شب‌های تمشک‌آبی من

سرخط خبر؟ نورا جونز می‌تواند بازی کند. در نقش الیزابت، زنی که بعد از جدایی در فیلم شب‌های بلوبری، تنها مانده است، او نه تنها جذاب است، بلکه باورپذیر هم هست. او کلیدهایش را در یک کافه محلی که توسط جرمی (جود لا، همانطور که همیشه جذاب است) اداره می‌شود، جا می‌گذارد، امیدوار است که دوست پسرش بیاید و آن‌ها را بردارد. اما او هرگز این کار را نمی‌کند؛ در همین حین، دوستی بین الیزابت و جرمی شکل می‌گیرد. اما او برای آن آماده نیست، بنابراین به جاده می‌زند، اول در تگزاس توقف می‌کند، جایی که او به دقت مشاهده می‌کند که چطور عشق می‌تواند دو روح را از هم جدا کند -- نه روح‌های همزاد -- و سپس در نوادا، جایی که او کشف می‌کند که جسارت فقط تا حدی به شما کمک می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد روابط موجود در فیلم صحبت کنند. آیا شباهت‌هایی بین این روابط وجود دارد؟ تفاوت‌ها چیست؟ چرا همه به نظر منزوی می‌رسند؟ و در این مورد، چرا هالیوود به «جویندگان» مثل الیزابت جذب می‌شود؟ آیا او در پایان چیزی یاد می‌گیرد؟ چه درس‌هایی می‌آموزد و چگونه آن‌ها را در زندگی‌اش به کار می‌گیرد؟

والدین باید بدانند که این درام عاشقانه، در حالی که به طور کلی رویایی است، موضوعات سنگینی را نیز در بر می‌گیرد، از جمله خیانت زناشویی، خیانت و مرگ. شخصیت‌ها همچنین فحش می‌دهند (کلمه فحش به ندرت استفاده می‌شود)، سیگار می‌کشند، الکل مصرف می‌کنند و قمار می‌کنند. در یک صحنه، مردی اسلحه‌ای را به سمت زنی که ادعا می‌کند بیشتر از هر چیز دیگری در دنیا دوستش دارد (به جز شاید الکل) نشانه می‌رود. راننده‌ای مست را نشان می‌دهد که پس از یک تصادف مرگبار، روی فرمان خم شده است. بوسه‌ای که قرار است صمیمی باشد، کمی تهاجمی به نظر می‌رسد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

کارگردان هنگ کنگی وونگ کار وای به وضوح استعداد دارد: او دنیا را از زوایای جالب می‌بیند، از میان رنگ‌های چشمگیر. اما او در اینجا خودنمایی می‌کند، و ظرافت را به نفع سبک برجسته‌اش کنار می‌گذارد. این می‌تواند دیوانه‌کننده باشد: وقتی یک پلیس دلشکسته به صورت استعاری به زمین کوبیده می‌شود، آهنگ «کمی مهربانی را امتحان کن» از اتیس رِدینگ با صدای بلند پخش می‌شود، و بعد در وسط جمله قطع می‌شود. در لحظات دیگر، صحنه‌هایی از بستنی که روی پای می‌چکد، انتقال بین صحنه‌های بسیار شیرین را نشان می‌دهد.اگر وای برای داستان‌گویی انتخاب می‌شد که بر داستان تأکید داشت نه بر روایت، می‌بلوبری نایتس (که در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۷ به نمایش درآمد) بسیار دوست‌داشتنی‌تر بود. (و در نگاهی سطحی، چند زن واقعاً از مردی که مهربان است، خوب گوش می‌دهد، آشپزی می‌کند و شبیه جود لا است، فرار می‌کنند؟!) در حال حاضر، این فیلم عمدتاً نمایشی برای بازیگری، هم قوی (راشل وایس و دیوید استراثرن، به عنوان سو لین و آرنی، استلا و استنلی را از اتوبوسی به نام هوس کانال می‌کنند) و فراتر از آن (ناتالی پورتمن به عنوان قمارباز لزلی که دهانش بد است و با این حال به نحوی هنوز باشکوه است، غم‌انگیز است).