کلیفورد

کلیفورد ۱۰ ساله است (نقش او را مارتین شورت بزرگسال بازی می‌کند). او لجباز، حیله‌گر و تا زمانی که با کلیفورد آشنا نشوید، کاملاً جذاب است (یا حداقل باید باشد). این پسر که به سفر به کالیفرنیا و یک پارک تفریحی به نام دنیای دایناسورها فکر می‌کند، والدینش را متقاعد می‌کند تا به او اجازه دهند از عموی دور از وطنش، مارتین (چارلز گرودین) در لس آنجلس دیدن کند. او نمی‌داند که عمویش از بچه‌ها متنفر است. اما این اتفاق در زمانی مناسب رخ می‌دهد، چون مارتین سعی دارد به معشوقه‌اش، سارا دیویس (مری استینبورگن) ثابت کند که بچه‌ها را دوست دارد. کلیفورد در جستجوی دنیای دایناسورها، غیرقابل توقف است. او هر چیزی (شغل عمویش) یا هر کسی (عمویش) را که سعی در ممانعت از او داشته باشد، نابود می‌کند. آیا کسی از برنامه خودخواه این پسر شرور باخبر می‌شود؟ آیا کلیفورد عموی بی‌خیال خود را به هم می‌ریزد؟ آیا رفتارش دیابولیک، سارا را فراری می‌دهد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد انواع مختلف خشونت در فیلم‌ها صحبت کنند. فیلم‌سازان چگونه به تماشاگران می‌فهمانند که برخی خشونت‌ها نباید جدی گرفته شود؟ تفاوت میان خشونت کمدی و واقع‌گرایانه در چیست؟
• دیدن بدرفتاری یک کودک در یک فیلم ممکن است خنده‌دار باشد، اما آن کودک در زندگی واقعی با چه عواقبی روبرو می‌شود؟ والدین شما چگونه واکنش نشان می‌دهند اگر شما برخی از کارهایی را که کلیفورد انجام داد، انجام دهید؟
• کلیفورد در مورد رفتار خود چه چیزی می‌آموزد؟ آیا شواهدی وجود دارد که نشان دهد این شخصیت در نهایت از دردسرهایی که ایجاد کرده بود، متاسف بود یا اینکه ممکن است تغییر کند؟

والدین باید بدانند که این فیلم کلایفورد، با بازی مارتین شورت در نقش یک پسر ۱۰ ساله، به هیچ وجه ارتباطی با فیلم سگ بزرگ قرمز کلایفورد ندارد. این فیلم شامل صحنه‌های کمدی اکشن مانند فرار از یک وسیله بازی در پارک تفریحی، افتادن، مشت زدن، تعقیب و گریز با سرعت بالا و دایناسورهای پلاستیکی با دندان‌های تیز است. در فیلم چند کلمه ناسزا وجود دارد، و همچنین چند صحنه نگاه‌های شهوانی به زنان جذاب و یک شکارچی که به همکار خود پیشنهادهای جنسی می‌دهد. شخصیت‌های بزرگسال (از جمله والدین) یا عصبانی، یا بدجنس، یا مست، یا بی‌خبر از همه جا هستند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

خنده‌های اندک بزرگسالان به هیچ وجه کافی نیست تا این فیلم را قابل تحمل کند. و بچه‌ها می‌توانند خنده‌های واقعی بیشتری را در فیلم‌هایی با نویسندگی هوشمندانه، افتادن‌های دلنشین و حداقل یک شخصیت دوست‌داشتنی پیدا کنند. درست است که بچه‌ها اغلب شیطنت‌های اغراق‌آمیز بچه‌های بازیگوش را در فیلم‌ها خنده‌دار می‌یابند؛ در هر صورت، آن شیطنت‌گرها از کارهایی که بچه‌های واقعی فقط در خواب می‌بینند، جان سالم به در می‌برند. با این حال، در این مورد، با وجود تلاش‌های طنزآمیز مارتین شورت و برتری آرام چارلز گرودین، داستان ضعیف، شخصیت‌های بدجنس و فقدان واقعی زمان‌بندی، ریتم و بذله‌گویی، همه دست‌اندرکاران را شکست می‌دهد.