زن بیو-مکانیکی

در این نسخه از زن بیوینیک، جیمی سامرز (میشل رایان) یک بارتندر در سان فرانسیسکو است که بعد از یک تصادف وحشتناک اتومبیل در آستانه مرگ قرار می‌گیرد. دوست پسرش، ویل (کریس باوزر)، جراحی که برای یک آژانس دولتی مرموز کار می‌کند، تصمیم عجولانه‌ای می‌گیرد تا بدن آسیب‌دیده او را با ایمپلنت‌های بیوینیک ترمیم کند -- هر دو پا، یک بازو، یک چشم و یک گوش. اگرچه جیمی فقط می‌خواهد به زندگی روزمره‌اش برگردد، اما اعضای جدید بدنش -- و قدرت‌های شگفت‌انگیزی که به او می‌دهند -- این کار را غیرممکن می‌کنند. در عوض، رئیس ویل، جوناس (میگل فرر) اصرار دارد که او به یک مامور مخفی تبدیل شود، شغلی که او با اکراه می‌پذیرد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد شخصیت‌های زن در تلویزیون امروز صحبت کنند و آن را با شخصیت‌های زن در مجموعه تلویزیونی زن اتمی در دهه ۱۹۷۰ مقایسه کنند. آیا فکر می‌کنید شخصیت‌های زن در تلویزیون امروز می‌توانند مسئولیت‌های خطرناک‌تری را بر عهده بگیرند؟ چرا یا چرا نه؟ آیا زنان امروزی، چه در تلویزیون و چه در زندگی واقعی، قوی‌تر هستند؟ تلویزیون چگونه فرهنگ عامه ما را منعکس می‌کند؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد علاقه رسانه‌ها به جاسوسان و جاسوسی صحبت کنند. چرا این موضوعات تا این حد محبوب هستند؟

والدین باید بدانند که این مجموعه نسبت به نسخه دهه ۱۹۷۰ تاریک‌تر و شدیدتر است. خشونت در این مجموعه تصویری‌تر است (از جمله درگیری‌ها، تصادفات اتومبیل و موارد دیگر)، لحن آن ناامیدانه‌تر است و شخصیت‌ها بهتر پرداخته شده‌اند، که همه این‌ها باعث می‌شود این مجموعه برای بزرگسالان جذاب‌تر باشد، اما برای بینندگان جوان‌تر نیز قابل تامل‌تر است. شغل شخصیت اصلی به عنوان یک باریستا باعث می‌شود که الکل به طور مکرر در صفحه نمایش ظاهر شود.

زن بیونیک به روز شده قطعاً بهتر از نسخه اصلی دهه ۱۹۷۰ است که از نویسندگی ضعیف، لباس‌های وحشتناک و بدتر از همه، قهرمان زن که گاهی خودش به نجات نیاز داشت، رنج می‌برد. شخصیت‌ها بهتر پرداخته شده‌اند، به خصوص جیمی که در مورد پنهان کردن نقش جدیدش به عنوان جاسوس فوق‌العاده از دوستان و خانواده‌اش دچار تضاد است. جلوه‌های ویژه هم به طرز چشمگیری بهتر شده‌اند.اما این نمایش هنوز کمی ناامیدکننده است. مقر مرموز و تاریک کارفرمایان جدید خایمه در یک سفینه فضایی مناسب به نظر می‌رسد، اما در زمین نامناسب است. گفتگوها اغلب مسطح و یکنواخت هستند و برخی از شخصیت‌های فرعی کلیشه‌ای به نظر می‌رسند. بدتر از همه، برخی از موقعیت‌ها اصلاً منطقی به نظر نمی‌رسند، حتی برای یک نمایش علمی-تخیلی.