تپه خاموش: مکاشفه

چند سال بعد از اتفاقات هیل، دختر جوان مرکزی حالا به نوجوانی تبدیل شده که به نام هدر (آدلاید کلمنس) شناخته می‌شود. او و پدرخوانده‌اش (شون بین) در حال جابه‌جایی مداوم بوده‌اند، ظاهراً برای دور ماندن از نیروهای شرور در هیل، که به طور مداوم به دنبال هدر هستند. وقتی پدرش ناپدید می‌شود، هدر تصمیم می‌گیرد تمام هشدارها را نادیده بگیرد و بازگردد. او متوجه می‌شود که اگر نیمه دیگر یک تسبیح اسرارآمیز را پیدا کند، می‌تواند قدرتی برای تغییر اوضاع به طور دائمی به دست آورد. اما ابتدا، او باید از شهری ترسناک پر از وحشت عبور کند-- و حتی اگر روز را نجات دهد، تضمینی برای زنده ماندن او وجود ندارد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم Silent Hill: Revelation صحبت کنند. تأثیر آن در مقایسه با فیلم‌های ترسناک دیگر چگونه است؟ و در مورد فیلم‌های واقع‌گرایانه‌تر چه می‌توان گفت؟
• آیا تصاویر فیلم مثل کابوس‌اند؟ چطور؟ آیا فیلم ترسناک است؟ چگونه این تصاویر به فضای کلی فیلم کمک می‌کنند؟
• چرا فیلم‌های ترسناک جذاب هستند؟ چرا ترساندن می‌تواند سرگرم‌کننده باشد؟
• آیا شخصیت اصلی الگوی مناسبی برای دختران نوجوان است؟ چه ویژگی‌های مثبتی دارد؟ و چه ویژگی‌های بحث‌برانگیزی؟

والدین باید بدانند که تپه خاموش: مکاشفه 3D دنباله فیلم تپه خاموش سال 2006 است و هر دو فیلم بر اساس بازی‌های ویدئویی محبوب ساخته شده‌اند. داستان اصلی با ناپدید شدن نگران‌کننده یک دختر جوان سروکار داشت؛ این شخصیت اکنون به نوجوانی شجاع و با منابع تبدیل شده است. خشونت‌های قوی فانتزی/ترسناک زیادی وجود دارد، از جمله تصاویر کابوس‌وار (شخصیت‌هایی بدون چهره و چیزهای ترسناک دیگر) و خون و خونریزی (به خصوص اندام‌ها و سرهای بریده شده). زبان فیلم شامل چند مورد استفاده از کلمات "f--k" و "s--t" است و در یک صحنه، زنی بدون بالاتنه به مدت چند لحظه نشان داده می‌شود، اگرچه در غیر این صورت - به جز برخی از معاشرت‌های ملایم نوجوانان - مسائل جنسی و کنایه‌های جنسی واقعاً مطرح نیستند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

کارگردان و نویسنده ام.جی. باسِت کارگردانی این دنباله فیلم تپه سکوت محصول ۲۰۰۶ را بر عهده دارد و هرچند کارگردانی او بهتر از کریستف گان است، اما نویسندگی‌اش بدتر از راجر اوری است. تپه سکوت: مکاشفه سرشار از طیف شگفت‌انگیزی از طراحی شخصیت و صحنه است، از خرگوش‌های عروسکی ترسناک در یک کارناوال تا موجودات شرورتر با چهره‌های خالی و پر از دوخت و دوز. برخی از تصاویر باسِت به نظر می‌رسد مستقیما از یک کابوس برداشته شده‌اند — یا شاید یک نمایشگاه موزه به‌خصوص ترسناک.متاسفانه، نوشتار این اثر آنقدر ضعیف و ناقص است که تمام تصاویر تاثیرگذار تقریباً به هیچ مبدل می‌شوند. داستان با کابوس شخصیت اصلی آغاز می‌شود که در آن به او گفته می‌شود: «تو هرگز نمی‌توانی مرا شکست دهی»، و سپس «به تپه خاموش بازنگرد». خب، آیا او باید برگردد یا نه؟ اوضاع از اینجا به بعد بهتر نمی‌شود؛ هر زمان که شخصیت‌ها با یکدیگر صحبت می‌کنند، به نظر می‌رسد در تلاشند تا داستان را که فقط پیچیده‌تر و بی‌معنی‌تر می‌شود، برای یکدیگر توضیح دهند. هیچ‌وقت واضح و روشن نمی‌شود.