فرار از مسئولیت

جیمی (بروس ویلیس) و پل (ترِیسی مورگان) کارآگاهان پلیس شهر نیویورک، ۹ سال است که با هم همکار هستند، اما عملیاتی نافرجام باعث می‌شود به‌طور غیرمنتظره‌ای بدون حقوق از کار تعلیق شوند. جیمی که به پول نقد نیاز دارد، تصمیم می‌گیرد کارت بیسبال ارزشمندی را که از پدرش به ارث برده بفروشد تا بتواند هزینهٔ مراسم عروسی رؤیایی دخترش را بپردازد. متأسفانه برای جیمی، آن کارت بی‌قیمت در نهایت به دست پو بوی (گی‌یرمو دیاز) می‌افتد، که یک قاچاقچی مواد مخدر و شیفتهٔ بیسبال است و پلیس‌ها را متقاعد می‌کند تا مرسدس دزدیده‌شده‌اش را در ازای آن کارت به او برگردانند. وقتی آن دو پلیس ماشین را برمی‌گردانند، متوجه می‌شوند که آن چیزی که پو بوی می‌خواهد مرسدس نیست، بلکه زنی مکزیکی به نام گابریلا (آنا دِ لا رِگوئرا) است که در صندوق عقب ماشین به دار آویخته شده. در حالی که کارت بیسبال به حاشیه می‌رود، جیمی و پل با پو بوی و آدم‌کش‌هایش می‌جنگند که قصد کشتن آن‌ها و ربودن گابریلا را دارند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد رابطه جیمی و پل صحبت کنند. آیا آنها شرکای خوبی هستند؟ چطور به هم وفادارتر از هر فرد دیگری در زندگی‌شان هستند؟
• درباره خشونت چه می‌شود؟ چگونه خشونت و کمدی با هم ارتباط دارند؟
• آیا تمام فحش‌ها ضروری هستند؟ آیا زبان تند و تیز گفتگو را خنده‌دارتر می‌کند، یا تاثیر آن را از دست می‌دهد، چون خیلی زیاد استفاده می‌شود؟
• چگونه کوین اسمیت و نویسندگان فیلمنامه به کمدی‌های پلیسی گذشته ادای احترام می‌کنند؟ این فیلم در مقایسه با سایر فیلم‌های این ژانر چگونه است؟

والدین باید بدانند که این کمدی پلیسی (با بازی بروس ویلیس و تریسی مورگان) توسط کوین اسمیت کارگردانی شده است، که به خاطر هُل دادن مرزهای رده‌بندی سنی R معروف است. این فیلم هم استثنا نیست. هم طنز، هم زبان و هم خشونت فیلم بسیار افراطی است. نه تنها تعداد فحش‌ها (به‌خصوص F-bombs) بسیار زیاد است و تقریباً غیرقابل شمارش، بلکه شوخی‌های جنسی صریحی هم وجود دارد (درباره همه چیز از موقعیت‌های جنسی تا تجاوز در زندان تا خیانت)، هرچند صحنه‌های جنسی واقعی وجود ندارد. خشونت فیلم چندان دلخراش نیست، اما تعداد قابل توجهی کشته و چند مورد اعدام به سبک گانگستری وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

متاسفانه فیلم کمدی جدید کوین اسمیت از جهات مختلف ناامیدکننده است و دشوار است بدانیم از کجا شروع کنیم. واضح است که این فیلم ادای احترامی است (یا به قول پل، "هو-میدج") به کمدی‌های کلاسیک دوستانه پلیسی مثل ۴۸ ساعت و سلاح مرگبار. اما همان‌طور که با عاشقان روی پرده است، اثر زوج عجیب و غریب میان "دوستان" باید با شیمی کمدی جرقه بزند تا این نوع فیلم‌ها کار کنند. در فیلم "COP OUT"، ویلیس و مورگان جاذبه دوستانه قابل باوری را از خود نشان نمی‌دهند. البته، ویلیس به نظر می‌رسد که به طور متواضعانه‌ای از شیطنت‌های مورگان سرگرم شده است، که شامل نقل قول از ده‌ها فیلم (حتی جان سخت، در لحظه‌ای از خودشیفتگی) در حالی که یک مظنون را بازجویی می‌کند، اما همین است.تماشاگران هرگز به آرزوی جیمی برای پرداخت هزینه عروسی دختر شیرینش یا حسادت بی‌مورد و مداوم پل نسبت به رابطه بی‌خطر همسرش (راشیدا جونز) با همسایه‌شان اهمیت نمی‌دهند. دیاز (بهترین نقش او به عنوان فروشنده مواد مخدر در سریال علف است) در نقش قاچاقچی مواد مخدر با نام ساندویچ، بازی اغراق‌آمیزی دارد، و بازیگران مکمل کوین پولاک و آدام برودی به عنوان کارآگاهان اداره پلیس نیویورک سرگرم‌کننده هستند که سعی در حل قتل‌های مرتبط با باندهای تبهکار دارند که به پو بوی برمی‌گردد. گفتگوهای کوتاه و رفتارهای عجیب و غریب آنها (یکی عاشق بوت‌های لوکس است و دیگری سعی می‌کند با بوت‌های فانتزی خودش او را تحت تأثیر قرار دهد) آنها را به مراتب شریک‌های جذاب‌تری نسبت به جیمی و پل تبدیل می‌کند. طرفداران فیلم‌های کلرکس و تعقیب ایمی مراقب باشند، این یکی از بدترین آثار اسمیت است، که شامل فیلم دختر جرسی هم می‌شود.