خبرهای بد خرس ها

موریس باترمیکر (بیلی باب تورنتون) بازیکن بازنشسته لیگ کوچک، دو سوم از یک اینینگ را در لیگ برتر بازی کرد، در زمانی «دور و خیلی دور». او که بدبین، ناامید و اغلب مست است، قبول می‌کند مربی تیم لیگ کوچک شود که شامل بازیکنانی با توانایی‌های مختلف (یکی روی صندلی چرخدار، دیگری چاق، یکی کوتاه و نحیف و غیره) و پیشینه‌های مختلف است. باترمیکر در مقابل مربی تیم رقیب، قلدر و زورگویی به نام بولاک (گرگ کینر) قرار می‌گیرد، اما در عین حال به تیم خودش احترام می‌گذارد، هم به خاطر عجایبشان و هم به خاطر روحیه‌شان. وقتی تیم شروع به برد می‌کند، همه خوشحال می‌شوند، بعد از اینکه باترمیکر یک پرتاب کننده بزرگ، دختر سابقش، آماندا (ساممی کین کرافت، یک پرتاب کننده واقعی لیگ کوچک) و یک ضربه زننده بزرگ، اسکیت باز تازه از زندان آزاد شده با موهای بلند، کلی (جفری دیویس) را استخدام می‌کند، که عاشق آماندا است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه نمایش تفاوت‌های کودکان در فیلم، از نظر مهارت‌ها، اندازه‌ها، نگرش‌ها و پیشینه‌ها صحبت کنند. در حالی که مربی به طور مساوی با همه کودکان بدرفتاری می‌کند، فیلم همچنین برخی شوخی‌های تصویری را بر اساس ظاهر، لهجه و زبان اول آنها (دو برادر فقط اسپانیایی صحبت می‌کنند) به نمایش می‌گذارد. آماندا چگونه با تنها بودن به عنوان تنها دختر در لیگ کنار می‌آید؟ چگونه بچه‌ها یاد می‌گیرند که به عنوان یک تیم با هم کار کنند؟ مربی چگونه تلخی و کینه‌توزی دیرینه خود را کنار می‌گذارد و یاد می‌گیرد که نقص‌ها را بپذیرد؟

والدین باید بدانند که این فیلم شامل صحنه‌هایی از بدزبانی کودکان، رفتار بد، دعوا و نوشیدن آبجو بدون الکل توسط آن‌ها است. مربی آن‌ها الگوی بدی است و خود الکلی است (تا حدی که بیهوش می‌شود)، سیگار می‌کشد، فحش می‌دهد، در باشگاه‌های استریپ وقت می‌گذراند، اظهارات نژادپرستانه و جنسیت‌زده می‌کند (و همچنین درباره‌ی پسری که روی صندلی چرخدار است و پسری که اضافه وزن دارد، اظهارات بی‌ادبانه‌ای می‌کند)، و به یکی از بچه‌ها یاد می‌دهد که مارتینی درست کند. چون مربی به عنوان سم‌پاش کار می‌کند، فیلم همچنین شامل شوخی‌های تصویری درباره‌ی موش‌ها و حشرات مرده است. اگرچه مربی یاد می‌گیرد که فرد بالغی با تحمل و بلوغ بیشتر باشد، اما همچنان بداخلاق است و رابطه‌ی جنسی یک‌شبه‌ای با مادر یکی از بازیکنانش دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این بازسازی بی‌رمق از فیلم محبوب والتر ماتائو محصول ۱۹۷۶، چیز جدیدی به همراه ندارد. نوستالژی از زمانی که بچه‌های کوچک فحش می‌دادند و آن را شیطنت خنده‌دار می‌دانستند، خبری بد برای خرس‌ها است. این فیلم به‌طور شگفت‌انگیزی فاقد تخیل است، با توجه به نمایش‌های قبلی خلاقیت ریچارد لینکلیتر، کارگردان، از جمله مدرسه راک، زندگی بیدار، و تنبل. (متاسفانه، برجسته‌ترین جنبه فیلم تدوین آن است: از سکانس به سکانس، به‌طور شگفت‌انگیزی نامفهوم است.)طرح اصلی: مربی بداخلاق مهربان می‌شود و تیم به خودباوری می‌رسد. کرافت (که بسیار خوب است) و ترنتون ریتم جذابی را به وجود می‌آورند، اما در بیشتر قسمت‌ها فیلم شلخته به نظر می‌رسد و فقط بر جذابیت باقیمانده نسخه اصلی سوار است.