جو پادشاه

جو (با بازی نوآ فلایس) پسر ۱۴ ساله یک پدر الکلی (وال کیلمر) است که در مدرسه او به عنوان سرایدار کار می‌کند. پدرش از نظر کلامی و فیزیکی به جو، برادرش و مادرش بدرفتاری می‌کند، و به نظر می‌رسد که به همه از جمله برخی از معلمانش بدهکار است. جو به عنوان ظرفشوی به صورت غیرقانونی کار می‌کند، اما درآمد اندکش نمی‌تواند فقر شدید زندگی خانوادگی‌اش را جبران کند. بعد از اینکه جو دوباره دیر به مدرسه می‌رسد و با اخراج تهدید می‌شود، باید در کلاس مطالعه به تنهایی بنشیند و مشاور مدرسه (با بازی ایتان هاوک) بر او نظارت کند. مشاور مدرسه تنها بزرگسالی است که به زندگی جو علاقه‌مند است و به او بدرفتاری نمی‌کند. با این حال، وقتی جو یک شب به خانه برمی‌گردد و می‌بیند پدرش همه صفحه‌های موسیقی مادرش را شکسته، تصمیم می‌گیرد که سعی کند اوضاع را درست کند، و اگرچه راه‌حل او — ورود غیرقانونی به خودروها و رستورانی که در آن کار می‌کند — بهترین راه نیست، اما عواقب کارهایش کم‌رنگ‌ترین جرقه امید را در این همه ناامیدی نشان می‌دهد که جو ممکن است زندگی‌اش را بهتر کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم‌های بلوغ صحبت کنند. چگونه این فیلم، فیلمی در مورد بلوغ است؟ به چه صورت این فیلم به فیلم‌های مشابه در این ژانر شباهت دارد و در چه مواردی با آن‌ها تفاوت دارد؟
• این فیلم نوشیدن الکل را چگونه به تصویر می‌کشد؟ فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی چگونه نوشیدن الکل را جذاب جلوه می‌دهند، و این فیلم در این مورد چگونه متفاوت است؟
• به چه صورت اعمال جو بازتاب محیط اوست و به چه صورت فیلم نشان می‌دهد که جو به نحوی زندگی خود را تغییر می‌دهد؟

والدین باید بدانند که جو پادشاه فیلمی در ژانر بلوغ و محصول سال ۱۹۹۹ است که در آن شخصیت اصلی، در میان الکلی‌گری، بدرفتاری و الگو‌های بد بزرگسالان، به دزدی روی می‌آورد تا هم خشم خود را تخلیه کند و هم سعی کند اوضاع را برای اطرافیانش بهتر کند. در این فیلم کودک‌آزاری وجود دارد — پدر خانواده الکلی است و همسر و فرزندانش را از نظر جسمی و کلامی مورد آزار قرار می‌دهد، به آنها سیلی می‌زند، وسایلشان را می‌شکند و هیچ حمایتی از نظر عاطفی و مالی از آنها نمی‌کند. جو در مقابل کل کلاس، توسط معلمش، به خاطر خودداری از تحقیر کردن خودش و گفتن شغل پدرش به عنوان نظافتچی مدرسه، تنبیه بدنی می‌شود. بچه‌ها سیگار می‌کشند، فحش می‌دهند و به والدینشان فریاد می‌زنند، و بزرگسالان هم خیلی بهتر از آنها نیستند. این فیلم در دهه ۱۹۷۰ اتفاق می‌افتد، زمانی که والدین بچه‌هایشان را به مغازه‌های سر کوچه می‌فرستادند تا سیگار و الکل بخرند و معلمان و مشاوران مدرسه در راهروها سیگار می‌کشیدند و هیچ اتفاقی هم برایشان نمی‌افتاد. جو، به عنوان ظرفشوی رستوران، روی غذای قلدر مدرسه که برادر بزرگترش را کتک زده بود، ادرار می‌کند. فحاشی و ناسزاگویی زیادی از طرف بچه‌ها و بزرگسالان وجود دارد، از جمله کلمه فحش. مردی که در رستوران کار می‌کند، در مورد رابطه جنسی‌ای که در آخر هفته داشته، به‌طور آشکارا مباهات می‌کند. اشاره‌ای به اتاق خودارضایی و صحبت در مورد سینه‌ها وجود دارد. این فیلم، با وجود اینکه داستان غم‌انگیز و افسرده‌کننده‌ای دارد، به نظر می‌رسد که امید کم‌رنگی در آن وجود دارد — امیدی که جو، با وجود بدرفتاری و محیط بدش، بچه‌ای خوب است و زندگی‌اش را تغییر خواهد داد. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

جو پادشاه فیلمی تلخ اما جذاب در مورد بلوغ است که در میانه ناامیدی فراوان، امیدی کمرنگ اما سخت‌کوش را به تصویر می‌کشد. بازی نوآ فلایس در نقش جو ۱۴ ساله، پیچیدگی‌های درونی پسری را نشان می‌دهد که برای جا افتادن، آشنا شدن با دختران و گذراندن سال‌های دشوار مدرسه تلاش می‌کند و در عین حال با زندگی خانوادگی وحشتناکی دست و پنجه نرم می‌کند که با الکلی بودن پدرش (با بازی عالی وال کیلمر) تشدید شده است. و این همان چیزی است که این فیلم را تا این حد خوب می‌کند -- بدون اینکه صراحتاً بیان شود، بازیگران میزان رنج کشیدن این شخصیت‌ها را نشان می‌دهند.تماشاگران به‌دنبال فیلمی شیرین و احساسی در مورد بلوغ نوجوانان بهتر است به سراغ گزینه‌های دیگری بروند. این فیلم با نشان دادن نوجوانانی که به‌خاطر الگوبرداری از بزرگسالان نامناسب خیلی زود به فحش و سیگار کشیدن روی می‌آورند، هیچ‌چیز را پنهان نمی‌کند. آنچه در این فیلم به‌نمایش درمی‌آید، مبارزه‌ی نوجوانی است که راهی برای تبدیل شدن به بزرگسالی بهتر از اطرافیانش پیدا می‌کند.