خانه‌ای که جک ساخت

در فیلم "خانه‌ای که جک ساخت"، جک (مت دیلون) - مردی وسواسی، ثروتمند و بسیار قاتل سریالی - توسط شخصی به نام ورج (برونو گانتس) به سمت جهنم هدایت می‌شود. جک و ورج درباره "کار" جک صحبت می‌کنند و در این حین فلش‌بک‌های گرافیکی زیادی از اعمال قتل‌های او و پروژه‌های "هنری"‌اش که با استفاده از اجساد قربانیان انجام داده بود، نشان داده می‌شود. از جمله قربانیان او می‌توان به زنانی اشاره کرد که توسط اوما تورمن، شیوون فالون هوگان و رایلی کئو نقش‌آفرینی شده‌اند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت بسیار زیاد در فیلم «خانه‌ای که جک ساخت» صحبت کنند. چرا فکر می‌کنید این مقدار خشونت در فیلم وجود دارد؟ آیا برای رساندن منظور فیلم لازم است؟ منظور فیلم چیست؟
• جک می‌گوید هم مردان و هم زنانی را کشته است. پس چرا فکر می‌کنید تمام صحنه‌های خشونت و بی‌رحمی شدید که می‌بینیم بر روی زنان اعمال می‌شود؟
• آیا تماشای این فیلم برای شما روشنگرانه، فکربرانگیز، هیجان‌انگیز و رضایت‌بخش بوده است؟ چرا؟

والدین باید بدانند که فیلم "خانه‌ای که جک ساخت" نگاهی بی‌تفاوت اما بسیار بسیار خشن به زندگی یک قاتل سریالی فعال (مت دیلون) است که توسط کارگردان لارس فون تریه ساخته شده است. انتظار خشونت بسیار گرافیکی و خونین می‌رود که شامل ضربات سخت، خفه کردن، شکنجه، قتل کودکان و دستکاری اجساد است. صحنه‌های برهنه‌ای از بدن زنان در شرایطی خشن و تهدیدآمیز وجود دارد. الفاظ نامناسب نیز در فیلم استفاده شده است. بینندگان حساس احتمالاً محتوای فیلم را بسیار آزاردهنده خواهند یافت و این فیلم به هیچ وجه برای کودکان مناسب نیست.

این فیلم بی‌رحمانه و خشن، احتمالاً ترکیبی از طنزی سیاه بر توانایی انسان‌ها در انجام اعمال شرورانه، بررسی روان‌پریشی، یا غوطه‌وری در انحطاط و تباهی است. نمی‌توان از مهارت سینمایی لارس فون تریه، کارگردان سرشناس، چشم‌پوشی کرد. تقریباً همه فیلم‌هایی که او ساخته، با مهارت و استادی اجرا شده‌اند: فیلمنامه، فیلمبرداری، انتخاب بازیگران، تدوین و موسیقی، همچنین بازی‌هایی که از بازیگران می‌گیرد، معمولاً بسیار خوب هستند. گاهی اوقات نیز عالی هستند. اما علاقه‌مندی‌های او ممکن است بیننده را به مکان‌هایی ببرد که تمایلی به رفتن به آنجا ندارد. شاید بخشی از این مسئله ناشی از شجاعت هنری او باشد و شاید بخشی از آن ناشی از وسواس مفرط. هرچه که موتور محرک این آثار باشد، احتمالاً راننده از مسافران بیشتر از آن لذت می‌برد. برای مثال، فیلم «نیوفمانیاک» لارس فون تریه، جلوه‌ای از بی‌رحمی جنسی بدون هیچ نشاط و شادی است.«خانه‌ای که جک ساخت» فراتر از یک دسته خون‌خوار و محدود، ممکن است برای چه کسانی جذاب باشد، سخت است که بگوییم. این فیلم رژه‌ای طولانی (۱۵۲ دقیقه‌ای) از خشونت است. و این نسخه نمایشی است؛ یک نسخه کارگردان نیز وجود دارد، برای کسانی که از قتل‌های گرافیکی و نزدیک خسته نمی‌شوند. اگر هیچ چیز دیگری نباشد، فون تریه به نظر می‌رسد که از خود راضی است، اگرچه کمی ناراحت کننده است که فکر کنیم او چگونه می‌تواند چنین فیلم وحشیانه‌ای را بسازد که تقریبا شیطانی به نظر می‌رسد. کارگردان حتی خودش را در «جک» به تصویر می‌کشد، کلیپ‌هایی از فیلم‌های قبلی‌اش را به عنوان شواهدی از بدخواهی انسان اضافه می‌کند. او همچنین به نظر می‌رسد که در سادیسم جک، به ویژه نسبت به زنان، غرق می‌شود. احتمالا مهم است که اگرچه جک مردان را نیز می‌کشد، اما زنانی را که شکنجه و ضرب و شتم می‌شوند، می‌بینیم. جک و ورج درباره بی‌تفاوتی و طموح بودن جک صحبت می‌کنند و توصیفاتی از رفتار او ارائه می‌دهند که برای خوانندگان «آزمایش سایکوپات» جان رونسون آشنا به نظر می‌رسد، اما آنها واقعا به او به عنوان یک شخص با داستانی سرچشمه نمی‌پردازند. این فیلم بسیار خوب ساخته شده است، با بازی‌های محکم و طنز گاه و بی‌گاه (به عنوان مثال وقتی جک با بی‌کفایتی خودش را راهی خانه قربانی آینده‌اش می‌کند)، اما احتمالا بیشتر بینندگان را ناراحت می‌کند که وارد سینما شده‌اند.