روزمرگی مردگان

دفترچه خاطرات مردگان دنباله‌ی همان طرح اصلی فیلم‌های «زنده‌مرده» جورج رومرو است: مردگان به‌عنوان زامبی‌های گوشت‌خوار بیدار می‌شوند و درحالی‌که پزشکان و دانشمندان گیج و سردرگم هستند و رسانه‌ها وحشت را نشان می‌دهند و تشدید می‌کنند، افرادی با اسلحه کنترل را به دست می‌گیرند. این بار، داستان بر گروهی از دانشجویان فیلم دانشگاه پیتسبورگ تمرکز دارد که در میانه‌ی فیلمبرداری فیلم ترسناک خود متوجه می‌شوند که کشور درگیر طاعون زامبی‌ها شده است. با گسترش سریع بیماری، دوربین‌های دانشجویان صحنه‌های هرج‌ومرج، کشتار خونین و مقاومت خشونت‌آمیز خودشان را ثبت می‌کنند. دانشجویان با مشورت استاد مست، خردمند و بسیار خسته‌شان، درحالی‌که در یک ونِگوگو به سمت خانه در حرکت هستند، در مورد وظایف خود به‌عنوان روزنامه‌نگار بحث می‌کنند و امیدوارند که خانواده‌هایشان آلوده نشده باشند. اما هر مکان جدید، تراژدی و وحشت بیشتری را به همراه دارد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که چگونه این فیلم با فیلم‌های «زنده‌مرده» دیگر رومرو هماهنگ است (اولین فیلم در سال ۱۹۶۸ منتشر شد). این فیلم چگونه با استفاده از اینترنت و فناوری دیجیتال برای ثبت ویرانی، موضوعات یا ایده‌های فیلم‌های قبلی را به‌روزرسانی می‌کند؟ این فیلم چه چیزی در مورد نقش رسانه‌ها در فجایع بزرگ‌مقیاس می‌گوید؟ پیام بزرگ‌تر اینجا چیست؟ چگونه داشتن این پیام، فیلم‌های رومرو را از سایر فیلم‌های زامبی متمایز می‌کند؟

والدین باید بدانند که این فیلم ترسناک زامبی پر از خشونت خونین و جلوه‌های دلخراش است. انتظار درگیری، تیراندازی، شکم‌دریدن، زخم‌های وحشتناک و خوردن گوشت انسان را داشته باشید - به عبارت دیگر، تمام ویژگی‌های فیلم‌های زامبی جورج آ. رومرو. صحنه کوتاهی از سینه برهنه یک دختر وجود دارد، همچنین برخی بوسیدن و اشاره‌هایی به سینه. شخصیت استاد تقریباً بدون وقفه الکل می‌نوشد، حتی در حین مشاوره و نجات دانشجویان. الفاظ زشت زیادی به کار رفته است، به خصوص کلمات فحش. فیلمبرداری دستی و شلوغ ممکن است برای برخی بینندگان مشکل‌ساز باشد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

تصمیم رومرو برای پیوند دادن داستانی قدیمی با زمان حال، تصمیمی هوشمندانه است. بخشی از اتفاقاتی که می‌افتد، همانند فیلم شب مردگان زنده در سال ۱۹۶۸، بر اساس تفاوت‌های ظاهری است. زامبی‌ها به هیولاهایی ترسناک، زخمی، خونین و کندرو تبدیل می‌شوند؛ اما قبل از آن، شبیه ما هستند و نشانه‌هایی از زندگی خود را با خود حمل می‌کنند: ژاکت‌های گلف، موهای فرفری و کفش‌های ورزشی. در یک صحنه، مرد قدرتمندی که اسلحه به دست دارد، از دانشجو فیلم‌سازی به نام دبرا (با بازی میشل مورگان) تمجید می‌کند و استقامت و اراده مشابه خود را در او می‌بیند. این لحظه کوتاه همدلی و تحسین متقابل، در فیلمی که مملو از خشونت و خیانت است، بسیار تاثیرگذار است.واقعیت اینکه اولین نمونه زامبی شدن که از تلویزیون پخش و سپس در اینترنت بارگذاری می‌شود و به نوعی «ویروسی» می‌شود، شامل یک خانواده لاتین است، نشان می‌دهد که رومرو به نوعی به مسائل فعلی مهاجرت و قانونی بودن آن اشاره می‌کند. وقتی که زود مشخص می‌شود هیولاهای داستان همان خانواده‌هایی هستند که دانش‌آموزان سعی در پیوستن به آن‌ها دارند، مسئله اینکه «آن‌ها» و «ما» چه کسانی هستند، بسیار پیچیده می‌شود. به هوشمندی، دوربین‌های اول شخص دانش‌آموزان فقط مشکل را تشدید می‌کنند؛ برخی احساس می‌کنند که باید تمام اطلاعات موجود را منتشر کنند، از جمله تصاویر وحشتناک و سانسورنشده‌ای که نوعی «حقیقت» را تشکیل می‌دهند. وقتی بیست‌ساله‌ها متوجه می‌شوند که تلویزیون کابلی و اخبار محلی و دولت همه چیز را نشان نداده‌اند، ناراحت می‌شوند و سعی می‌کنند به دنیا نشان دهند که واقعاً چه اتفاقی افتاده است.