جکی براون

در ادای احترام کوئنتین تارانتینو به فیلم‌های جنایی قدیمی (اغلب دهه ۱۹۷۰)، پام گریر در نقش جکی براون، مهماندار هواپیما با ظاهری شیک و سابقه محکومیت کیفری، که درآمدی ناچیز از طریق کار در یک شرکت هواپیمایی کثیف با پروازهای مداوم به مکزیک دارد، ظاهر می‌شود. جکی گاهی به عنوان پیک پول برای اردل (با بازی ساموئل ال. جکسون)، فروشنده اسلحه و مواد مخدر، کار می‌کند و وقتی توسط پلیس دستگیر می‌شود، از اینکه اردل بی‌رحم او را به قتل برساند، می‌ترسد، درست همانطور که خبرچین را کشت. در مجموعه‌ای از خیانت‌ها، جکی به اردل می‌گوید که ۵۰۰ هزار دلار ثروت او را از مکزیک درست زیر بینی پلیس‌ها برمی‌گرداند. در همین حال، جکی با ضامن شوالیه‌وارش مکس (با بازی رابرت فورستر) متحد می‌شود تا واقعا پول را نگه دارد، زیرا جاذبه متقابل قوی بین این دو شکل می‌گیرد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد اخلاقیات (یا عدم وجود آن) میان شخصیت‌ها صحبت کنند. چه کسی ستودنی‌ترین است؟ آیا واقعا کسی در اینجا «آدم خوب» است؟
• آیا صحنه‌های خشن این فیلم شما را ناراحت کرد؟ آیا فیلم‌های دیگری از کوئنتین تارانتینو با خشونت بیشتر دیده‌اید؟ او چگونه از خشونت در داستان استفاده می‌کند؟ داستان بدون خشونت چگونه می‌بود؟ و پیامدهای واقعی خشونت‌های نمایش داده شده در این فیلم‌ها چیست؟

والدین باید بدانند که این درام جنایی حاوی صحنه‌ای کوتاه از رابطه جنسی نیمه برهنه است (تنها یک باسن برهنه نشان داده می‌شود) و چند مورد تیراندازی مرگبار، اگرچه هیچ‌کدام به صراحت الفاظ رکیک و زشت موجود در فیلمنامه نیستند، که از کلمات نژادپرستانه و فحش‌های رکیک نیز ابایی ندارد. برای آنچه که ارزش دارد، شخصیت‌های "خوب" کمترین فحش و ناسزا را می‌گویند، اگرچه در محیط جنایی این فیلم، بحث بر سر اینکه اصلاً چه کسی "خوب" است، باز است. دو شخصیت مشتاقانه ماری‌جوآنا می‌کشند و جکی براون بدون عذرخواهی سیگار می‌کشد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

جکی براون دنباله مورد انتظار تارانتینو بعد از پالپ فیکشن بود که او را به یک کارگردان سوپراستار تبدیل کرد، اما طرفدارانی که انتظار یک فیلم فوق‌العاده خشن و هیجان‌انگیز دیگر را داشتند، ناامید خواهند شد. تارانتینو با اقتباس از رمان رام پانچ اثر المور لئونارد، در عوض یک درام جنایی طولانی، متفکرانه، متعادل و بزرگسال را ارائه می‌دهد که بر احساسات و روابط بیشتر از صحنه‌های خشن و خونین تأکید دارد. این فیلم همچنین ادای احترامی به حرفه پام گریه، ستاره فیلم‌های "بلکسپلوئیتیشن" دهه ۱۹۷۰ است، اما به جای اینکه او را بار دیگر در حال سوزاندن محله‌های فقیرنشین واتس ببینیم، تارانتینو به گریه اجازه می‌دهد تا استعداد و جذابیت میانسالی خود را در یک شخصیت‌پردازی سه‌بعدی زیبا به نمایش بگذارد. امیدواریم والدین بتوانند فضای پخته و بالغ فیلم را که با ریتم و بلوز همراه است، نه ام‌تی‌وی، درک کنند.