قتل ناقص

بازیگر وِرا لاکمن (با بازی سینا میلر) کابوسی می‌بیند که در آن، دوست‌پسر سابقش را که قاچاقچی مواد مخدر است، در دفاع از خود می‌کشد. وقتی متوجه می‌شود این کابوس به واقعیت پیوسته، از واکنش خود در زندگی واقعی شگفت‌زده می‌شود. در روزهای بعد، با حضور یک کارآگاه (با بازی الک بالدوین) که در حال پرسش‌های فراوان است، وِرا نقش خود را در قتل ناقص بررسی می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه بررسی هنر آفرینش‌شده توسط هنرمندانی که متهم به رفتارهای نکوهیده شده‌اند، گفتگو کنند. چگونه با آثار جدید کارگردانانی مثل توباک یا بازیگرانی مثل شیا لابوف برخورد می‌کنیم، و این چگونه با نحوه مصرف سرگرمی‌های قدیمی‌تر توسط سرگرم‌کننده‌هایی مثل بیل کازبی، رومن پولانسکی و مایکل جکسون مقایسه می‌شود؟
• چگونه شخصیت اصلی طوری طراحی شده است که ما با او همدردی کنیم؟ چگونه فیلمساز در طول فیلم به بیننده نشان می‌دهد که شاید او شایستهٔ همدردی ما نباشد؟
• چگونه صحنه‌ای با پدربزرگ ورا احساس همدردی را برای کسانی که از زوال عقل رنج می‌برند برمی‌انگیزد؟ چگونه سرگرمی می‌تواند برای ایجاد درک به کار رود؟
• آیا نوشیدن الکل در رسانه‌ها جذاب جلوه داده می‌شود؟ اگر ورا به جای شراب، الکل سخت می‌نوشید، آیا احساس متفاوتی در مورد شخصیت او داشتید؟ آیا فکر می‌کنید نمایش مکرر شخصیت‌هایی که در فیلم و تلویزیون شراب می‌نوشند، می‌تواند بر رفتار بینندگان تأثیر بگذارد؟

والدین باید بدانند که قتل ناقص، یک تریلر دراماتیک از جیمز توباک است، که به دلیل سوءرفتار جنسی توسط صدها زن، به زودی پس از نمایش این فیلم در یک جشنواره متهم شد. داستان یک بازیگر مشهور (ساینا میلر) را دنبال می‌کند که در دفاع از خود، دوست‌پسر سابقش را می‌کشد و سپس سعی می‌کند آن را پنهان کند. صحنه قتل بدون صدا نشان داده می‌شود، اما دوست‌پسر سابق او را در حال هجوم به آپارتمانش، برداشتن شراب از یخچال، تکان دادن مواد مخدر و رفتار تهاجمی با او قبل از کشیدن اسلحه به سمت او می‌بینیم -- در درگیری بعدی، اسلحه شلیک می‌شود. همچنین مقداری فحاشی (بیشتر "ف--ک")، نوشیدن شراب زیاد و صحبت در مورد افکار خودکشی وجود دارد. تقریباً تمام فیلم در داخل یک آپارتمان در نیویورک فیلمبرداری شده است، به طوری که بسیار شبیه یک نمایشنامه است -- همراه با صحبت‌های زیادی در مورد احساسات منفی که مفید یا بینش‌بخش نیست. ایده این است که در حالی که ممکن است فکر کنیم خوب، درستکار و صادق هستیم، وقتی شرایط تغییر می‌کند، شاید ما آن کسی نباشیم که فکر می‌کنیم هستیم. در یک زیرداستان، صحنه‌ای از زندگی با همدردی نشان می‌دهد که زوال عقل چگونه هم برای بیمار و هم برای خانواده‌اش احساس می‌شود. دوربین اغلب بر روی یک نقاشی بزرگ به سبک کلاسیک تمرکز می‌کند که در آن بسیاری از شخصیت‌های انسانی برهنه هستند و به شیوه‌ای اغواگر با یکدیگر و حیوانات تعامل دارند. همچنین زنی را نشان می‌دهد که یک تی‌شرت تنگ و شفاف بدون سوتین به