فرد جدید

دیزی (با بازی دی. جی. کول) یک پسر عجیب و غریب است که در پایین‌ترین سطح سلسله مراتب اجتماعی مدرسه به همراه دوستانش (پری شن، زویی دشانل و جورد میسون) قرار دارد. بعد از اینکه دیزی به صورت غیرمنتظره و عمیقاً شخصی آسیب می‌بیند، تصمیم می‌گیرد از مدرسه اخراج شود. رفتارهای عجیب و غریب او منجر به تشخیص سندرم توره و تجویز داروهای گیج‌کننده می‌شود. در نهایت او به زندان می‌افتد و در آنجا با لوتر (با بازی ادی گریفن) آشنا می‌شود که به عنوان مرشد و راهنمای او عمل می‌کند. تحت راهنمایی لوتر، دیزی به گیل، شخصیتی پانک تبدیل می‌شود. در مدرسه جدیدش در طرف دیگر شهر، گیل ضرب‌المثل‌های شبه آفریقایی ده سال پیش را به زبان می‌آورد و قلدر محلی را شکست می‌دهد. موقعیت او به عنوان یک پسر بد تثبیت می‌شود و ساختار اجتماعی مکان جدید را تغییر می‌دهد. در نهایت، او مجبور می‌شود با واقعیت مواجه شود که گیل فقط یک اختراع است و همچنین توسط فیلمنامه ضعیف مجبور می‌شود قلب دوست‌دختر جذاب قلدر مدرسه (الیزا دوشکو) را به دست آورد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد داوران وضعیت اجتماعی در دبیرستان‌های واقعی و ویژگی‌هایی که وضعیت یک فرد را تعیین می‌کنند، صحبت کنند. مزایای محبوبیت چیست؟ پیامدهای (مزایای؟) عدم محبوبیت چیست؟ آیا وضعیت اجتماعی ثابت است یا قابل تغییر؟ آیا این مسائل بعد از دبیرستان واقعاً مهم هستند؟

والدین باید بدانند که این فیلم شامل صحبت‌های جنسی زیادی، کمی فعالیت جنسی (خارج از صحنه)، و آسیب‌دیدگی‌ای است که قرار است خنده‌دار باشد. دیزی/گیل بیش از حد دارو مصرف می‌کند، با موتورسیکلت تصادف می‌کند و سر پدرش را به طور تصادفی و برای ایجاد اثر کمدی آتش می‌زند. کمدی فیزیکی فیلم بسیار خشن است و لگدهای زیادی به کشاله‌ی ران شخصیت‌ها زده می‌شود. یکی از شخصیت‌ها به عنوان یک زن بی‌بندوبار توصیف می‌شود و دوست دارد در ملاء عام رابطه جنسی داشته باشد. یکی دیگر از شخصیت‌ها از طریق بلندگوی فروشگاه با دوستی تماس می‌گیرد و از «دو بیضه گمشده» خبر می‌دهد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این تازه‌وارد، هدر رفتن استعداد است. این حماسه دبیرستانی، که ظاهراً در مورد مسیر یک پسر به سمت محبوبیت واقعی است، آنقدر ناقص و غیر جذاب است که خجالت‌آور است. این همچنین مورد دیگری از MPAA است که به یک کمدی رده سنی PG-13 می‌دهد در حالی که در یک درام رده سنی R می‌گرفت. دردناک است که ببینیم برخی از با استعدادترین بازیگران جوان امروز در این آشغال هدر می‌روند. در فیلمنامه، به آنها خیلی کم داده شده تا با آن کار کنند. متاسفانه نویسنده و کارگردان به همان ذهنیت محدود در مورد محبوبیت و انطباق که ظاهراً در حال نقد آن هستند، باور دارند.ممکن است آزاردهنده‌ترین جنبه، تصورات زورکی باشد که دی.جی. کوالز در جستجوی موقعیت اجتماعی خود به آن‌ها متوسل می‌شود. تماشای تلاش مرد سفیدپوستی که بیش از حد دست و پا چلفتی است برای تقلید از ژست‌های سیاه‌پوستان خشن، به‌طور ذاتی خنده‌دار است. اما این کار آنقدر طولانی می‌شود که ژست‌ها شروع به شبیه شدن به کاریکاتور می‌کنند. و دقیقاً این رفتار، اوج تقلید از ناکول بودن است، که قرار است موقعیت اجتماعی «گیل» را تضمین کند.