فصل زنبورها

بر اساس رمان مایه گلدبرگ در سال ۲۰۰۰، فصل زنبور بر خانواده نومان تمرکز دارد، خانواده‌ای با نیت خوب، فکری و ناکارآمد. ناکارآمدی‌های نومان زمینه‌ای را برای کاوش رابطه میان زبان و تجربه، یا به عبارت دیگر، پیامدهای هولناک مادی‌سازی آرزوها فراهم می‌کند. پدر ساول (ریچارد گیر) استاد کابالیست است که انرژی خود را صرف استعداد شگفت‌انگیز املای دخترش الیزا (فلورا کراس) در کلاس ششم می‌کند و خود را متقاعد می‌کند که او می‌تواند «کسی باشد که واقعاً به خدا متصل شود». ساول به پسرش آرون (مکس مینگلا) بی‌توجه است، که در جای دیگری به دنبال «معنا» می‌گردد و آن را در چالی (کیت باسورث) پیرو هاری کریشنا پیدا می‌کند. غم‌انگیزترین عضو خانواده نومان، مادر میریام (ژولیت بینوش) است که خاطره‌ای از یک تروما را در خود دارد. او هم احساس می‌کند که ساول به او بی‌توجه است و به‌طور فزاینده‌ای در نوعی مادی‌سازی فرو می‌رود که ظاهراً سال‌هاست او را آزار می‌دهد. بینش‌های او نشان‌دهنده نحوه تکه‌تکه‌شده‌ای است که او جهان را می‌بیند، چیزی که دوربین از طریق تلسکوپی که به الیزا می‌دهد نشان می‌دهد. به‌تدریج، او از هم می‌پاشد و فرزندانش را می‌ترساند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فاصله‌های فزاینده میان اعضای خانواده صحبت کنند. ساول چگونه می‌تواند توجه بیشتری به نیازهای میریام داشته باشد، در حالی که در جستجوی تجربه معنوی عمیق خود است؟ چگونه جستجوهای مختلف برای ارتباط معنوی می‌توانند به موازات یکدیگر قرار بگیرند؟

والدین باید بدانند که این درام بر روی فروپاشی تدریجی و دشوار یک خانواده تمرکز دارد. این مجموعه شامل چند صحنه پرتنش خانوادگی، یک مشاجره شدید بین پدر و پسر (فریاد زدن و استفاده از کلمات رکیک) و افشای بیماری روانی مادر (فلش بک به صحنه هولناک تصادف مرگبار والدینش و دزدی از خانه‌هایی که با ماشین و پیاده می‌تواند به آنها برسد) است. یک نابغه جوان املا نه تنها نحوه املا کلمات را می‌فهمد، بلکه یاد می‌گیرد چگونه خانواده شکننده خود را ببخشد و کمک کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

با احساسات از دست دادن و دلتنگی آمیخته شده، فصل زنبور عسل اغلب در صحنه‌های منفرد، ظریف و تاثیرگذار است. این موضوع باعث می‌شود که لحظات ناجور و نامناسب آن، تقریباً جذاب‌تر به نظر برسند، به خصوص زمانی که با نمای نزدیک و کوتاه از نفس‌های سطحی و چشم‌های بسته الیزا در حالی که در مسابقات املای زنبور عسل به حالت خلسه فرو می‌رود، در تضاد قرار می‌گیرند. با این حال، فیلم بیش از حد به ترفندها، کلیشه‌ها و والدین و شرکای بسیار کند و بی‌توجه متکی است. همه این موارد باعث می‌شود که احساس کنید یک قدم جلوتر از روایت داستان هستید، که موقعیت ایده‌آلی برای تأمل در مورد "حقایق" معنوی نیست.الیزا در حالی که جام و جوایز را از آن خود می‌کند، همچنین به درک و بخشش عیب‌های والدینش می‌رسد. تم‌ها و تصاویر فیلم، الهام‌بخش و گاهی رمزآلود هستند و پرسش‌های معنوی و عاطفی را برمی‌انگیزند، اما با داستان به گونه‌ای درهم تنیده می‌شوند که گاهی بیش از آنکه تاثیرگذار یا زیرکانه باشند، دست و پا چلفتی به نظر می‌رسند.