ناینز

«نینز» فیلمی سه‌بخشی است که در آن یک گروه از بازیگران در نقش‌های مختلف ظاهر می‌شوند. در بخش اول با عنوان «زندانی»، رایان رینولدز در نقش گری، ستاره‌ای تلویزیونی است که پس از شکست عشقی از طرف دوست‌دخترش، به مصرف الکل و مواد مخدر روی می‌آورد. او که تحت بازداشت خانگی است، تنها ارتباطش با دنیای بیرون، مارگارت (با بازی ملیسا مک‌کارتی)، مسئول روابط عمومی است، تا اینکه با همسایه کناری، سارا (با بازی هاپ دیویس)، که مادری جدید و خسته از زندگی است، آشنا می‌شود. گری متقاعد می‌شود که این مکان توسط موجوداتی تسخیر شده که درباره «نینز» زمزمه می‌کنند و هر دو مارگارت و سارا ممکن است در این راز سهیم باشند. در بخش «تلویزیون واقع‌نما»، رینولدز در نقش گاوین، فیلم‌نامه‌نویسی وسواسی ظاهر می‌شود که صاحب خانه‌ای است که گری در بخش «زندانی» در آن اقامت داشت. این بخش، گاوین را در حال ساخت یک مجموعه تلویزیونی به نام «دانستن» دنبال می‌کند که مک‌کارتی در آن نقش خودش را بازی می‌کند. اما در نهایت، یک مدیر اجرایی مارپیچ تلویزیونی به نام سوزان (دیویس)، برنامه‌های او را خراب می‌کند. بخش نهایی، «دانستن»، بازگویی فیلمنامه خلبان گاوین است. رینولدز اکنون در نقش گابریل، طراح بازی ویدئویی ظاهر می‌شود که همسرش (مک‌کارتی) و دخترش (ال فانینگ) را در خودروی خراب‌شده‌شان در یک مسیر دورافتاده رها می‌کند تا بتواند کمک بگیرد. اما به جای آن، با یک کوهنورد (دیویس) مواجه می‌شود که آن چیزی نیست که به نظر می‌رسد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که چگونه گری، ستاره تلویزیونی، وقتی توسط دوست‌دخترش ترک می‌شود، کنترل خود را از دست می‌دهد. آیا واکنش او واقع‌گرایانه به نظر می‌رسد؟ قابل درک است؟ آیا بازیگرانی مثل گری این روزها زیاد به نظر می‌رسند، به‌خصوص با توجه به گزارش‌های مجلات زرد در مورد ماجراهای ستارگان جوان؟ به نظر شما عواقب رفتار گری در زندگی واقعی چه خواهد بود؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد نحوه نمایش صنعت فیلم و تلویزیون در این فیلم بحث کنند. آیا این صنعت در فیلم به‌عنوان یک کلاهبرداری به تصویر کشیده شده است؟ اگر این‌طور است، فیلم چگونه به این موضوع اشاره می‌کند؟ آیا فرآیند انتخاب مجموعه‌های تلویزیونی جدید شگفت‌انگیز است؟ آیا منجر به تولید برنامه‌های تلویزیونی خوب می‌شود؟ اگر نه، چرا؟

«والدین باید بدانند که اگرچه این فیلم علمی-تخیلی و پیچیده مستقل ممکن است به دلیل حضور رایان رینولدز و ملیسا مک‌کارتی، بازیگران محبوب، توجه نوجوانان را جلب کند، اما بینندگان در هر سنی ممکن است بیشتر سردرگم شوند تا سرگرم. این فیلم به موضوعات بالغانه‌ای مانند روابط جنسی، مواد مخدر، خدا و جهان می‌پردازد و شامل جریان خشونت پنهانی است (یکی از شخصیت‌ها به قتل می‌رسد). شخصیت اصلی در یک دوره پرتنش از مصرف مواد مخدر و الکل فرو می‌رود، و گفتگوها با کلمات زشت و فحش‌های رکیک («لعنتی»، «فحش») پر شده است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.»

این فیلم فراتر از سورئال و در مرز ابزورد قرار دارد و اولین تجربه کارگردانی جان آگوست در یک فیلم بلند سینمایی، قطعاً به سمت ابزورد گرایش دارد. (آگوست فیلمنامه‌های متعددی نوشته است، از جمله «چارلی و کارخانه شکلات‌سازی»، «بزرگ ماهی» و «عروس مرده» تیم برتون.) این فیلم، ترکیبی نامتجانس از ژانرهای مختلف است (یک کمدی است! یک تریلر است! نه، یک درام است!) سه بخش متمایز فیلم «نینز» با یک تم فراطبیعی به هم پیوند خورده‌اند، اما این تم، هوشمندی و ظرافت فیلم را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.مک‌کارتی و دیویس هر دو حرفه‌ای‌های تمام‌عیاری هستند، اما فیلم به‌خوبی از استعداد رینولدز پرده برمی‌دارد که در تغییر نقش‌ها مهارت دارد (بهترین بازی او در نقش گاوین است؛ به‌طور شگفت‌انگیزی، نقش‌آفرینی‌اش در نقش گری، بازیگر تلویزیونی، بیش از همه توخالی به نظر می‌رسد). اگرچه آگوست شایسته تقدیر است که تلاش کرده دستور آشپزی سینمایی جدیدی را امتحان کند، اما فیلم «نینز» نیمی‌پخته و ناقص است. اگر این فیلم در دستان یک استاد سورئال و غیرمعمول مانند پل توماس اندرسون، اسپایک جونز، یا حتی میشل گوندری بود، شاید موفق‌تر بود. اما در عوض، فقط گیج‌کننده و ناامیدکننده است. کاش آگوست یکی از سه داستان خود را انتخاب و بر آن تمرکز می‌کرد.