ربودن آقای هاینکن

در سال ۱۹۸۳ در هلند، پنج دوست به رهبری دامادهای آینده کور ون هاوت (جیم استرجس) و ویلم هالیدر (سام ورتینگتون) تلاش می‌کنند تا وام بانکی مشروع برای شروع یک کسب‌وکار بگیرند اما با جواب منفی مواجه می‌شوند. در جستجوی منبع درآمد قابل توجه، آن‌ها طرح ربودن ثروتمندترین فرد کشور، پادشاه آبجو، فردی هاینکن (آنتونی هاپکینز) و درخواست باج‌گیری کلان را طراحی می‌کنند. پس از برنامه‌ریزی دقیق، آن‌ها کار را انجام می‌دهند، هاینکن و راننده‌اش را می‌ربایند و در انتظار دریافت پول می‌مانند. اما هفته‌ها می‌گذرند و اعصاب آن‌ها به‌تدریج فرسوده می‌شود. سرانجام، پرداخت باج انجام می‌شود و مبلغ آن بسیار زیاد است؛ اما آیا آن‌ها می‌توانند از این ماجرا جان سالم به در ببرند و همچنان دوستان باقی بمانند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم ربودن آقای هاینکن صحبت کنند. آیا این خشونت در داستان ضروری است؟ آیا شخصیت‌ها به خاطر پرهیز از خشونت در مواقعی که امکان آن وجود دارد، ستودنی هستند؟
• آیا هاینکن به نظر یک الگوی واقعی و خودساخته میلیاردر می‌رسد؟ آیا او دانشی برای به اشتراک گذاشتن دارد؟ آیا محصولش (آبجو) بر شخصیت او تاثیر می‌گذارد؟
• آیا با این عقیده موافقید که می‌توانید ثروتمند از نظر دوستان باشید یا ثروتمند از نظر پول، اما نه هر دو؟ چطور یا چرا؟

والدین باید بدانند که فیلم ربودن آقای هاینکن، یک فیلم مهیج بر اساس واقعه ربودن واقعی فردی به نام فردی هاینکن، پادشاه صنعت آبجو در سال ۱۹۸۳ در هلند است. اما به جز جنبه‌های واقعی داستان و بازی خوب آنتونی هاپکینز (در نقش هاینکن)، فیلم چندان هیجان‌انگیز و درگیرکننده نیست و احتمالاً تعداد کمی از نوجوانان به آن علاقه‌مند خواهند شد. در فیلم مقداری خشونت وجود دارد (تیراندازی، تعقیب و تصادف ماشین‌ها، و درگیری، مشت زدن و هل دادن)، همچنین تنش، اضطراب و بحث‌های عمومی. زبان فیلم بسیار تند است و چندین بار از کلمه «فاک» و همچنین کلمات «شیت» و «پوسی» استفاده شده است. شخصیت‌های فیلم به طور مکرر الکل مصرف می‌کنند و سیگار می‌کشند، معمولاً در موقعیت‌های اجتماعی یا به صورت پس‌زمینه. یک صحنه کوتاه در یک فروشگاه جنسی اتفاق می‌افتد (در آن فروشنده مرد با یکی از شخصیت‌ها flirt می‌کند). برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم واقعاً هیجان‌انگیز نیست. دانیل آلفردسون، که فیلم‌های دوم و سوم از سه‌گانه محبوب سوئدی دختری با خالکوبی اژدها را کارگردانی کرده است، دختری که با آتش بازی کرد و دختری که لانه زنبور را لگد کرد، باید با فیلم‌های جنایی پیچیده آشنا باشد، اما با اینکه حقیقت اغلب عجیب‌تر از داستان است، ربودن آقای هاینکن جرقه‌ای به زندگی نمی‌زند. ما از قبل می‌دانیم که این پرونده شامل بزرگترین باج‌خواهی در آن زمان بوده است، بنابراین می‌توانیم حدس بزنیم که نتیجه داستان چیست.این، به علاوه جزئیات آدم‌ربایی، به اندازه یک فیلم داستانی ممکن است دیوانه‌وار یا خلاقانه نباشد. پرتنش‌ترین لحظه زمانی است که آدم‌ربایان متوجه می‌شوند یادداشت باج‌خواهی را روی دستگاه کپی جا گذاشته‌اند؛ آن را برمی‌گردانند و همه چیز درست می‌شود. شخصیت‌ها هرگز زنده به نظر نمی‌رسند، و حتی مطمئن نیستیم که چگونه همدیگر را می‌شناسند. در نقش‌های خود، استرجس و ورثینگتون فقط می‌توانند اجراهای متوسطی ارائه دهند. اما هاپکینز در لحظات کوتاهی از نقش قربانی پرحرف، سرگرم‌کننده است.