جک فلش پرش‌کننده

جَمپین جَک فلش داستان تری دولیتل (ووپی گلدبرگ) کارمند بانکی عجیب و غریب اهل نیویورک را روایت می‌کند که تلاش می‌کند تا جان جاسوس مرموز بریتانیایی را نجات دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد الفاظ تند در فیلم جک فلش صحبت کنند. آیا این الفاظ ضروری بودند یا اغراق‌آمیز؟ چه تاثیری بر فیلم داشتند؟ آیا بدون این الفاظ، فیلم خنده‌دارتر می‌شد؟
• درباره خشونت در فیلم صحبت کنید. آیا خنده‌دار بود؟ اگر این‌طور است، چرا؟ آیا طنز تاثیر آن را تغییر داد؟
• اگر این فیلم در زمان حال ساخته می‌شد، چه تفاوت‌هایی می‌توانست داشته باشد؟

والدین باید بدانند که جومپین جک فلش یک کمدی سال ۱۹۸۶ با زبان تند و لحظاتی از خشونت است. شخصیت اصلی تری دولیتل (ووپی گلدبرگ) است، اپراتور کامپیوتر در یک بانک، که در یک معمای جاسوسی داخلی درگیر می‌شود. او شجاعت و اراده خود را نشان می‌دهد زیرا شرط‌بندی‌ها بیشتر به زندگی و مرگ تبدیل می‌شوند. تنوع زیادی در بازیگران وجود دارد، به رهبری گلدبرگ، اما برخی شوخی‌های قدیمی در مورد شوروی و دیگر کلیشه‌های ملی وجود دارد. خشونت گاه‌به‌گاه وجود دارد اما تصویری نیست. اما نبردهای مسلحانه‌ای وجود دارد که در آن‌ها برخی کشته می‌شوند. به جای نمایش، به رابطه جنسی اشاره می‌شود، با کنایه و اشاره به رابطه جنسی دهانی و روسپیگری. زبان تند و خشن است و شامل کلمات فحش، مادر فحش، فحش و فحش است. مصرف‌گرایی کم است، اما برخی از شخصیت‌های فرعی ثروتمند و از طبقه حاکم وجود دارند که در مراسم‌های جامعه بالا شرکت می‌کنند و زندگی تجملی دارند. به عنوان بخشی از این، نوشیدن اجتماعی با اعتدال به تصویر کشیده شده است. اما مصرف الکل و تنباکو به همان اندازه نشان داده می‌شود که به آن اشاره می‌شود. از داروهای دیگر سوء استفاده می‌شود تا افراد را به دام انداخته و اطلاعات را از آن‌ها به دست آورد، و به مصرف اسید اشاره می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های بیشتر مانند این، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این کمدی ناموفق دهه ۸۰ تلاش می‌کند تا همان انرژی آشفته را به وجود آورد که در سایر آثار کلاسیک دهه ۸۰ که در مورد افرادی در موقعیت‌های ناآشنا بودند، به خوبی به کار گرفته شده بود. متاسفانه فیلم فقط در ترکیب ناهمگونی از جاسوسی، کمدی اسلپ‌استیک و عشق زوج‌های عجیب و غریب موفق است. با جایگزین شدن بازیگر اصلی و کارگردان و بازنویسی مکرر فیلمنامه، این فیلم تمام نشانه‌های یک «تولید پر دردسر» را دارد.با وجود آشفتگی فیلمنامه، گلدبرگ تلاش می‌کند تا با بازی پرانرژی خود، کمی زندگی به مجموعه قطعات فیلم از ابتدا تا انتها ببخشد، در حالی که یک داستان کلیشه‌ای درباره جاسوسان دو جانبه و دخالت سرویس مخفی حول او می‌چرخد. اما کل ماجرا به طور خسته‌کننده‌ای بیش از حد نوشته شده است، با پایانی که داستان پراکنده و نامرتبط قبلی، کمکی به آن نمی‌کند. در نتیجه، دشوار است که برای ترِیِ گلدبرگ دلسوزی کنیم یا حتی در پایان، بفهمیم او چه می‌خواهد. با یک فیلمنامه بهتر و دیالوگ‌های منسجم‌تر، حس می‌شود که گلدبرگ می‌توانست با بازی پرشور خود، فیلم جامپین جک فلش را به یک مورد محبوب در میان طرفداران تبدیل کند، به جای یک ناامیدی نیمه فراموش‌شده.