره فیلم روز مردگان: خط خونین: والدین باید بدانند که این فیلم یک فیلم ترسناک درباره آخرالزمان زامبی‌هاست. بنابراین انتظار خشونت و خونریزی زیادی می‌رود: از دست دادن اندام‌ها، بیرون آوردن احشاء، آدم‌خواری، خوردن صورت، سطل‌هایی پر از خون و موارد دیگر. همچنین تلاش برای تجاوز و ارعاب جنسی، الفاظ رکیک («کـسخ»، «کثیـف»، «احمـق») و صحنه‌هایی نزدیک به برهنه‌گی در فیلم وجود دارد. اما فیلم به اندازه کافی قوی ساخته نشده که این صحنه‌ها تاثیری ماندگار بر بیننده بگذارند، جز آنهایی که قادر به درک تصاویر دلخراش هستند.

این فیلم هیچ نکته‌ی قابل توصیه‌ای ندارد. شاید بدترین چیز این است که خود را بازآفرینی فیلم «روز مردگان» ساخته‌ی جرج آ. رومرو معرفی می‌کند، در حالی که هیچ ارتباط معناداری با آن فیلم ۱۹۸۵ ندارد. تنها شباهت این دو فیلم، وجود پناهگاه‌های مستحکم و زامبی‌هایی با زنجیر است. فیلم رومرو سعی داشت تا مسائل انسانی را کاوش کند، اما این فیلم تنها به دنبال ارزان‌فروشی در راهرو خون‌آشام‌هاست. این فیلم با بودجه‌ی بسیار پایینی ساخته شده و پنج سال پس از آخرالزمان، یونیفرم‌ها، خودروها و پناهگاه پر از آوارگان هنوز نو و تمیز هستند. و خوشبختانه برای دوست‌پسر زوئی (یا متاسفانه)، مدل موهای هیپی به نظر می‌رسد که از سقوط تمدن جان سالم به در برده‌اند. این فیلم هیچ ترسی ندارد، اگرچه صحنه‌های ترسناک زیادی دارد که به‌طور ابلهانه‌ای طراحی شده‌اند. آنقدر برای شخصیت‌ها اهمیت قائل نیستید که وقتی یکی از آنها برای آوردن بشکه‌ای از سردخانه‌ی سردخانه می‌رود و توسط هیولاها مورد حمله قرار می‌گیرد و فرار می‌کند، تنها فکر می‌کنید: «نوشیدنی‌ها را جا گذاشت!»وقتی فیلمی مثل این را می‌بینید، باید اشتیاق خود به منطق را کنار بگذارید، اما آیا شخصیت‌ها واقعاً در هر صحنه احمقانه‌ترین کار ممکن را انجام می‌دهند؟ آنها سوار بر خودروهای هاموی خود از منطقه زامبی‌ها عبور می‌کنند و رویایی دست خود را از پنجره بیرون می‌دهند. در اینجا دانشجوی پزشکی باهوش گروه، اسکورت مسلح خود را ترک می‌کند تا به تنهایی کاوش کند. سربازها به خون یک زامبی «زنده» نیاز دارند، در حالی که قبلاً مشخص شده بود که قلب آنها دیگر کار نمی‌کند، آنها سعی می‌کنند هیولاها را یکی یکی از طریق دروازه اصلی وارد کنند، در حالی که می‌توانستند به سادگی یکی را در کنار نرده محبوس کنند و از آن طریق برداشت غیرقانونی خود را انجام دهند. با توجه به اندک هوش و ذکایی که در منطق فیلم به کار رفته است، می‌توانید حدس بزنید که چقدر کم به توسعه شخصیت‌ها توجه شده است. حماقت غیرقابل بخشش زوئی به طور مستقیم باعث مرگ شخصیت‌های دیگر می‌شود، اما او حتی ذره‌ای پشیمانی نشان نمی‌دهد. فرمانده عصبانی که به وضوح قرار است نقش شرور را ایفا کند، حداقل سعی می‌کند این برنامه‌های احمقانه را متوقف کند. وقتی «سرباز دیوانه» در واقع در همه چیز حق دارد و دانشمند قهرمان واقعاً باعث همه دردسرها می‌شود، می‌دانید که فیلم از مسیر خود منحرف شده است. حداقل می‌توان گفت که زامبی‌های خونین از نوع دونده هستند. این حداقل چیزی است که فیلم ارائه می‌کند.