بازیابی خاطرات

در REMEMORY، فناوری جدید به کاربران اجازه می‌دهد تا خاطرات گذشته را به‌طور کامل به یاد بیاورند و آنها را ضبط کنند تا دیگران بتوانند آنها را مشاهده کنند. سم (پیتر دینکلیج)، که با مرگ برادرش آزار می‌بیند -- که در حضور سم اتفاق افتاده است -- می‌خواهد از این دستگاه برای درک بهتر اتفاقی که هنگام مرگ برادرش افتاده است، استفاده کند. اما قبل از اینکه بتواند، دکتر مخترع دستگاه، گوردون (مارتین دونوان)، به طرز مرموزی می‌میرد. سم از دستگاه برای تحقیق در مورد مرگ گوردون استفاده می‌کند و رازهای زیادی را برملا می‌کند، از جمله رازهای بیماران گوردون (اِولین بروشو، آنتون یلچین)، همسرش (جولیا اورموند) و خود سم.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد لحن فیلم Rememory صحبت کنند. چه چیزی باعث می‌شود که این فیلم تاریک و جدی به نظر برسد؟ آیا این فیلم یک درام است یا یک معمایی/هیجان‌انگیز؟ چگونه می‌توان این موضوع را تشخیص داد؟ چه چیزی ژانرهای مختلف را از هم متمایز می‌کند؟
• آیا هیچ بخشی از فیلم برای شما ترسناک یا دلهره‌آور بود؟ چرا؟ به نظر شما چرا سازندگان فیلم تصمیم گرفتند که آدم‌ها را از خاطرات بیرون بیاورند و بدون استفاده از ماشین نشان دهند؟
• چرا فکر می‌کنید افراد خاطرات را سرکوب می‌کنند؟ آیا این یک مکانیسم دفاعی ذهن است؟ آیا این‌گونه خاطرات باید «فراموش» شوند، یا به یاد آوردن آن‌ها ارزشمند است؟

والدین باید بدانند که ریمموری یک فیلم معمایی قتل و جنایت با ریتم کند و فضای تاریک است و بیشتر از اینکه صحنه‌های اکشن داشته باشد، فضای تاریک دارد. اما انتظار دیدن خون، خشونت و افرادی با آسیب‌های عاطفی عمیق در آن می‌رود. با اینکه پیتر دینکلیج، بازیگر بازی تاج و تخت، در آن بازی می‌کند، به دلیل سنگینی و ریتم کندش بعید است که برای بیشتر کودکان (یا حتی بزرگسالان) جذاب باشد. با این حال، این فیلم سوالات ارزشمندی در مورد خاطرات تروماتیک و ارزش مواجهه با آن‌ها مطرح می‌کند. این فیلم برای بزرگسالان ساخته شده است، اما صحنه‌های جنسی یا خشونت گرافیکی خاصی ندارد. در مورد اولی، شخصیت‌ها در مورد یک رابطه نامشروع صحبت می‌کنند و بعد از رابطه جنسی نشان داده می‌شوند. در مورد دوم، یک تصادف مرگبار چند بار نشان داده می‌شود و یک تیراندازی در محل کار به تصویر کشیده می‌شود. همچنین صحبت از یک قتل و خودکشی دیگر و برخی رویارویی‌های خشمگین وجود دارد. الفاظ زشت در فیلم کم است، اما کلمات «s--t» و «f--k» در آن به کار رفته است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم در باتلاقی بین راز و رمز نامرتبط و درام اغراق‌شده گیر افتاده به نظر می‌رسد. خشونتی در آن وجود دارد (یک تصادف مرگبار تکراری با ماشین، تیراندازی در محل کار، درگیری‌های خشم‌آلود) و چیزهای ترسناکی که ممکن است بینندگان جوان‌تر را بترساند - درست مثل وقتی که شخصیت‌هایی از خاطرات به شکل ارواح بیرون از ماشین ظاهر می‌شوند. اما احتمال اینکه مخاطبان از این جنبه‌ها آزرده شوند کمتر از آزرده شدن آن‌ها از ریتم کند و نتیجه ضعیف فیلم است. سام به دلایل شخصی در فیلم حضور دارد - او می‌خواهد از دستگاه ضبط خاطرات برای درک مرگ برادرش استفاده کند. اما به جای اینکه فوراً به جستجوی خود بپردازد، به این پرسش دیگر می‌پردازد که آیا دکتر مخترع، گوردون، به قتل رسیده است. این دو راز در یک روند مکانیکی به سمت پاسخ‌هایی که ظاهراً قرار است غافلگیرکننده باشند، اما به نظر واضح می‌رسند، باز می‌شوند. و فیلم زمان زیادی را صرف رسیدن به این مقصدها می‌کند و سرنخ‌های غیرقابل‌باوری را در مسیر بینندگان قرار می‌دهد. مفهوم خواندن خاطرات/افکار دیگران برای حل رازها جدید نیست (روزهای عجیب، گزارش اقلیت و غیره)، اما می‌تواند همچنان پیچیدگی جالبی به روند معمای قتل اضافه کند. متأسفانه، ریمموری فقط سطحی از این پتانسیل را می‌کشد، درحالی‌که چیزی جذاب به کاوش در خاطرات سرکوب‌شده اضافه نمی‌کند.تحقیقات قتل جالب نیست، شاید به این دلیل که خاطرات ضبط شده جذاب یا تاثیرگذار نیستند. و در حالی که به یاد آوردن خاطرات دردناک مانند آشفتگی سموم در ته رودخانه است، فیلم به طور واضح بیان نمی‌کند که این موضوع خوب است یا بد. قطعا این موضوع به فرد بستگی دارد، اما مشخص نیست که فیلمسازان فکر می‌کنند بعد از روشن شدن این مسائل چه کاری باید انجام شود. فیلم همچنین از برخی ترفندهای داستان‌گویی برای رسیدن به هدفش استفاده می‌کند، که تاثیر بالقوه آن را کمتر می‌کند. احتمالا فیلم به خاطر آخرین حضور آنتون یچین در سینما به یاد آورده خواهد شد.