مرکز تجارت جهانی

بر اساس گزارش‌های واقعی شرکت‌کنندگان نجات‌یافته"، فیلم "مرکز تجارت جهانی" بر جزئیات تکیه دارد. سرهنگ جان مک‌لاگلین (نیکلاس کیج) از اداره پلیس اداره بندر، روز معمولی 11 سپتامبر را آغاز می‌کند و سپس تیم خود را در ماموریتی برای کمک به فرار مردم از مرکز تجارت جهانی هدایت می‌کند، اما سقوط برج‌ها او و ویل جیمنو (مایکل پنا) افسر تازه‌کار را گرفتار می‌کند. آنها که زخمی شده‌اند، ساعت‌ها صبر می‌کنند. بیشتر فیلم را انتظار کشیدن بازماندگان تشکیل می‌دهد، ترس و شخصیت آنها در نمای نزدیک نشان داده می‌شود. آنها که قادر به حرکت نیستند، قهرمانیشان توسط درد و استقامت آنها تعریف می‌شود، نه اکشن‌های کمیک‌بوکی. ما همچنین بینندگان تلویزیون را در سراسر جهان می‌بینیم که از این ویرانی شوکه شده‌اند و خانواده‌های نگرانی مانند ویل و جان را مشاهده می‌کنیم. جان و ویل اساساً با صحبت کردن با یکدیگر خود را بیدار نگه می‌دارند و لحظه بسیار ذهنی وجود دارد که ویل آن را تجربه می‌کند -- تلاشی از سوی فیلم برای بازسازی آنچه در ذهن این مردان در طول این تجربه طاقت‌فرسا می‌گذشت. در زیرداستان دیگری، ما زمین صفر را از چشم‌های دیوید کارنس (مایکل شانون) تفنگدار دریایی سخت‌گیر می‌بینیم که طبق یک نوشته، به دنبال "انتقام" در دو مأموریت در عراق است.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره رابطه‌ای که بین دو بازمانده، جان و ویل، شکل می‌گیرد صحبت کنند: چطور با به اشتراک گذاشتن داستان‌های شخصی، یکدیگر را زنده نگه می‌دارند؟ چطور جامعه با انتظار و عزاداری کنار می‌آید؟ واکنش بچه‌ها به وضعیت نامعلوم پدرهایشان چیست؟ مادرانشان چطور به سوالات آنها با صداقت و همچنین با آرامش‌بخشی پاسخ می‌دهند؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند درباره خاطرات خود از آن روز صحبت کنند و هر گونه سوالی که کودکان درباره رویدادهای تراژیک دارند را پاسخ دهند.

این فیلم برای کودکان کوچک مناسب نیست و ممکن است برای نوجوانان حساس بیش از حد باشد. شامل تصاویر آشکار از فرو ریختن برج‌های مرکز تجارت جهانی است، عمدتاً از داخل ساختمان‌ها (با صداگذاری برخورد/انفجار). همچنین شامل تصاویر تلویزیونی و بازسازی‌های ناراحت‌کننده‌ای از محل حادثه، هوای پر از دود و خاکستر و آتش‌سوزی‌ها است. در اوایل فیلم، مشاهده می‌کنید که بدنی از یک برج سقوط می‌کند (و واکنش‌های وحشت‌زده پلیس)؛ بعداً، چند مرد زیر ساختمان له می‌شوند؛ یکی در صفحه نمایش می‌میرد، در حالی که خون از دهانش فواره می‌زند و دیگری (با وحشت دوباره) نظاره‌گر است. در بیمارستان، آسیب‌های قربانیان قابل مشاهده است (دست و پای شکسته، صورت‌های خونین). اعضای خانواده که منتظر خبر هستند، مضطرب و غمگین هستند و برخی از آنها بحث می‌کنند؛ زنی درباره پسر از دست رفته‌اش گریه می‌کند؛ زنی باردار استفراغ می‌کند؛ برخی از شخصیت‌ها سیگار می‌کشند و گاهی از زبان تند و تیز استفاده می‌کنند.

اگرچه ممکن است زمان آن نرسیده باشد که همه بینندگان تصاویر ویرانی این فیلم را ببینند، اما دیگران نکته امیدبخش آن را که بر گروهی کوچک از مردم برای بازگویی یک تراژدی عظیم متمرکز است، خواهند پسندید. یازدهم سپتامبر همچنان روزی دشوار برای به یاد آوردن است، حتی اگر روز به روز بیشتر در افسانه‌ها و تصاویر رسانه‌ای بازآفرینی شود.داستان ویل و جان موثرتر از نمایش آشکار دِیو کارنِس، تفنگدار دریایی، است. او مانند فرشته‌ی نگهبان نظامی است که به گراوند زِرو نگاه می‌کند و اعلام می‌کند: «گویی خدا با دود پرده‌ای ایجاد کرد، تا ما را از آنچه آماده دیدنش نبودیم، محافظت کند.» این لحظه‌ای اغراق‌آمیز و به‌طور ذاتی استونیان (به یاد بیاورید: ویلم دفو که در فیلم جوخه با بازوان گشوده می‌میرد) است، کاملاً غیرسیاسی و سرشار از معنایی اسطوره‌ای.