دبیرستان

هنری برک (مت بوش) یکی از بهترین دانش‌آموزان دبیرستانی است که در مسیر تبدیل شدن به شاگرد اول و رفتن به انستیتو فناوری ماساچوست قرار دارد. این روند ادامه داشت تا اینکه بهترین دوست دوران کودکی‌اش، تراویس برو (شان مارکت)، او را تشویق می‌کند تا برای اولین بار ماری‌جوانا مصرف کند. روز بعد، مدیر درستکار مدرسه (مایکل چیکلیس) اعلام می‌کند که آزمایش اجباری مواد مخدر انجام خواهد شد و در صورت مثبت بودن نتیجه، دانش‌آموزان خاطی اخراج خواهند شد. تراویس نقشه‌ای می‌کشد تا هنری مضطرب را نجات دهد؛ آن‌ها کیک‌های حاوی ماری‌جوانا درست می‌کنند و در فروشگاه مدرسه می‌فروشند تا همه در آزمایش مواد مخدر شکست بخورند. اولین قدم آن‌ها دزدیدن مواد لازم از یک قاچاقچی مواد مخدر دیوانه (آدرین برودی) است، اما این فقط آغاز یک روز طولانی، هراس‌انگیز و مه‌آلود است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیام‌های فیلم در مورد مواد مخدر و مصرف آن بحث کنند. آیا فکر می‌کنید فیلم نمایش دقیق نگرش‌های اجتماعی در مورد ماری‌جوآنا است؟ چرا بله و چرا خیر؟ آیا پیامدهای مصرف مواد مخدر را مورد توجه قرار می‌دهد؟ آیا به عنوان یک کمدی انتظار می‌رود این کار را انجام دهد؟
• آیا در این فیلم، در میان دانش‌آموزان دبیرستانی، کلیشه‌ای وجود دارد؟ در مورد بزرگسالان چطور؟
• این فیلم به نظر شما برای جلب نظر چه کسانی ساخته شده است؟ آیا موفق بوده است؟

والدین باید بدانند که فیلم دبیرستان کمدی درباره مصرف ماری‌جوآنا در میان نوجوانان است که تلاش می‌کنند تا کل مدرسه را مست کنند تا از یک آزمایش اجباری مواد مخدر جلوگیری کنند. هیچ پیام مثبت یا الگوی مناسبی در این فیلم وجود ندارد و زبان و کنایه‌های جنسی در سراسر فیلم بسیار قوی هستند. همچنین برهنگی کامل زنانه در فیلم وجود دارد. یک قاچاقچی مواد مخدر ترسناک اغلب تهدید به خشونت می‌کند اما هرگز عملی نمی‌کند. چند نوجوان به طور منظم ماری‌جوآنا مصرف می‌کنند و بیشتر شخصیت‌های فیلم در یک مقطع مست هستند. این فیلم برای نوجوانان ساخته شده و جذابیت زیرزمینی دارد، اما والدین باید آماده باشند تا آن را در یک چشم‌انداز قرار دهند و پیامدهای دنیای واقعی را مورد بحث قرار دهند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

کارگردان جان استالبرگ با این کمدی آرام اما دلپذیر، اولین فیلم بلند خود را کارگردانی می‌کند، که از فیلم‌های زیادی الهام گرفته (انیمال هاوس، سوپربد، پاین‌اپل اکسپرس) اما همچنان روحیهٔ خاص خود را دارد. اگرچه لزوماً خنده‌دار نیست، کمی طولانی است و در یک سوم پایانی کمی خسته‌کننده می‌شود، اما هنوز هم کمی سرگرم‌کننده است. یکی از بهترین و طولانی‌ترین شوخی‌های آن، شخصیت‌های گیج‌شده‌ای است که مرتباً از هم می‌پرسند «چی؟»به طرز عجیبی، علی‌رغم حضور شخصیت‌های بزرگسال خسته‌کننده و معمولی در فیلم، چیکلیس در نقش مدیر مدرسه صحنه‌ها را می‌رباید، در حالی که برودی در نقش قاچاقچی مواد مخدر روان‌پریش، صحنه‌های دیگری را از آن خود می‌کند. رفتارهای عجیب و غریب آن‌ها به نوجوانان معمولی فیلم فرصت واکنش نشان دادن می‌دهد. به نظر می‌رسد فیلم مصرف مواد مخدر را به عنوان راهی برای رها شدن و دیدن زندگی به شکل واقعی آن تایید می‌کند؛ شخصیت‌های مثبت داستان واقعاً بابت اعمالشان مجازات نمی‌شوند. این بر عهده بینندگان است که تصمیم بگیرند آیا این نوجوانان دوست‌داشتنی، شخصیت‌های خوبی هستند یا خیر.