سوارکار آسان

وایت، ملقب به کاپیتان آمریکا (با بازی پیتر فوندا) و بیلی (با بازی دنیس هوپر) سوار بر موتورسیکلت‌های سفارشی (سبک چوپر) با نشان‌هایی که «آزادی» را فریاد می‌زنند و پوشیدن لباس‌های جسورانه فرهنگ هیپی دهه ۱۹۶۰، در فیلم «سوار آسمان» به سفر جاده‌ای در آمریکا می‌پردازند و مسیر جنوبی از لس آنجلس تا نیواورلئان را انتخاب می‌کنند. این دو با پولی که از معامله کوکائین به دست می‌آورند، سفری لذت‌بخش و هویت‌بخش را آغاز می‌کنند و احساس ثروت و مصونیت می‌کنند. در طول مسیر با دوستان و دشمنان مختلفی روبرو می‌شوند: از یک خانواده مکزیکی که تلاش می‌کنند در بیابان خانه‌ای بسازند، تا یک کمون در حال رشد پر از جوانان ضدفرهنگ آرمان‌گرا، و پسران بد جنوبی (نماد تعصب شدید ایالات جنوبی)، و همچنین یک وکیل الکلی بامزه و بذله‌گو به نام جورج (با بازی فوق‌العاده جک نیکلسون که نامزد جایزه اسکار شد). ماری‌جوانا و الکل به اندازه بنزینی که در باک موتورسیکلت‌هایشان می‌ریزند، سوخت سفرشان است. بعد از یک اشتباه بزرگ که به تراژدی می‌انجامد، به نیواورلئان در زمان جشن‌های ماردی گرا می‌رسند و همراه با دو زن از یک فاحشه‌خانه معروف، رویاهای بزرگشان را تجربه می‌کنند. اما آیا کشور برای چنین رفتارهایی آماده است؟ یکی از شخصیت‌های اصلی فیلم می‌گوید: «آنها ممکن است درباره آزادی فردی صحبت کنند، اما وقتی یک فرد آزاد را می‌بینند، می‌ترسند... و خطرناک می‌شوند.» و این حرف او به واقعیت می‌پیوندد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم «Easy Rider» به عنوان نمونه‌ای برجسته از تلفیق هنری فیلم و موسیقی صحبت کنند. موسیقی چگونه بر درک و لذت شما از داستان تأثیر گذاشت؟ موسیقی چگونه بر تجربه بصری شما از سفر جاده‌ای تأثیر گذاشت؟
• نظر شما در مورد این جمله وایات (کاپیتان آمریکا) چیست که در انتهای فیلم می‌گوید: «ما خرابش کردیم»؟
• درباره عبارت «تغییردهنده بازی» در توصیف یک فیلم بحث کنید. ببینید چرا این فیلم در زمان اکرانش در سال ۱۹۶۹، به‌عنوان یک تغییردهنده بازی در نظر گرفته شد و در فیلم‌سازی، مرزهای جدیدی را درنوردید.

در سال ۱۹۶۹، اکران فیلم «سوارکار آسان» نقطه عطفی در فیلم‌سازی آمریکا بود. تا آن زمان، هیچ فیلم کم‌هزینه و غیرمتعارفی چنین تاثیری بر مخاطبان جوان نگذاشته بود. این فیلم، که بازتاب‌دهنده دوره‌ای آشفته در کشوری بود که در ارزش‌هایش به شدت دچار دو دستگی شده بود، با نگاهی صریح به سبک‌های زندگی جایگزین، «آزادی» جنسی، و مصرف مواد مخدر و الکل (استعمال فراگیر ماری‌جوآنا، مصرف کوکائین و توهم‌زاها، و مستی و مشروب‌خواری) اعصاب را به شدت به هم می‌ریخت. فیلم و موسیقی آن هنوز هم کلاسیک و بی‌همتا در نظر گرفته می‌شوند. فحش‌های ملایم و اندکی (a--hole، Yankee queers، goddamn) در فیلم وجود دارد. برهنگی و برهنگی جزئی (بدون آمیزش) در هر دو محیط آرمانی و در سفری جنون‌آمیز با ال‌اس‌دی به نمایش درمی‌آید. صحنه‌های اندک خشونت، شدید، شوک‌آور و خونین هستند. (هشدار اسپویل: شخصیت‌های مهمی با شلیک گلوله و کتک‌کاری وحشیانه کشته می‌شوند). برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در زمان ساخت فیلم ایزی رایدر، انقلابی بود -- فیلمی شخصی که بیشتر از داستان و زیرداستان‌ها به تصاویر، لحظات فردی، موسیقی و نگاهی جدید به آمریکا در سال 1969 علاقه داشت. بازی جک نیکلسون، حرفه‌ای را آغاز کرد که تا حدود نیم قرن بعد همچنان قدرتمند بود. برای برخی، دشوار بود که از پیام‌های ضد برقراری نظم فراتر بروند، دیدگاه آن در مورد "آزادی" جنسی و جشن بی‌پروا بودن "بالا". در گیشه، موفقیتی چشمگیر بود. همچنین داستانی هشداردهنده بود، هرگز از عواقب چنین رفتارهای غیرمتعارفی عقب‌نشینی نکرد. نگاهی به گذشته، از دیدگاه قرن بیست و یکم، هنوز چیزهای زیادی برای تحسین وجود دارد، نه تنها جایگاه فیلم در تاریخ فیلم‌سازی، بلکه ترکیب فوق‌العاده فیلم و موسیقی (استپنولف کلاسیک، بند و بیردز)، اجراها و مفاهیم سرگیجه‌آور آن، و تمایلش به هل دادن مرزها در ارائه دیدگاه متمایز.