مبارز

دنیل دی‌لوییس در فیلم بوکسور در نقش دنی فلین، عضو سابق ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، به محله بلفاست خود بازمی‌گردد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم مشت‌زن صحبت کنند. آیا صحنه‌های خشونت‌آمیز به روایت مؤثر داستان کمک کردند؟ چگونه خشونت در بوکس و خشونت خارج از ورزش متفاوت بود؟ آیا مواجهه با رسانه‌های خشونت‌آمیز، حساسیت کودکان را نسبت به خشونت کاهش می‌دهد؟
• دربارهٔ «درگیری‌ها» در ایرلند شمالی صحبت کنید. قبل از دیدن این فیلم چه چیزی در مورد آن می‌دانستید؟ آیا این فیلم شما را ترغیب کرده است که بیشتر در مورد آن بدانید؟ چگونه با کودکان در مورد خشونت، جرم و جنایت، و جنگ صحبت کنیم؟
• درباره‌ی استفاده از زبان تند و خشن در فیلم صحبت کنید. آیا ضروری به نظر می‌رسید یا اغراق‌آمیز بود؟ چه تاثیری بر فیلم داشت؟
• فیلم مصرف الکل را چگونه به تصویر کشید؟ آیا هیچ‌یک از شخصیت‌ها الکل زیادی مصرف کردند؟ آیا مصرف الکل آن‌ها عواقبی داشت؟
• شخصیت مگی را مورد بحث قرار دهید. جایگاه او در جامعه چه بود؟ چرا انتخاب‌های او محدود بود؟

والدین باید بدانند که فیلم بوکسور یک درام قدرتمند است که در ایرلند شمالی و در طول سال‌های پایانی درگیری‌های فرقه‌ای و خشونت‌های فرقه‌ای اتفاق می‌افتد. وقتی دنی فلین (با بازی دنیل دی-لوئیس)، عضو سابق ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، پس از ۱۴ سال زندان به خانه بازمی‌گردد، با دوست‌دختر سابقش مگی (با بازی امیلی واتسون) ارتباط برقرار می‌کند، اما همچنین تنش‌هایی را در جامعه محلی خود برمی‌انگیزد. این فیلم در دوره‌ای آشفته در ایرلند شمالی اتفاق می‌افتد، و شامل درگیری‌هایی در مورد روند صلح و صحنه‌هایی از خشونت، ارعاب و ناآرامی‌های سیاسی است. به دلیل این درگیری‌ها، جراحت‌ها و مرگ‌های خونینی وجود دارد، علاوه بر مسابقات بوکس خشن که دنی در آن‌ها شرکت می‌کند تا به زندگی خود بازگردد. الفاظ زشت و تند به‌طور مکرر استفاده می‌شوند، از جمله انواع مختلف کلمه فحش. همچنین صحنه‌هایی از سیگار کشیدن و نوشیدن الکل وجود دارد، و بحث‌های کوتاهی در مورد مصرف مواد مخدر و اعتیاد. مربی دنی، آیک (با بازی کن استات)، الکل مصرف می‌کند و این موضوع نشان می‌دهد که او با اختلال مصرف الکل دست و پنجه نرم می‌کند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این درام تاثیرگذار در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، یک سال قبل از توافق تاریخی جمعه نیک که به طور قابل توجهی روند صلح ایرلند شمالی را پیش برد. خوشبختانه، به لطف آن معاهده، فیلم بوکسور تصویری تاریک تر از آنچه بعدا در زندگی واقعی اتفاق افتاد، به تصویر می کشد. این فیلم با بازی متعهدانه و معمول دنیل دی-لوئیس، بازیگر متد، هدایت می شود که طبق گزارش ها به مدت بیش از دو سال به عنوان بخشی از آماده سازی خود، به عنوان یک بوکسور آموزش دید، تا جایی که حرفه ای های سابق که به او کمک کردند، ادعا کردند که او می توانست در سطح بالا رقابت کند اگر می خواست. این فیلم رویکردی به همان اندازه مصالحه ناپذیر را در به تصویر کشیدن یک درام اجتماعی در پس زمینه "درگیری ها" در ایرلند شمالی دهه ۱۹۹۰ به کار می برد.تجسم دِی-لِوِیس از دنی بیشتر از شدت آرام است، با مسابقات بوکس که او در آن با دقت فیلمبرداری و بازی می‌کند، در حالی که دنی تلاش می‌کند تا راه طولانی رستگاری را آغاز کند. این کار خوب تا حدی با فیلمنامه‌ای که هرگز به طور کامل به بازیگران بسیار با استعداد خود نقش‌های زیادی نمی‌دهد، از بین می‌رود. امیلی واتسون یک علاقه‌ی عاشقانه‌ی توانمند است، اما مانند نقش کن استات به عنوان مربی دنی، آیک، و برایان کاکس به عنوان یک عضو مسن رده‌بالای ارتش جمهوری‌خواه ایرلند، عملکرد او قادر به انجام کاری بیشتر از ارتقای شخصیت‌هایی است که ما قبلاً در کاغذ دیده‌ایم، صرف نظر از محیط. این‌ها شکایت‌های نسبتاً جزئی هستند، با این حال. علی‌رغم محدودیت‌های فیلمنامه، این داستان درباره‌ی مردان خشن و چرخه‌های مرگ و نابودی که خود را تکرار می‌کنند، گفتگویی دارد که احساس می‌شود در دنیای واقعی ریشه دارد. و همیشه حسی از ترس و تهدید را به همراه دارد، با مسابقات بوکس تنبیه‌کننده‌اش که به داستان بیشتر از یک استعاره‌ی مست خدمت می‌کنند.