افسانه سوار بی سر

جانی دپ نقش ایکاباد کِرِین، شخصیتی شریف اما ترسو را بازی می‌کند، که در این نسخه معلم مدرسه نیست، بلکه یک کارآگاه قرن هجدهمی است، متعهد به استفاده از علم و منطق. او به اسلیپی هالو فرستاده می‌شود تا در مورد یک سری قتل‌ها که به سوار بی‌سر، روح یک سرباز هسی خون‌آشام نسبت داده می‌شود، تحقیق کند. سوار بی‌سر سر قربانیان خود را می‌برد، چون سر خودش از قبرش دزدیده شده است. کرِین اصرار دارد که قاتل نمی‌تواند ماوراءالطبیعه باشد، تا اینکه خودش آن را می‌بیند. با این حال، او شواهد را تحلیل می‌کند تا رازهایی را که قربانیان و نیروی انسانی پشت سوار بی‌سر را به هم مرتبط می‌کند، پیدا کند.

• آیا نمایش خشونت در فیلم‌ها ضروری است؟ آیا صحنه‌های خشن و ترسناک یکسان هستند؟ خانواده‌ها می‌توانند در مورد این موضوع بحث کنند.
• در فیلم اصلی افسانه سلیپی هالو، ایچاباد کِرِین معلم است، اما در این فیلم، او به عنوان یک کارآگاه شهر نیویورک بازآفرینی شده است که به روستای سلیپی هالو در شمال ایالت نیویورک فرستاده می‌شود تا سریالی از قتل‌های مرموز با سر بریدن را بررسی کند. چرا فکر می‌کنید برخی فیلم‌سازان در اقتباس داستان‌های کلاسیک به فیلم، آزادی عمل دارند؟
• این فیلم توسط تیم برتون کارگردانی شده است، کارگردانی با سبکی شناخته‌شده. این فیلم چگونه با سبک کلی او همخوانی دارد؟ چه کارگردانان دیگری با سبک‌های متمایز فیلم‌سازی وجود دارند؟

والدین باید بدانند که خواب‌آور یک فیلم ترسناک به کارگردانی تیم برتون در سال ۱۹۹۹ است که در آن جانی دپ در نقش ایکاباد کِرِین، کارآگاهی از قرن هجدهم ظاهر می‌شود که برای تحقیق در مورد سریالی از قتل‌های مرموز و بی‌سر در یک روستای روستایی در ایالت نیویورک فرستاده می‌شود. این فیلم بسیار خشن است و شامل اجساد بی‌سر، خون‌ریزی‌های فراوان، سرهای بریده شده و پرت شدن آن‌ها به زمین، قتل‌های مختلف، صحنه‌های ترسناک و البته شخصیت‌هایی که در معرض خطر هستند، می‌شود. سرها در نهایت ظاهر می‌شوند. صحنه‌ای کوتاه اما غیر صریح از رابطه جنسی یک زوج، لحظات بسیار زننده و صحنه‌ای از شکنجه در یک تابوت آهنی وجود دارد. یک جادوگر سر یک خفاش را می‌برد. اشاره‌هایی به فراطبیعی و شخصیت‌هایی که روح خود را به شیطان می‌فروشند، وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

اسلیپی هالو بیشتر از اینکه داستان واشینگتن اروینگ باشد، جیغی است که در دوران پس از انقلاب اتفاق می‌افتد. تم‌های علم در مقابل ماوراءالطبیعه و ظاهر در مقابل واقعیت در سراسر فیلم ظاهر می‌شوند، زیرا کِرِین باید گذشته خود را درک کند تا حقیقت را ببیند. او خود را «زندانی زنجیره‌ای از استدلال» توصیف می‌کند. او مدام به اسباب‌بازی‌ای که مادرش به او داده فکر می‌کند، دیسکی که می‌چرخد و یک پرنده در یک طرف و یک قفس در طرف دیگر دارد. با چرخیدن دیسک، پرنده به نظر می‌رسد داخل قفس باشد، یک توهم نوری، و نه به طور تصادفی، همان توهم (ماندگاری بینایی) که باعث می‌شود بینندگان فکر کنند که افراد در هزاران تصویر ثابت که یک فیلم را تشکیل می‌دهند، واقعاً در حال حرکت هستند.دپ با نگاه درست و حالت بدنی سفت نقش کرن را بازی می‌کند. اما مسخره بودن برخی از پیچش‌های داستان و واکنش‌های ترس اغراق‌آمیز او را با چشم‌غره‌های بیش از حد مواجه می‌کند. در واقع، این فیلم اغلب به یاد می‌آورد که آن تقلیدهای فیلم‌های کارول برنت شو، به ویژه وقتی که شرور در نهایت زمانی را برای اعتراف جزئی پیدا می‌کند، در حالی که قربانی نهایی منتظر رسیدن سوار بی‌سر است. کریستینا ریکی شگفت‌انگیز در یک بخش نابازیگر هدر می‌رود.