بازی‌های خنده‌دار

در فیلم ترسناک و بی‌رحم بازی‌های خنده‌دار، ما شاهد یک روز طولانی از حمله به خانه‌ای هستیم. وقتی آن (نائومی واتس) اجازه می‌دهد مرد جوانی با لباس تنیس و دستکش وارد خانه‌ی تعطیلاتش در کنار دریاچه شود، نمی‌تواند عواقب فاجعه‌بار آن را پیش‌بینی کند. مدت زیادی نمی‌گذرد که پیتر (بردی کوربت) و همراهش که به همین شکل لباس پوشیده، پل (مایکل پیت)، آن را تهدید می‌کنند، با یک چوب گلف پای جرج (تیم راث) شوهرش را می‌شکنند و پسر ده ساله‌شان جرجی (دِوون گیرهارت) را وحشت‌زده می‌کنند. خانواده به نوبت التماس می‌کنند، با مهاجمانشان مقابله می‌کنند و تلاش می‌کنند تا فرار کنند، اما این مردان جوان به طرز نگران‌کننده‌ای بی‌تفاوت و ناتوان از بیان هر نوع حقیقتی باقی می‌مانند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع صحبت کنند که چگونه فیلم از بینندگان می‌خواهد تا مشارکت خود در خشونت را با تماشای این تصاویر در نظر بگیرند. وقتی پل مستقیما به دوربین نگاه می‌کند و با بینندگان صحبت می‌کند، آیا توجه بیننده را به لذت تماشای تصاویر شدید جلب می‌کند؟ چطور؟ آیا می‌توانید به فیلم‌های ترسناک/خشونت‌آمیز دیگری فکر کنید که از تصاویر گرافیکی خود برای اظهارنظر در مورد خشونت در رسانه‌ها استفاده می‌کنند؟ همچنین، چرا فکر می‌کنید کارگردان می‌خواست فیلم خود را بازسازی کند؟

والدین باید بدانند که این فیلم ترسناک و دلهره‌آور برای کودکان مناسب نیست. داستان فیلم بر سرقت مسلحانه از خانه‌ای تمرکز دارد و اگرچه بیشتر خشونت‌های واقعی خارج از کادر تصویر اتفاق می‌افتند، اما نتایج آن کاملاً مشهود است (زخم‌های خونین، چهره‌های گریان و ترسیده، اجساد، خون‌پاشی روی دیوارها و مبلمان). صحنه‌های پرتنش شامل تهدید به خشونت، تعقیب قربانی در راهروهای تاریک و آزار جنسی است (که در نهایت به اجبار یک زن به برهنه شدن ختم می‌شود، هرچند برهنگی نشان داده نمی‌شود). صحنه‌ای که در آن زنی در حالی که سوتین و شورت به تن دارد ظاهر می‌شود، قطعاً شهوانی نیست. برخی از دیالوگ‌ها شامل چند مورد استفاده از کلمه فحش است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

فیلم بازی‌های بامزه، بازسازی صحنه به صحنه‌ای از فیلم اتریشی ۱۹۹۷ با همین نام، ساخته کارگردان، میشائیل هانکه، فراتر از نمایش‌های شوک‌آور خون و ترس است. در واقع، اعمال خشونت‌آمیز خودشان در خارج از صحنه اتفاق می‌افتند — اگرچه اثرات بسیار بد آن‌ها در برداشت‌های طولانی و اغلب ثابت، تأکید شده است. آن، جورج و جرجی بارها و بارها با چهره‌های کبود و ترسیده و در حالی که آزاردهندگانشان با داستان‌های کودکی آسیب‌دیده و نیت‌های کجدار و مریز آن‌ها را مسخره می‌کنند، در اشک ظاهر می‌شوند (پل از آن‌ها می‌خواهد که با او شرط‌بندی کنند، که "در ۱۲ ساعت هر سه نفر شما از بین خواهید رفت"). صحنه به صحنه، اثرات ناتوان‌کننده چنین استرس‌های احساسی و جسمی را نشان می‌دهد، در حالی که روز به شب می‌رسد و پایان خوبی به نظر نمی‌رسد.وقتی جرج می‌پرسد چرا حالا خانواده را نمی‌کشند، پل با لبخندی کمرنگ می‌گوید: نباید اهمیت سرگرمی را فراموش کرد. در واقع، این تمرکز فیلم است. در یک سطح، بینندگان را وادار به پرداخت برای خشونت تلویحی می‌کند (به جای لذت بردن از لذت‌های مشکوک پورنوگرافی شکنجه مانند اره). در سطح دیگر، فیلم بر نقطه‌نظر خود اصرار بیشتری دارد. در ابتدا، پل و پیتر به نظر روان‌پریش‌های استاندارد فیلم می‌رسند، چهره‌های فرشته‌وارشان حتی بیشتر از بی‌اعتنایی کاملشان به قربانیان ترسناک است. اما بعد پل شروع به صحبت مستقیم با دوربین می‌کند و می‌پرسد که «شما» ممکن است چه چیزی را بخواهید ببینید. وقتی در نهایت او صحنه‌ای را که «اشتباه» پیش رفته متوقف می‌کند، کنترل تلویزیون را برمی‌دارد، آن را عقب می‌برد و برای رسیدن به اهداف خود دوباره پخش می‌کند، فیلم از ترسناک معمولی به قلمرو فرامتنی جهش می‌کند. در عین حال که فکری و دشوار برای دیدن است، به‌طور آیرونیک، همه‌چیز درباره تماشا کردن است.