قرمز تیره

در فیلم ترسناک قرمز تیره، سیبیل وارن (با بازی آوریل بیلینگزلی) پس از تحمل تراژدی از دست دادن فرزندش، در یک بیمارستان روان‌پزشکی بستری می‌شود. اما سیبیل معتقد است که فرزندش توسط یک فرقه مذهبی ربوده شده است، فرقه‌ای که قصد دارد قدرت‌های ویژه کودک را به نفع خود مصادره کند. سیبیل باید راهی برای متقاعد کردن دکتر دلوس (با بازی کلسی اسکات) پیدا کند تا ثابت کند سلامت روانی خود را به دست آورده و می‌تواند از بیمارستان مرخص شود و به دنبال فرقه برود و فرزندش را نجات دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در «قرمز تیره» صحبت کنند. واکنش شما به آن چگونه بود؟ آیا فکر می‌کنید سطح خشونت برای داستان مناسب/ضروری بود؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• چقدر این فیلم ترسناک است؟ چه چیزی در آن بیش از همه ترسناک است؟ چه چیزی در فیلم‌های ترسناک جذاب است؟
• فیلم درمانی و نقش روانپزشک را چگونه به تصویر می‌کشد؟

والدین باید بدانند که فیلم ترسناک «قرمز تیره» با وجود جذابیت، پرتنش و اغلب خشونت‌آمیز است و درباره زنی است که ادعا می‌کند فرزندش توسط فرقه‌ای دزدیده شده است. این فیلم صحنه‌های مرگ و اجساد را به نمایش می‌گذارد، همچنین زخم‌های خونین ناشی از تیراندازی و چاقوکشی، اعمال جراحی اجباری خارج از محیط بیمارستان، پیامدهای خودکشی احتمالی و شخصیت‌هایی که گوشت خام انسان را می‌خورند. الفاظ زشتی مانند «فاک» و «فاکینگ» در فیلم به کار رفته است. شخصیت‌ها در حال بوسیدن در زیر لباس‌هایشان با اشاره به رابطه جنسی نشان داده می‌شوند. همچنین به مشکلات سلامت روان از جمله اسکیزوفرنی و اختلال دوقطبی اشاره می‌شود و شخصیت‌ها به عنوان «توهم‌زده» و «دیوانه» خطاب می‌شوند. بخش زیادی از فیلم در بخش روانپزشکی اتفاق می‌افتد و یکی از شخصیت‌ها دارو مصرف می‌کند. در یک صحنه، کودکی در یک صندوقچه پیدا می‌شود و از مرگ مادر و صحنه تشییع جنازه او صحبت می‌شود، همچنین به طلاق اشاره مختصری می‌شود. به دلیل مضامین بزرگسالانه و خشونت شدید، این فیلم برای بینندگان جوان مناسب نیست. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت نام کنید.

با وجود اینکه استفاده از روایت‌های روان‌شناختی با راوی غیرقابل اعتماد، فرمول آزموده و اثبات‌شده‌ای است، فیلم «قرمز تیره» به‌خوبی توجه شما را جلب می‌کند. کارگردان، دن بوش، با ظرافت خاص خود، حس ناهمگونی ظریفی به صحنه‌ها می‌بخشد، جایی که خاطرات می‌توانند عجیب و گمراه‌کننده به نظر برسند و جریان روایت را دستخوش تغییر کنند. بیلینگزلی، با ظاهر کلیشه‌ای بیماران روان‌پزشکی با ژاکت بلند و موهای ژولیده، این نقش را به‌خوبی از آنِ خود می‌کند و علی‌رغم داستان ظاهراً عجیب و غریب، هم جذاب و هم باورپذیر است. در قلب این فیلم، قصه انتقام وجود دارد، اما این انتقام هرگز فراتر از حد ضروری نمی‌رود. خشونت خونین است، اما هرگز بی‌دلیل نیست. فیلم به سبک معمایی، تریلر و وحشت پیش می‌رود. کاملاً قابل پیش‌بینی نیست، اما فضایی پرتنش و گاهی ترسناک ایجاد می‌کند که می‌تواند برای نوجوانان و بزرگسالانی که از داستان‌های تاریک و پیچیده لذت می‌برند، جذاب باشد.