دزدی

دزدی بزرگ، درام کمدی شبکه ان‌بی‌سی در ساعات پربیننده، به کارگردانی داگ لیمان، با بازی داگری اسکات در نقش میکی اونیل، یک کلاهبردار که در حال برنامه‌ریزی سرقتی با ابعاد عظیم است. میکی گروهی از دزدان حرفه‌ای (از جمله استیو هریس، سیمور کاسل، ماریکا دومینچیک و دیوید والتون) را گرد هم آورده تا همزمان سه جواهرفروشی را در بیورلی هیلز در هفته منتهی به مراسم اسکار غارت کنند. در حالی که آماده‌سازی‌ها برای سرقت در حال انجام است، کارآگاه پلیس لس‌آنجلس، ایمی سایکس (میشله هیکس) به همراه همکارانش بیلی اوبراین (بیلی گاردل) و تایرس ایوانز (رنو ویلسون) در حال تحقیق در مورد سری سرقت‌های قبلی هستند که توسط تیم میکی انجام شده، بدون اینکه بدانند دزدان در حال برنامه‌ریزی چیزی بسیار بزرگتر هستند. میکی قصد دارد با آشنا شدن با ایمی، "دشمنانش را نزدیک نگه دارد"، اما در عوض عاشق او می‌شود. ایمی کوچکترین شک و تردیدی ندارد که علاقه‌ی جدیدش در واقع رهبر گروه باهوش دزدان است که او در تلاش برای دستگیری آنهاست.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد رفتارهای قابل تامل شخصیت‌ها صحبت کنند. ابتدا در مورد تبعیض جنسیتی: این مردان چگونه به زنان نگاه می‌کنند؟ چرا این رفتار بی‌احترامی محسوب می‌شود؟ چه رفتاری می‌توانست جایگزین آن باشد؟ سپس نوبت به اظهارات نژادپرستانه‌ای می‌رسد که یک پلیس سفیدپوست به همکار سیاه‌پوست خود می‌گوید. اگر شما در معرض این اظهارات قرار می‌گرفتید، چه احساسی داشتید؟ آیا این نوع طنز را جذاب می‌دانید یا صرفاً توهین‌آمیز است؟ وقتی دوستانتان اظهارات نژادپرستانه می‌کنند، چگونه واکنش نشان می‌دهید؟

والدین باید بدانند که خشونت در این نمایش می‌تواند بسیار آزاردهنده باشد؛ برای مثال، در یکی از صحنه‌ها یک نوجوان با بمبی به سینه‌اش بسته شده است و بمب منفجر می‌شود. همچنین، نژادپرستی و تبعیض جنسی به عنوان مکانیسمی برای خنداندن تماشاگران استفاده می‌شود، اما چنین اظهاراتی واقعا تحقیرآمیز به نظر می‌رسند.

یادآور فیلم Ocean's Eleven در خط اصلی داستان، متاسفانه دزدی فقط وقتی جذاب می‌شود که دزدها در حال انجام بهترین کارشان هستند -- اجرای یک نقشه پیچیده و حساب‌شده که قرار است پلیس را از مسیرشان منحرف کند. متاسفانه فیلمنامه یکنواخت است؛ در موارد کمی، شوخی‌های دزدها و تیکه‌های تند پلیس‌ها سرگرم‌کننده است، اما در موارد دیگر، ریتم فیلم را کند می‌کند و حتی به مرز توهین می‌رسد. (دو پلیس که به عنوان همکار به هم وصل شده‌اند -- یکی سیاه‌پوست و دیگری سفیدپوست و چاق -- جوک‌های نژادپرستانه و توهین‌آمیز در مورد هم می‌گویند که به حدی بی‌مزه است که واقعا خنده‌دار نیست.)زیرداستان میکی و ایمی یک گره‌افکنی جالب است، اما برخی از داستانک‌های دیگر — مانند بازدیدهای پاپز (کسل) از همسرش که به آلزایمر مبتلا شده — بیش از حد احساساتی به نظر می‌رسند و جریان داستان را مختل می‌کنند. اما بدترین اشکال این نمایش این است که تعداد بسیار کمی از شخصیت‌ها دوست‌داشتنی هستند، که می‌تواند تماشای تعاملاتشان را دردناک کند. اگر بتوانید از طنز نه‌چندان‌خوب و دیالوگ‌های احمقانه/بی‌ادبانه عبور کنید، صحنه‌هایی که واقعاً به برنامه‌ریزی سرقت مربوط می‌شوند، تماشای آن‌ها جالب است — اما این کافی نیست که نمایش را توصیه کنید.