امید و افتخار

امید و افتخار نگاهی نوستالژیک به زندگی در لندن در دوران بمباران جنگ جهانی دوم دارد، از نگاه بیلی ۹ ساله (با بازی سباستین رایس ادوارد). برای بیلی، هواپیماهایی که از بالای سرش عبور می‌کنند، آتش‌بار انفجاری در آسمان، و حتی خانه‌های همسایه که به تلی از آوار تبدیل شده‌اند، همگی بخشی از یک ماجراجویی بزرگ هستند. چه چیزی برای یک بچه بهتر از زندگی است که نظم و پیروی از قوانین سخت در حال فروپاشی در اطراف اوست؟ حتی بعد از سوختن خانه‌اش، بیلی بهترین تابستان عمرش را در خانه‌ی پدربزرگ و مادربزرگش در حومه‌ی شهر تجربه می‌کند. حتی در میان همه‌ی ماجراجویی‌ها و آشفتگی‌ها، بیلی درباره‌ی زندگی، رابطه‌ی جنسی، عشق و موارد دیگر یاد می‌گیرد -- حتی یاد می‌گیرد که چطور یک توپ را با چرخش بد پرتاب کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد صحنه‌های جنسی در فیلم «امید و افتخار» صحبت کنند. تا چه حد نمایش این صحنه‌ها قابل قبول است؟ آیا این مهم است که این صحنه‌ها از دید یک کودک روایت می‌شود؟
• در مورد زبان تند و تیز چه فکر می‌کنید؟ آیا واقع‌گرایانه است؟ آیا تفاوت‌های فرهنگی مهم هستند؟
• بیلی در مدرسه با عصا بر دستهایش زده می‌شود. فکر می‌کنید چقدر درد داشته؟ آیا کسی در خانواده‌تان به یاد دارد که تنبیه‌های بدنی مثل سیلی زدن در مدارس استفاده می‌شده؟ چرا الان استفاده نمی‌شود؟ فکر می‌کنید موثر بوده؟ چرا بله یا خیر؟

در این فیلم، زندگی در لندن و اطراف آن در طول بمباران‌های جنگ جهانی دوم به تصویر کشیده شده است. این فیلم از نگاه بیلی، پسر ۹ ساله، روایت می‌شود. بیلی با خرابه‌های بمباران‌شده، فروپاشی نظم و انضباط، و حتی خلبان دشمن سرنگون‌شده مواجه می‌شود و این اتفاقات روحیه ماجراجویی او را تقویت می‌کنند. بیشتر خشونت‌ها شامل سیلی زدن و شوخی‌های خشن است، اگرچه بمباران‌ها و یک صحنه رویایی با بیلی که در میان سربازان مرده راه می‌رود، ترسناک هستند. بیلی از طریق نگاه‌های مختصر به خواهر بزرگترش، که پاهای برهنه، تنه برهنه مردانه و حرکت‌های شهوانی را نشان می‌دهد، در مورد رابطه جنسی اطلاعات کسب می‌کند. دختری نوجوان لباس زیر خود را به سمت گروهی از پسران جوان‌تر می‌گیرد تا آنها بتوانند در ازای جواهرات به آن نگاه کنند، و بیلی ۹ ساله ادعا می‌کند که رابطه جنسی داشته است. رابطه جنسی و خشونت زمانی جفت می‌شوند که بیلی سیلی می‌خورد و سپس توسط گروهی از دختران نوجوان که لباس زیر به تن دارند، بوسیده می‌شود. بارداری نوجوانان نیز در داستان فیلم وجود دارد. بسیاری از شخصیت‌های فرعی و پس‌زمینه سیگار می‌کشند. بزرگسالان در جشن‌ها الکل مصرف می‌کنند، صحبت‌های نامفهوم دارند و احساسات‌شان برانگیخته می‌شود. الفاظ زشت و ناسزا شامل کلماتی مانند "لعنتی"، "جهنم"، "احمق" و "بی‌شرم" است.

جان بوورمن، کارگردان، در این فیلم نیمه‌خودزندگی‌نامه‌ای به زندگی در لندن در طول جنگ جهانی دوم می‌پردازد. این فیلم نوستالژیک، شیرین و گاهی خنده‌دار است، اما مناسب کودکان در سن بیلی، شخصیت ۹ ساله‌ی فیلم، نیست. امید و افتخار ما را از آغاز جنگ، پرواز هواپیماهای جنگی، بمباران و انفجارها به عنوان بخشی از یک ماجراجویی بزرگ از نگاه بیلی نشان می‌دهد. اما محتوای جنسی، زبان گاهی تند و موضوعات بالغانه آن باعث می‌شود که این فیلم برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر باشد.با وجود صحنه‌های فراوان از بازی کودکان، در مدرسه و خانه، داستان چندان ساختارمند و جذابی برای نگه داشتن توجه کودکان ندارد. مانند کودکان که در میان خرابه‌های سوخته‌شده جستجو می‌کنند، بینندگان نیز دعوت می‌شوند تا از میان موضوعات بزرگسالانه‌ای مانند پشیمانی، بارداری نوجوانان، و کنار آمدن با احساس اینکه ممکن است فردا همه بمیرید، جستجو کنند. اما بینندگان بالغی که به این دوره تاریخی علاقه‌مند هستند و ترجیحاً به همه چیزهای بریتانیایی علاقه‌مندند، از مجموعه‌ای از اتفاقات جذاب، دلنشین و گاهی دراماتیک در یک زمان و مکان شگفت‌انگیز در تاریخ لذت خواهند برد.