فرشتگان چارلی

مجموعه تلویزیونی چارلی فرشتگان، اقتباسی از مجموعه تلویزیونی مشهور دهه ۱۹۷۰ با همین نام است. این مجموعه، داستان را به میامی منتقل می‌کند، جایی که چارلی تاونسند (با صدای رابرت واگنر)، مردی نامرئی که در رأس قرار دارد، فرشتگان خود را به پرونده‌های خطرناکی می‌فرستد که دائما در حال تغییر هستند. ابی (راشل تیلور)، دختری ثروتمند با انگشتان چسبناک؛ کیت (آنی ایلونزه)، افسر پلیسی که قبلا قانون‌مدار بود اما حالا خلافکار شده؛ و ایو (مینکا کلی)، یک راننده خیابانی سرسخت که دوستش گلوریا هم قبلا فرشته چارلی بوده است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد موضوع عدالت در مقابل انتقام در فیلم «فرشتگان شارلی» صحبت کنند. آیا می‌توانید مثالی از دنیای واقعی بیاورید تا تفاوت بین این دو مفهوم را بهتر نشان دهد؟ کدام مفهوم معمولاً نتیجه‌ای مثبت‌تر به همراه دارد؟
• چگونه خشونت در داستان نقش دارد؟ آیا به نظر بیش از حد می‌رسد؟ اگر سریال اصلی دهه ۱۹۷۰ را دیده‌اید، سطح خشونت در مقایسه چگونه است؟
• آیا این نمایش پیام‌هایی را درباره جنسیت و توانمندسازی زنان منتقل می‌کند؟ فرشتگان در مقایسه با سایر الگو‌های زنانه در تلویزیون چگونه هستند؟

والدین باید بدانند که خشونت در فیلم فرشتگان چارلی (۲۰۱۱) نسبت به مجموعه اصلی دهه ۱۹۷۰ شدیدتر است، اما نسبت به فیلم سینمایی کمتر اغراق‌آمیز است. شخصیت‌ها سلاح حمل می‌کنند تا از خود دفاع کنند و لحظات ناگهانی خشونت می‌تواند شامل تیراندازی و انفجارهایی باشد که منجر به مرگ می‌شود. مانند مجموعه اصلی، فرشتگان از جذابیت جنسی خود در کار استفاده می‌کنند، اما در یک روایت مدرن، همکار مرد آنها نیز همین کار را می‌کند. علاوه بر این، برخی الفاظ سبک (بیشتر بیکار و لعنتی) و نوشیدن اجتماعی وجود دارد، با ذکر برخی برندها (مانند پرادا).

بینندگانی که آماده پذیرش مفهوم سه زن شیک‌پوش و قدرتمند با حرکات تاثیرگذار و قابل احترام هستند (تا زمانی که دهان‌شان را باز کنند...) ممکن است سرگرم شوند. اما اگر نه، فرشتگان در خطر پیوستن به صف سایر آیکون‌های تلویزیونی کلاسیک بازسازی شده ناموفق مانند نایت رایدر و زن بیونیک قرار دارند.با وجود اینکه چارلی فرشتگان یک اثر نمادین است، نسخه اصلی آن به خاطر قدرت بازیگری‌اش شناخته نمی‌شد. (در واقع، می‌توان گفت که بیشتر به خاطر موهای فرفری فرح فاوست مشهور بود.) بنابراین شاید نباید انتظار داشته باشیم که این بازسازی پرهیجان، اجراهایی ارائه دهد که حس واقعی بودن را القا کند. دیالوگ‌های اغراق‌آمیز کمک زیادی نمی‌کنند. اما با توجه به ارزش تولید بالا، به نظر می‌رسد که هدف اصلی سازندگان سریال، ارائه دیالوگ‌های اغراق‌آمیز نبوده است.