حالا منو می‌بینی

جسی آیزنبرگ، ایسلا فیشر، وودی هارلسون و دیو فرانکو چهار شعبده باز، فرار کننده و ذهن خوان کوچک هستند که توسط یک رهبر ناشناس استخدام می‌شوند تا به عنوان گروهی به نام چهار سوار، مجموعه‌ای از تردست‌های فزاینده و شگفت‌انگیز را اجرا کنند. اولین اجرای آن‌ها در لاس وگاس، که شامل دزدی ۳ میلیون یورو از یک بانک در پاریس از طریق یک تماشاگر ناآگاه و یک دستگاه تلپورت است، توجه مأمور اف‌بی‌آی مارک رافالو و یک کارمند اینترپل ملانی لوران را به خود جلب می‌کند. یک میلیاردر (مایکل کین) هزینه اجرای آن‌ها را تأمین می‌کند، اما حتی او هم جزو حلقه درونی نیست. و همچنین شعبده باز سابق که به یک افشاگر حرفه‌ای تبدیل شده (مورگان فریمن) که در مورد آن‌ها تحقیق می‌کند. چهار سوار چه کسانی هستند و نمایش‌های آن‌ها به چه چیزی ختم می‌شود؟ آیا تردستی نهایی است؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد انگیزه‌های چهار سوار بحث کنند. آیا این انگیزه‌ها شامل طمع، نوع‌دوستی، یا احترام به حرفه‌شان بود؟
• حالا من را می‌بینی برخی از ترفندهای جادویی را آشکار می‌کند، از جمله برخی از توهمات نسبتا پیچیده‌ای که مردم به راحتی باور می‌کنند. چرا فکر می‌کنید این اتفاق می‌افتد؟ این فیلم چه چیزی در مورد هنرمندان و اجراکنندگانی مثل اینها می‌گوید؟
• آیا این شخصیت‌ها الگو هستند؟ آیا قرار است الگو باشند؟ آیا می‌توانید به شخصیت‌های قانون‌شکن دیگری فکر کنید که به‌صورت همدلانه به تصویر کشیده شده‌اند؟

والدین باید بدانند که فیلم «حالا شما مرا می‌بینی» یک فیلم سرقت سرگرم‌کننده (اگرچه ناهمگون) است که می‌تواند برای نوجوانانی که به جادو و توهم علاقه‌مند هستند، هیجان‌انگیز باشد، اگرچه برخی صحنه‌های مبارزه ممکن است برای بینندگان جوان خشن باشد (لگد به صورت، شلاق‌زدن با اسلحه، تصادف مرگبار خودرو). بینندگان همچنین می‌توانند انتظار فحاشی‌های گاه‌به‌گاه، از جمله مشتقات کلمه «s--t» و صحنه کوتاهی از یک زن نیمه‌عریان سوار بر یک مرد را داشته باشند. یکی از شخصیت‌ها در یک بار بیش از حد می‌نوشد و چندین برچسب دیده می‌شود/ذکر می‌شود. برای اینکه در مورد فیلم‌های بیشتری مانند این فیلم در جریان باشید، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در بهترین لحظات، حالا منو می‌بینی بسیار سرگرم‌کننده است. افشای ترفندهای بزرگ‌مقیاس در وگاس، نیواورلئان و مکتب گرافیتی فایو پوینتز نیویورک، لذت بصری است. این فیلم با فیلم‌برداری ماهرانه، اجرای بی‌نقص بازیگران و ریتم مؤثر، رضایت‌بخش است.اما در نهایت، فیلم توهمی است که به آن نمی‌ارزد. بهترین فیلم‌های سرقت شما را در سرقت شریک می‌کنند، به شما نشان می‌دهند که چگونه اتفاق می‌افتد تا بتوانید هیجان فرار را با آن‌ها به اشتراک بگذارید. حالا منو ببین این کار را تا حدی انجام می‌دهد، اما در مهم‌ترین لحظه‌ها از انجام آن غفلت می‌کند -- برخی از ترفندها را آشکار می‌کند، اما نه همه آن‌ها -- و از بینندگان می‌خواهد که به تعلیق عدم باور خود ادامه دهند و به جای کشف خودشان به توضیحات دیرهنگام تکیه کنند. این یکی از دلایلی است که فیلم به طور کامل شکل نمی‌گیرد، با وجود اینکه بسیار سرگرم‌کننده است. به علاوه، یک داستان فرعی گیج‌کننده در مورد یک عشق جوان (چه کسی اهمیت می‌دهد؟)، یک کین هدر رفته (هنوز در فرم خوب، اما بعد از یک معرفی در ابتدا، کار زیادی به او داده نمی‌شود) و بخش‌های ناامیدکننده و کلیشه‌ای که به صراحت در فیلمی با این پتانسیل زیاد جای ندارند. کمتر دود و آینه و بیشتر محتوا می‌توانست این فیلم را به یک سرگرمی به یادماندنی‌تر تبدیل کند.