تن دارد. برای آگاهی از فیلم‌های بیشتر از این دست، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم نه‌چندان هیجان‌انگیز و ملال‌آور، در آستانه صدها ادعای #من_هم علیه جیمز توباک، نویسنده و کارگردان، به پایان رسید. اما قتل ناقص به‌طور غیرعمد یک خدمت مرتبط ارائه می‌دهد: مثالی زنده از ظاهر و رفتار یک شکارچی را به نمایش می‌گذارد. مفهوم فیلم مثل یک شوخی درونی برای باشگاه پسران قدیمی هالیوود به نظر می‌رسد: یک بازیگر مشهور و زیبا باور دارد که می‌تواند از قتل رهایی یابد زیرا مهارت‌های بازیگری او به‌قدری ذاتی است که می‌تواند هر کسی را از بی‌گناهی خود متقاعد کند. این موضوع نشان‌دهنده بی‌اعتنایی آشکار توباک نسبت به استعدادهای زنانه‌ای است که او را آزار می‌دهد، که با این واقعیت که او واقعاً خودش را به عنوان یک "دوست" در فیلم می‌نویسد، تشدید می‌شود، که بدون دعوت و بدون زمینه به خانه ورا می‌آید و می‌گوید نگران اوست. سپس ورا را با سوالات کنجکاوانه مورد پرسش قرار می‌دهد، از جمله اینکه آیا او زندگی جنسی مخفیانه‌ای دارد بدون اینکه به او بگوید (باز هم، شخصیت او به نظر یک دوست می‌رسد، نه کسی که ورا باید اطلاعات مربوط به زندگی رمانتیک خود را به او بدهد). این روان‌کاوی طولانی اطلاعات کمی برای درک ورا ارائه می‌دهد، اما شاید برخی از اطلاعات برای درک توباک را ارائه دهد، به‌ویژه زمانی که مشخص می‌شود که بازدید او هرگز درباره ورا نبوده، بلکه درباره خودش و چیزی بوده که امیدوار بود از او به دست آورد.انبوه اطلاعات به اشتراک گذاشته شده با خبرنگاران واقعی در مورد رفتار آزاردهنده توباک، ظرافت‌های کوچک فیلم را حتی بیشتر آزاردهنده و افشاگر می‌کند. برای مثال، این واقعیت که او میلر را بدون سوتین در حال خواب در یک تی‌شرت سفید شفاف فیلمبرداری می‌کند: دقیقاً چگونه قرار گرفتن نوک پستان‌های او در مرکز قاب به بینندگان کمک می‌کند تا متوجه شوند که او یک کابوس دارد؟ و فیلم با حرکت آرام دوربین بر روی یک نقاشی آزاردهنده از افراد برهنه که دارای القائات جنسی است، آغاز و پایان می‌یابد، همه این‌ها بر روی یک سمفونی ارکسترال، شاید برای کمک به وانمود کردن اینکه هنر -- و این فیلم -- دارای اهمیت هنری است؟ ستارگان همه مطابق انتظار عمل می‌کنند، به‌ویژه چارلز گرودین که احساسات، اصالت و درک را در نقش پدربزرگ ورا، که از زوال عقل آزاردهنده‌ای رنج می‌برد، به تصویر می‌کشد. صحنه فراموش‌نشدنی او در فیلم به‌زور گنجانده شده به نظر می‌رسد. در غیر این صورت، واقعاً مناسب نیست، به جز اینکه پایه و اساس را برای لحظه عجیب و غریب دیگری فراهم می‌کند که در آن کارل ایکان میلیاردر، در نقش خودش، در در خانه ورا ظاهر می‌شود و داستانی را تعریف می‌کند، بدون اینکه کاری برای پیشبرد داستان انجام دهد. همه این‌ها به این معنی است که قتل ناقص فقط به عنوان یک قربانی جنبش تایم آپ شکست نمی‌خورد: بلکه به دلیل ارزش‌های خود فیلم به عنوان یک اثر وحشتناک و خودخواهانه شکست می‌خورد.