جنوب

در اولین روز کاری بن شرمن (با بازی بنجامین مک‌کنزی) به عنوان افسر تازه‌کار، او به بررسی تیراندازی اتفاقی به یک پسر جوان می‌پردازد؛ با اسلحه به خانه یک مظنون حمله می‌کند؛ و بعد از دیدن کشته شدن یک افسر پلیس دیگر، در خیابان استفراغ می‌کند. فقط یک روز دیگر برای اداره پلیس لس‌آنجلس در سریال «سَث‌لند» که نگاهی خشن، خشونت‌آمیز و بسیار واقعی به زندگی یک افسر گشت دارد. مربی شرمن، جان کوپر (با بازی مایکل کودلیتز) یک کهنه‌کار بدبین است که قبلا می‌دانسته کار در خیابان‌ها هیجان‌انگیز و خطرناک است — و سعی می‌کند به شریک جدیدش یاد بدهد که بودن در LAPD «نشستن در ردیف اول بهترین نمایش روی زمین» است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد درام‌های پلیسی صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید این نمایش، تصویری واقع‌گرایانه از زندگی روزمره یک پلیس است؟ چگونه با دیگر درام‌های پلیسی مقایسه می‌شود؟
• آیا خشونت در این نمایش تاثیر بیشتری نسبت به آنچه در سریال‌های مشابه دیگر دیده‌اید دارد؟ چرا؟

والدین باید بدانند که این سریال پلیسی تلخ و تاریک، خشونت‌آمیز و بسیار واقع‌گرایانه است. برخلاف برخی از سریال‌های پلیسی که با جرایم اغراق‌آمیز و روابط عاشقانه میان شخصیت‌های اصلی، درام می‌سازند، این سریال بر جرایم "معمولی" و رنج صادقانه قربانیان و عزیزانشان، و همچنین زندگی شخصی اغلب آشفته افسران تمرکز دارد. صحنه‌های خشونت‌آمیز، اگرچه معمولا خونی نیستند، اما پیامدهای واقعی دارند. همچنین فحاشی زیادی (نه همیشه سانسور شده) و مقدار زیادی نوشیدن الکل وجود دارد، و همچنین صحبت‌های زننده (اما هیچ قسمت حساسی از بدن نشان داده نمی‌شود).

کار پلیس بودن سخت و بی‌مزد است و Southland آن را آسان جلوه نمی‌دهد. افسران باتجربه بدبین و اغلب تلخ هستند، بعد از اینکه تقریبا همه چیز را در سال‌های حضور در خیابان‌ها دیده‌اند، و شرمن از همان ابتدا در حال گذراندن دوره‌ای فشرده از واقعیت است. کوپر و همکارانش ظاهری سخت و بی‌احساس پیدا کرده‌اند، چون این تنها راهی است که در نیروی پلیس می‌توان به کار ادامه داد، و شرمن به خاطر معصومیتش از بقیه متمایز است. واضح است که او باید آن پوسته نرم را کنار بگذارد، و آن هم خیلی زود.جان ولز، که همچنین ER را به تلویزیون آورد، سریال Southland را ساخت. این سریال نیز بحران‌های شخصی زندگی روزمره را بررسی می‌کند. اما در حالی که ER به سمت ملودرام گرایش داشت، جرایم در این سریال، اتفاقات روزمره اما دلخراش شهر بزرگ هستند: قتل‌های ناگهانی و بی‌دلیل، کودکان گمشده، خشونت‌های تصادفی. هیچ جنایتکاری وجود ندارد، هیچ طرح پیچیده‌ای نیست، هیچ سرقتی هیجان‌انگیز نیست. با تمرکز بر ماهیت روزمره حوادث، این سریال واکنش‌های صادقانه قربانیان و عزیزان آنها را دراماتیک‌تر و انسانی‌تر از هیجان‌انگیزترین تیراندازی‌ها و نجات‌های جسورانه در سایر سریال‌های پلیسی نشان می‌دهد. به نظر می‌رسد واقع‌گرایی جالب‌تر از هر درام داستانی است.