سرسخت

در فیلم "سر سخت"، سه دزد فراری (آدرین برودی، جان مالکوویچ و روری کالکین) در یک انبار متروکه پناه می‌گیرند. اما به زودی متوجه می‌شوند که آنجا محل برگزاری مسابقات غیرقانونی مبارزه سگ‌هاست و یک سگ قهرمان و خطرناک که کینه‌ای عمیق از انسان‌ها دارد، در آنجا نگهداری می‌شود. این سگ نه تنها یک مبارز قدرتمند است، بلکه یک قاتل بی‌رحم نیز هست. از سوی دیگر، رئیس جنایتکار و بی‌رحم (آنتونیو باندراس) که این سگ را پرورش داده است، احتمالا هر کسی را که در لانه‌اش پیدا کند، خواهد کشت.

• آیا فیلم‌ها گاهی اوقات «شرافت میان دزدان» را به تصویر می‌کشند؟ این اصطلاح چه معنایی دارد؟ آیا در فیلم Bullet Head به تصویر کشیده شده است؟
• آیا صحنه‌های خشونت‌بار فیلم برای شما آزاردهنده بود؟ چرا یا چرا نه؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• آیا نشان دادن سگ وسطی به عنوان تهدیدی شکست‌ناپذیر واقع‌گرایانه است؟ آیا از سگ یا انسان‌ها حمایت می‌کردید؟ چرا؟

Bullet Head" یک فیلم مهیج برای بزرگسالان است که در مورد گروهی دزد است که در یک محل زیرزمینی مبارزه سگ‌ها پناه می‌گیرند. این فیلم حاوی صحنه‌های خشونت‌آمیز و خونین زیادی است که ممکن است برای بینندگان جوان آزاردهنده باشد، اگرچه بیشتر این صحنه‌ها به صورت غیرمستقیم نشان داده می‌شوند. پیامدهای این مبارزات، از جمله حیوانات کشته‌شده و زخمی‌شده در کنار صحنه‌های شکنجه و قتل به تصویر کشیده می‌شوند. همچنین صحنه‌های تیراندازی، مصرف مواد مخدر (از جمله اوردوز)، برهنه‌ای شبیه به عکس‌های پین-آپ و تصاویری از آسیب‌های فیزیکی در فیلم وجود دارد. بازیگران این فیلم ادریان برودی، جان مالکوویچ، روری کالکین و آنتونیو باندراس هستند.

این فیلم مهیج که خود را طرفدار سگ‌ها نشان می‌دهد، سرشار از صحنه‌های خشونت علیه حیوانات است که به صورت غیر صادقانه‌ای نمایش داده می‌شوند. اگرچه فیلم تلاش می‌کند خود را طرفدار حیوانات نشان دهد، اما همچنان پر است از تصاویر، صداها و صحنه‌های آزار و کشتار بی‌رحمانه حیوانات. "بولت هد" (که قبلاً با نام "دی‌نیرو" شناخته می‌شد و اشاره‌ای است به نام سگ هیولای داستان) یک فیلم سینمایی بی‌پرواست که ردپای فیلم "سگ‌های انباری" و کتاب "کوجو" در آن دیده می‌شود. با این حال، این فیلم هیچ‌یک از تأثیرگذاری آن دو اثر را ندارد. در واقع، این فیلم یک فیلم مهیج تک‌مکان است که با فلش‌بک‌هایی به سبک "سگ‌های انباری" قطع می‌شود، اما فاقد دیالوگ‌های هوشمندانه و شخصیت‌های به‌یادماندنی آن فیلم (یا خودداری و کنترل آن فیلم) است که انفجار خشونت در فیلم تارانتینو را بسیار مؤثر می‌کرد. در عوض، نویسنده-کارگردان پل سولیت صبر بینندگان را با رشته‌ای بی‌پایان از داستان‌های بی‌ربط، که تقریباً همه آنها درباره حیوانات خانگی هستند، به چالش می‌کشد و سپس صحنه‌های خونین، تعقیب و گریز و استفاده مکرر از کلمات رکیک را اضافه می‌کند. انتظار هیچ واقعیت احساسی یا فیزیکی در این فیلم نداشته باشید: شخصیت‌ها مدام در میانه کار خود، حتی زمانی که در جستجوی پناهگاه هستند، توقف می‌کنند تا سخنرانی کنند، گویی که این یک قسمت از سریال "مردگان متحرک" با تم سگ‌ها است. بازتاب‌هایی از "کوجو" در قالب حیوانی قدرتمند ظاهر می‌شود، اما اینجا سه مجرم حرفه‌ای با سلاح‌های کوبنده و تیز در دست هستند؛ پس چرا سه مرد بالغ اینقدر از یک سگ زخمی می‌ترسند؟سولیت پیش از این فیلم بسیار جذاب گریس را در سال 2009 کارگردانی کرده بود -- یک فیلم ترسناک غیرمتعارف و原創. با فیلم بولت هد، او به نوعی مسئله را به زور پیش می‌برد و تلاش می‌کند حس و حال فیلم‌های ترسناک را به یک درام جنایی کند ریتم تزریق کند. تقریباً هر لحظه از فیلم با صداهای توخالی محیطی یا موسیقی زیرنویس می‌شود که ظاهراً برای ایجاد تنش است. این کار خسته‌کننده است. غیرمحتمل بودن صحنه‌های اکشن (به طور ناگهانی دسترسی به رودخانه‌ای داخل ساختمان وجود دارد؟) به شدت حس درام محفلی را تضعیف می‌کند؛ طبیعت کلاستروفوبیک لوکیشن فیلم با افت و خیزهای فیلم‌های اکشن و تعقیب و گریزها تضعیف می‌شود. از میان بازیگران کهنه‌کار حاضر در فیلم (برودی، مالکوویچ، باندارس)، تنها کالکین با یک سکانس که در آن یک خاطره دردناک به یک تصمیم سرنوشت‌ساز منجر می‌شود، همدردی ما را برمی‌انگیزد. با این حال، در نهایت؟ بیشتر بینندگان به طور آشکارا طرفدار سگ خواهند بود.