اره ۴

جیگساو (با بازی توبین بل) در اره ۴، همچنان از آن دنیا خون‌ریزی‌ها را ادامه می‌دهد. (در واقع زندگی قاتل در ابتدای فیلم چهارم به پایان می‌رسد.) این بار، قربانی اصلی ریگ (با بازی لیریک بنت) است، که آخرین بار در حال حمایت از کری (دینا مایر) دیده شد. او هم مرده پیدا می‌شود و ریگ را به تلاش برای نجات شریک دیگر و گمشده‌اش، اریک (با بازی دنی والبرگ)، تشویق می‌کند. جیگساو معتقد است که ریگ باید از آرزوی شدیدش برای کمک کردن دست بکشد. او دستورالعمل‌های پیچیده‌ای به جا می‌گذارد که یا به قدردانی ریگ از همسرش (با بازی اینگرید هارت) منجر می‌شود یا به پایان خودش. «آموزش» ریگ شامل صحنه‌های شکنجه‌ی وحشتناک یکی پس از دیگری است که هم توسط خودش و هم توسط مأموران اف‌بی‌آی، استراهم (با بازی اسکات پترسون) و پرز (با بازی آتینا کارکانیس) دیده می‌شود. استراهم با دانش و اطلاعاتش و پرز با هوش و ذکاوتش (که معمولاً در فیلم‌ها پلیس‌های زن این‌گونه هستند) هر دو از شنیدن داستان زندگی جیگساو از زبان همسر سابقش، جیل (با بازی بتی راسل)، شگفت‌زده می‌شوند. جیل در اتاق بازجویی گاهی با حیرت و گاهی با بی‌تفاوتی به سؤالات پاسخ می‌دهد. مأموران اف‌بی‌آی به‌طور قابل پیش‌بینی او را تحت فشار قرار می‌دهند، او راز بزرگ را فاش می‌کند و بعد... اتفاق خاصی نمی‌افتد. قتل و هرج و مرج به روشی که جیگساو تعیین کرده پیش می‌رود و همه قربانیان او به شیوه‌های خودخواهانه، ترسناک و رقت‌انگیز رفتار می‌کنند. به جز ریگ، که بارها و بارها تلاش می‌کند کار درست را انجام دهد (از نظر خودش) اما هرگز به استانداردهای جیگساو نمی‌رسد. و به همین دلیل، او رنج می‌کشد، مثل بقیه ما.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد جذابیت فیلم‌هایی با سبک «شکنجه‌پورن» مثل اره ۴ صحبت کنند. چرا این زیرژانر بدبینانه فیلم‌های ترسناک همچنان در جذب مخاطب موفق است؟ آیا فکر می‌کنید روزی از حد مجاز فراتر خواهد رفت (و اساساً چه کسی تعیین می‌کند حد مجاز چیست؟) آیا مجموعه فیلم‌های اره خود به نوعی یک «بازی» است؟ آیا با بازی‌هایی که توسط شخصیت جیگ‌ساو انجام می‌شود متفاوت است؟ و آیا وقتی گذشته او را می‌فهمیم، شخصیت همدردانه‌تری به نظر می‌رسد؟ چرا یا چرا نه؟
• نظر شما در مورد خشونت شدید فیلم چیست؟ چه حسی به شما داد؟ واکنش شما چه بود؟ تصاویر خشن و خونین در فیلم‌هایی مثل این چگونه بر بینندگان، به‌ویژه جوانان، تأثیر می‌گذارد؟ چرا فکر می‌کنید در سال‌های اخیر گرایشی به سمت این نوع فیلم‌های ترسناک و خشن وجود داشته است؟

والدین باید بدانند که فیلم Saw IV به هیچ وجه برای کودکان مناسب نیست (حتی اگر نوجوانان علاقه‌مند به ژانر وحشت احتمالاً تمایل به تماشای آن داشته باشند) و همچنین برای طرفداران این مجموعه نیز ارزش وقت گذاشتن ندارد. فرمول خونین و متمرکز بر شکنجه در این فیلم آشنا است: شخصیت شرور به نام جیگساو بازی‌های پیچیده‌ای را ترتیب می‌دهد که در آن قربانیان یا با کشتن شخص دیگری یا آسیب رساندن به خود تا حد مرگ زنده می‌مانند، یا می‌میرند. خشونت‌های مکرر و اغراق‌آمیز شامل چاقو زدن، شلیک، حلق‌آویز کردن، مبارزه، بریدن و موارد بیشتر است. یک زن باردار سقط جنین خونی را تجربه می‌کند. صحنه‌هایی از برهنه بودن مردان به صورت غیرجنسی، نمایش سینه‌ها در یک یا دو نما و اشاره به فحشا وجود دارد. همچنین انتظار کلمات زشت و بد را داشته باشید، از جمله استفاده مکرر از کلمه "فحش". برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

SAW IV در مقایسه با سه قسمت قبلی مجموعه، نوآوری چندانی به همراه ندارد. همانطور که طرفداران به یاد دارند، در SAW III، مرگ قریب‌الوقوع جان کرامر از سرطان، او را به شکنجه یک جراح وادار می‌کند تا به نوعی تسکین دردناک دست یابد. و اگرچه او نیز مرده است - مانند بسیاری از شخصیت‌های دیگر - او در این قسمت حضور کوتاهی دارد، زیرا به دلیلی نامعلوم، تمام نقاط داستانی به مرگ جیگساو ختم می‌شوند. بار دیگر.حتی اگر داستان گذشته زن سابق جان را در مورد جیگساو/جان به عنوان اطلاعات اضافی در نظر بگیرید، قطعاً خبر جدیدی نیست. مثل بسیاری از شخصیت‌های شرور قبل از او، جان به نظر می‌رسد که به طور تصادفی مورد ظلم قرار گرفته است، و خشونتی وحشتناک را که در جهان‌بینی او جذب شده است، به عنوان طرحی می‌پذیرد که بقیه زندگی خود را صرف اصلاح آن می‌کند -- یا شاید بهتر بگوییم، شرح و بسط آن. تماشاگران ممکن است بخواهند دست از کل ماجرای فیلم اره بشویند و به جای آن به دنبال فیلم‌های دلهره‌آور دیگری بروند که قابل تحمل‌تر و جذاب‌تر باشند.