بانی و کلاید

این روایت مستقیم، نمایش دقیق و صحیحی از جنایات واقعی بانی پارکر و کلاید بارو، دزدان دوره افسردگی نیست، اما از طرف دیگر، روش ساخت اسطوره‌های رمانتیک توسط قانون‌شکنان نیز بخشی از موضوع است. داستان در روزی آغاز می‌شود که بانی (فِی داناوی) جوان، که یک پیشخدمت تگزاس است و حوصله‌اش سر رفته، برای اولین بار کلاید (وارن بیتی) را می‌بیند که سعی می‌کند ماشین مادرش را بدزدد. او به دنبال هیجان است و کلاید یک خلافکار جذاب و قول فرار از این زندگی را به او می‌دهد. کلاید تصمیم می‌گیرد دست به سرقت بانک بزند، زیرا درک درستی از این دارد که به دلیل دوران افسردگی، بسیاری از مردم با خطر از دست دادن خانه‌هایشان مواجه هستند و به همین دلیل دزدان بانک را به عنوان قهرمان خواهند دید. بانی، علاوه بر یادگیری تیراندازی و مشارکت فعال در جرایم، شعر و عکس‌هایی دربارهٔ اعمالشان در روزنامه‌ها منتشر می‌کند (این جزئیات عجیب اما واقعی است). آنها یک باند کوچک جنایی را با برادر کلاید (جین هکمن) و چند نفر دیگر تشکیل می‌دهند، اما در نهایت مقامات آنها را پیدا و دستگیر می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد حقایق تاریخی بونى و کلاید در مقایسه با این فیلم و افسانه‌های ساخته‌شده در مورد قهرمان‌پرستى از گانگسترهاى آنها (و حتى گانگسترهاى دیگرى مانند جان دیلینجر و پرتى بوى فلوید که زندگى‌نامه آنها نیز تا حدى براى این فیلمنامه استفاده شده است) صحبت کنند. آیا این فیلم، سرقت را بزرگ مى‌کند؟ آیا ممکن بود داستان به‌صورت مسالمت‌آمیز پایان یابد؟ آیا این فیلم، دیدگاه منفى نسبت به قهرمان‌نمایى مجرمان ارائه مى‌دهد یا خود بخشى از مشکل است؟ در مورد رپرهایى که مدام تحت تعقیب قانون هستند و ستایش شخصیت‌هایى مانند آل کاپون و اسکارفیس چه مى‌گویید؟

والدین باید بدانند که این فیلم یکی از اولین فیلم‌هایی بود که رتبه R را دریافت کرد. در این فیلم صحنه‌های زیادی از تیراندازی و یک پایان خشونت‌آمیز با بارانی از گلوله وجود دارد که توسط منتقدان با جنگ ویتنام مقایسه شد، هرچند که فیلم‌های خونین‌تری از آن زمان تاکنون برای "سرگرمی" ساخته شده‌اند. در این فیلم، زندگی ضداجتماعی و غیرقانونی قهرمانان داستان ستایش می‌شود (اما آگاهانه نشان داده می‌شود که چگونه مجرمان خودشان چنین افسانه‌هایی را برای روابط عمومی مثبت می‌سازند)، و شخصیت‌های اصلی سیگار می‌کشند و الکل می‌نوشند. بانی از نظر جنسی ناراضی است (در صحنه اول فیلم به‌طور محتاطانه بالاتنه‌اش دیده می‌شود) و کلاید دچار مشکلات ناتوانی جنسی است (در فیلمنامه اصلی، او همجنسگرا یا حداقل دوجنسگرا بود). اختلال عملکرد جنسی آنها موضوع تکرارشونده‌ای است، اگرچه به‌طور ظریف و با استفاده از تعارف بیان می‌شود.

وقتی فیلم بانی و کلاید برای اولین بار اکران شد، بسیاری آن را به دلیل خشونت و صحنه‌های خونین مورد انتقاد قرار دادند و آن را فیلمی مملو از صحنه‌های منفی و آزاردهنده خواندند. یکی از منتقدان نقدی تند و منفی درباره فیلم نوشت، اما بعدا نظر خود را تغییر داد و در نقد دیگری نظر اولیه خود را پس گرفت و فیلم را ستود. این فیلم به وضوح مانند فیلم قاتلین ذاتی بود که در زمان خود نظر رهبران فکری را تقسیم کرد، اما در نهایت مورد استقبال مخاطبان و تاریخ‌دانان سینما قرار گرفت. امروزه خانواده‌ها می‌توانند بدون سانسور این فیلم را در خانه خود تماشا کنند، چیزی که ممکن است در سال 1967 برای مردم ترسناک بود. برخی از صحنه‌های خشونت‌آمیز هنوز هم تکان‌دهنده هستند (به ویژه پایان دلخراش آن)، اما از آن زمان فیلم‌های بسیار خونین‌تری از هالیوود منتشر شده‌است.سانسور هالیوود قدیمی دیکته می‌کرد که قانون‌شکنان در پایان همیشه مجازات می‌شدند. اگرچه این موضوع در اینجا قطعا صادق است، اما بونى و کلاید با نشان دادن زوج قاتل به عنوان شخصیت‌های اصلی قابل‌علاقه و دوست‌داشتنی، و حتی بیشتر از پلیس‌هایی که به دنبال آنها بودند، کد استودیو را زیر پا گذاشتند. این فیلم سعی نمی‌کند دزدان بانک و اعمال آنها را محکوم کند، که تا حدی واکنش طبیعی به شرایط اقتصادی سخت آمریکا در دوره گرد و غبار به نظر می‌رسد (اگرچه در یک صحنه، کلاید متوجه می‌شود بانکی که می‌خواهد آن را بزند، ورشکسته شده است). این ایده "ضد سیستم" با مخاطبان دهه 1960 در دوره جنگ ویتنام که دلایل خود را برای یاد گرفتن بی‌اعتمادی به دولت، نظامیان و پلیس داشتند، همخوانی داشت.