کلید سارا

در سال ۲۰۰۹، ژولیا (کریستین اسکات توماس)، خبرنگار، در حال آماده‌سازی برای نقل مکان به آپارتمانی در پاریس متعلق به خانواده همسرش است که متوجه جزئیات نگران‌کننده‌ای در مورد تاریخچه آپارتمان می‌شود: در جریان دستگیری وِل دِهیو در سال ۱۹۴۲، خانواده استارژینسکی در آن آپارتمان زندگی می‌کردند. فیلم به شرح داستان سارا، دختر ده ساله (ملوسین میانس)، می‌پردازد که برادر کوچکترش، میشل، را در کمد قفل می‌کند و به همدستان فرانسوی نازی‌ها می‌گوید که او در خانه نیست. بعداً، علی‌رغم اینکه سارا و والدینش در شرایط وحشتناکی زندانی می‌شوند، سارا متوجه می‌شود که میشل در امان نیست و تصمیم می‌گیرد فرار کند و او را نجات دهد. اما سوابق امروزی هیچ اثری از سارا یا برادرش نشان نمی‌دهد، بنابراین ژولیا به کشف راز آپارتمان و در نهایت فاش کردن حقیقت به خانواده سارا وسواس پیدا می‌کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت هولوکاست صحبت کنند. چه چیزی باعث می‌شود که مردم آن‌طور رفتار کنند؟ این دوره از تاریخ معمولاً در رسانه‌ها چگونه به تصویر کشیده می‌شود؟
• چه چیزی باعث می‌شود فیلم‌سازان و مخاطبان به این موضوع علاقه‌مند شوند؟
• آیا دانستن حقیقت به شخصیت‌های داستان کمک می‌کند یا آسیب می‌رساند؟ آیا بهتر است چیزهای دردناک پنهان بمانند یا آشکار شوند؟

والدین باید بدانند که این درام اغلب شدید، که بر اساس رمان ۲۰۰۷ تاتیانا دو روزنای ساخته شده، در سال‌های ۱۹۴۲ و ۲۰۰۹ اتفاق می‌افتد. در سال ۱۹۴۲، دختر ۱۰ ساله‌ای شجاع تلاش می‌کند تا در هولوکاست زنده بماند و برادر کوچکترش را نجات دهد، و در سال ۲۰۰۹، خبرنگاری در فرانسه سعی می‌کند بفهمد چه اتفاقی افتاده است. فیلم حاوی خشونت وحشتناکی است، عمدتاً در صحنه‌های هولوکاست که حدود یک سوم فیلم را تشکیل می‌دهد. شخصیت‌ها خودکشی می‌کنند، مریض می‌شوند و می‌میرند؛ بچه‌ها در هرج و مرج عمومی هل داده می‌شوند و آسیب می‌بینند؛ و خون نشان داده می‌شود. برخی صحنه‌های جنسی جزئی وجود دارد، از جمله زنی باردار و تصویری از دو دختر نوجوان/نوجوان که برهنه شنا می‌کنند. نوجوانانی که می‌توانند تصاویر هولوکاست را تحمل کنند، در اینجا درس‌های تاریخی جالب و قدرتمندی خواهند یافت. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

کریستین اسکات توماس در این نقش بسیار خوب است، نقشی که به نظر می‌رسد برای بازی کردن آن زاده شده است. پس از کارگردانی یک فیلم ترسناک متوسط در سال ۲۰۰۹ با نام محصور، ژیل پاکه برنر با فیلم کلید سارا، به سراغ مایه‌های بسیار جاه‌طلبانه‌تری می‌رود. به بزرگ‌ترین اعتبار او، از تصاویر هولوکاست به‌قدر کافی و فقط برای بیان یک نکته کوتاه استفاده می‌کند، به جای اینکه تماشاگران را از صافی عبور دهد. او بر نقاط قوت و ضعف دو شخصیت زن، از نسل‌های مختلف، تمرکز می‌کند و تصویری قدرتمند و غیرمعمول از هر دو را به تصویر می‌کشد.علاوه بر این، پاکه-برنر تعادلی خوب بین دو دوره زمانی برقرار می‌کند، که همیشه آسان نیست (معمولاً یکی بر دیگری غلبه می‌کند)؛ سکانس‌های امروزی گاهی به عنوان تسکینی برای صحنه‌های خشن‌تر ۱۹۴۲ عمل می‌کنند. در واقع، ریتم‌های رازگشایی در ۲۰۰۹ شاید حتی از سکانس‌های جنگی ابتدایی و قدرتمندتر، جذاب‌تر و آرام‌تر باشند. به هر حال، پاکه-برنر ریتم یکنواخت و طنین احساسی مؤثری را حفظ می‌کند.