نردبان یعقوب

جیکوبز لددر بر جیکوب سینگر (مایکل ایلی) تمرکز دارد، که به عنوان یک پزشک در افغانستان خدمت کرده است، جایی که نتوانست جان برادرش را نجات دهد. در خانه، او به عنوان یک جراح تروما در یک بیمارستان VA کار می‌کند و زندگی خانوادگی شادی با همسرش، سامانتا (نیکول بهاری) و فرزندشان دارد. سپس یک مرد عجیب به جیکوب نزدیک می‌شود و به او می‌گوید که برادرش، آیک (جسی ویلیامز)، هنوز زنده است. جیکوب آیک را پیدا می‌کند و متوجه می‌شود که او به یک داروی آزمایشی به نام HDA معتاد است، که ظاهرا به مسدود کردن خاطرات دردناک جنگ کمک می‌کند. جیکوب آیک را به خانه برمی‌گرداند اما به زودی شروع به تجربه توهمات عجیب و غریب خودش می‌کند و قبل از اینکه متوجه شود چه اتفاقی در حال رخ دادن است، هیچ ایده‌ای از واقعیت و آنچه در سرش می‌گذرد ندارد. آیا جیکوب می‌تواند بفهمند چه اتفاقی در حال رخ دادن است قبل از اینکه خیلی دیر شود؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم «نردبان یعقوب» صحبت کنند. این صحنه‌ها چه حسی در شما ایجاد کرد؟ فیلم چگونه این تاثیر را به وجود آورد؟ تاثیر خشونت در رسانه‌ها بر کودکان چیست؟
• چگونه مصرف مواد مخدر به تصویر کشیده می‌شود؟ این مواد برای چه منظوری استفاده می‌شوند؟ آیا سوء‌مصرف می‌شوند؟ آیا زیبا جلوه داده می‌شوند؟ آیا عواقبی در پی دارند؟ چرا این موضوع مهم است؟
• این بازسازی در مقایسه با نسخهٔ اصلی چگونه است؟ چه تغییراتی در آن ایجاد شده است؟
• هافمن داروهایی تجربی و اعتیادآور تولید می‌کند اما ادعا می‌کند که قصد کمک به جانبازان را دارد. آیا او آدم بدی است، آدم خوبی است، یا در جایی بین این دو قرار دارد؟ توضیح دهید.
• فیلم در مورد جنگ چه می‌گوید؟ آیا به کهنه‌سربازان احترام می‌گذارد؟

والدین باید بدانند که جیکوبز لِیدر بازسازی فیلمی ترسناک روان‌شناختی با همین نام در سال ۱۹۹۰ است. این فیلم سعی می‌کند چیزهای متفاوتی را انجام دهد، از جمله متنوع‌سازی بازیگران، اما همچنان احساس مکانیکی و بی‌روحی می‌دهد. انتظار خون و خشونت فراوان را داشته باشید، از جمله صحنه‌های جراحی، پاشیدن خون و استخرهای خون، به علاوه اسلحه و تیراندازی، مبارزه و مشت‌زنی، خفه‌کردن، انفجار، چند تصویر و صدای ترسناک، و صحنه‌های ناگهانی ترسناک. یکی از شخصیت‌ها رابطه‌ای شبیه خواب با یک روسپی دارد؛ صحنه‌های نزدیکی وجود دارد اما برهنگی فراتر از نیمه‌عریان و نمای سینه وجود ندارد. یکی از شخصیت‌ها همسرش را می‌بوسد و بر او سوار می‌شود. در فیلم از کلمات «فاک» و «شیت» چند بار و از کلمه «پوسی» یک بار استفاده می‌شود. کهنه‌سربازان به‌عنوان مصرف‌کنندگان دائمی داروهای آزمایشی نشان داده می‌شوند و تزریق دارو نیز نمایش داده می‌شود. شخصیت‌ها سیگار می‌کشند و نوشیدن الکل هم وجود دارد، حداقل یک بار به‌طور آشکار بیش از حد. مایکل ایلی در این فیلم نقش‌آفرینی می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این بازسازی فیلم ترسناک روانشناسانه سال ۱۹۹۰ تلاش ناقصی در تغییر داستان دارد، اما در نهایت احساس می‌شود که فیلم بی‌روح است و فاقد گستره وجودی آزاردهنده نسخه اصلی. آن فیلم کیفیتی درونی داشت که وقایع را به گونه‌ای نشان می‌داد که انگار برای شخصیت اصلی اتفاق می‌افتادند، مثل یک کابوس. نسخه جدید نردبان یعقوب بیشتر بیرونی به نظر می‌رسد، انگار که همه شوک‌ها به عنوان ترس‌های ناگهانی برای ترساندن تماشاگر طراحی شده‌اند، نه شخصیت اصلی. در نتیجه، ایلی فقط می‌تواند به اتفاقات واکنش نشان دهد و هرگز نمی‌تواند مرکز احساسی شخصیتش را پیدا کند؛ یعقوب او فقط مدام نگران است.تنوع‌بخشی به شخصیت‌ها تصمیمی قابل‌ستایش بود و افزودن یک شخصیت برادر هم همین‌طور، اگر فقط ارتباط بیشتری وجود داشت. به نظر نمی‌رسد این دو مرد قبلاً حتی همدیگر را ملاقات کرده باشند. به‌طور غیرمنتظره‌ای، ویلیامز در نقش آیک، بازیگر پویاتری به نظر می‌رسد؛ شاید اگر او و ایلی نقش‌ها را با هم عوض می‌کردند، فیلم موثرتر بود. این بار «نردبان یعقوب» سعی در رسیدن به نتیجه‌ای به‌کلی متفاوت از داستان دارد. اما درحالی‌که پایان‌بندی نسخه اصلی از نظر دراماتیک و احساسی کارآمد بود، این یکی ناکام می‌ماند. باز هم، این پایان‌بندی احساس می‌شود که خارجی است، برای شوک طراحی شده و بدون توجه به شخصیت‌ها یا منطق درونی آن‌ها انجام شده است.