نیروی خودی مجروح

در فیلم مردی در حال سقوط که به صورت غیرخطی روایت می‌شود، گابریل درامر (با بازی شیای لابوف) و بهترین دوستش، دوین (با بازی جای کورتنی) به تفنگداران دریایی می‌پیوندند. آن‌ها دوره آموزشی را با موفقیت پشت سر می‌گذارند و زمان اعزام گابریل به افغانستان فرا می‌رسد، در حالی که دوین به دلیل شکستگی بازو برای مدتی در آمریکا می‌ماند. در افغانستان، گابریل در حادثه‌ای وحشتناک و تکان‌دهنده‌ای گرفتار می‌شود که منجر به مرگ چند نفر می‌شود. او بعداً با یک روانپزشک (با بازی گری الدمن) ملاقات می‌کند تا احساساتش را در میان بگذارد، اما با احساس آشفتگی جلسه را ترک می‌کند. بعداً، گابریل و دوین به نظر می‌رسد در میان ویرانه‌های متروکه‌ای به دنبال همسر گمشده گابریل (با بازی کیت مارا) و پسرش (با بازی چارلی شاتول) می‌گردند. اما گابریل ممکن است از PTSD شدید رنج ببرد؛ آیا وضعیت ذهنی او می‌تواند مورد سوال باشد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت جنگی در فیلم «مان داون» صحبت کنند. این خشونت را با خشونت‌هایی که در فیلم‌های دیگر دیده‌اید، چگونه مقایسه می‌کنید؟ آیا انواع مختلف خشونت، تاثیرات متفاوتی دارند؟
• فیلم چگونه پیام خود را در مورد اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) منتقل می‌کند؟ در مورد این موضوع چه چیزی یاد گرفتید؟ چه اقداماتی می‌توان انجام داد؟
• چرا فکر می‌کنید گابریل از صحبت بیشتر با روانپزشک خودداری می‌کند؟ چه چیزی مانع از ابراز احساسات افراد می‌شود؟
• این فیلم در مقایسه با سایر فیلم‌هایی که در مورد تجربه جنگ عراق/افغانستان ساخته شده‌اند، چگونه است؟
• چه رابطه ای بین گابریل و پسرش وجود دارد؟ آیا آنها ارتباط خوبی با هم دارند؟ آیا چیزی هست که نگفته باقی مانده باشد؟

والدین باید بدانند که درام جنگی «مان داون» با هدف جلب توجه به مشکلات مرتبط با PTSD سربازان بازگشته از عراق و افغانستان ساخته شده است؛ بسیاری از آنها بی‌خانمان می‌شوند یا دست به خودکشی می‌زنند. با وجود این پیام واضح، فیلم کمی گیج‌کننده است و اگرچه در برخی لحظات قدرتمند است، اما بیشتر اوقات آزاردهنده است. انتظار صحنه‌های خشونت‌آمیز جنگی زیادی را داشته باشید، با شخصیت‌هایی که شلیک می‌شوند و کشته می‌شوند، از جمله زنان و کودکان. صحنه‌های مبارزه، تیراندازی و انفجار وجود دارد و پسری در خطر است. خودکشی نیز مورد بحث قرار می‌گیرد. زبان فیلم نیز بسیار تند است و از کلمات نامناسبی مانند «فاک» و «شیت» استفاده می‌شود. رابطه‌ای خارج از ازدواج نیز به تصویر کشیده می‌شود و برخی کنایه‌های جنسی وجود دارد؛ علاوه بر این، زنی در حالی که سوتین و لباس زیرش را به تن دارد، نشان داده می‌شود. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

این درام جنگی شامل التماس صادقانه‌ای است، فراخوانی برای همدلی و درک سربازانی که از اختلال استرس پس از سانحه رنج می‌برند؛ اما فیلم پراکنده، غم‌انگیز و گیج‌کننده است و هرگز به هم نمی‌پیوندد. دیتو مونتیل کارگردان، همچنین رمان‌نویسی است و از روایت داستان‌هایی درباره مردان پیچیده و شهری لذت می‌برد. اما گاهی اوقات جاه‌طلبی او فراتر از دسترسش است و فیلم‌هایش بیش از حد جدی و کمی یک‌بعدی به نظر می‌رسند. فیلم «مان داون» بدشانسی دوگانه‌ای دارد که همزمان ساده‌انگارانه و پیچیده است.قطعات جدا شده و نامرتب این داستان ممکن است اگر بیشتر شرح داده می‌شدند، موثر واقع می‌شدند، به‌خصوص صحنه‌هایی که در آن اولدمن در نقش یک درمانگر نیروی دریایی ظاهر می‌شود یا صحنه‌های نزاع زناشویی بین گابریل و همسرش. اما دنباله‌های «جستجو برای یافتن پسرش در میان ویرانه‌ها» برای مدت طولانی گیج‌کننده است... تا اینکه «افشاگری بزرگ» رخ می‌دهد که به نظر می‌رسد برای فیلمی با این جدیت گمراه‌کننده است. در همین حال، لابوف بازی شدیدی را ارائه می‌دهد که گاهی فریبکارانه است.