من رید فیشر هستم.

ری فیچ کیست؟ برای شروع، او فیلم‌نامه‌نویس این فیلم است. او همچنین قهرمان اصلی فیلم (جِی باروچل) است، یک جوان لاغر اندام و حدوداً بیست و چند ساله که به قدری وظیفه‌شناس، مهربان و قابل اعتماد است که حتی پدر آینده زنش او را «پسر خوب» خطاب می‌کند. برای کیت (الکسیس بلدل)، او یک نامزد دوست‌داشتنی است. و برای همه دیگران در شهر کوچک مِد میدووز، ری فیچ پسر پدرش است، به این معنی که از آنجایی که پدرش (و در واقع مادرش هم) مدت‌هاست که رفته‌اند، وظیفه اوست که به عنوان تاریخ‌نگار شهر و صدای ایستگاه رادیویی و مجری برنامه تلویزیونی عمومی آن، وارد عمل شود. اما اگر از ری فیچ بپرسید که او کیست، قادر به پاسخگویی نخواهد بود. او آنقدر درگیر برآورده کردن انتظارات دیگران است که خودش را نمی‌شناسد. تا اینکه یک عشق قدیمی دوران دبیرستان، جیل (اسکایلر فیسک)، در یک تابستان توقف می‌کند و او را مجبور می‌کند که خود را پیدا کند، آن هم...

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد انتظارات و نحوه شکل‌گیری آن‌ها صحبت کنند. چگونه یک فرد جوان تصمیم می‌گیرد که چه کسی می‌شود؟ آیا والدین بیشترین تاثیر را دارند؟ نظرتان در مورد همسایگان و دوستان چیست؟ همچنین، رسانه‌ها در ایجاد و تعیین انتظارات چه نقشی دارند؟ در برنامه‌های تلویزیونی و فیلم‌ها، آیا به نظر می‌رسد یک دوراهی وجود دارد که به یک انتخاب خاص منجر می‌شود و آینده را تعیین می‌کند؟ آیا در زندگی واقعی هم همین‌طور است؟

والدین باید بدانند که در این کمدی رمانتیک صمیمی، موضوعی برای نگرانی وجود ندارد. تمام شخصیت‌ها نیت‌های خوبی دارند و حتی زمانی که بد رفتار می‌کنند، فقط به این دلیل است که انسان هستند، نه اینکه بخواهند به کسی آسیب برسانند (این موضوع به وضوح بیان شده است). نوجوانانی که ستاره جِی باروچل را از فیلم جاد اپاتو با نام باردار می‌شناسند، ممکن است متعجب شوند که در اینجا شوخی‌های مردانه بدزبانی وجود ندارد. در عوض، این فیلم موضوعاتی در مورد خودشناسی و انتخاب‌های اصیل دارد. مقداری نوشیدن الکل وجود دارد، اما فقط توسط افراد بالای سن قانونی، و یک جلسه طولانی بوسیدن. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در مورد فیلم من ماهی رید چیزهای زیادی وجود دارد که می‌توان از آن‌ها لذت برد: ظاهر جذاب و قدیمی فیلم، بازیگران مکمل شیرین و عجیب و غریب، و جرقه‌های کوچک از درخشش سینمایی. متاسفانه، همه این‌ها به یک کل دوست‌داشتنی تبدیل نمی‌شوند. این کمدی عجیب و غریب با پیچ و تاب‌های عجیب و غریب و منحصر به فرد خود، به آرامی و با تنبلی پیش می‌رود و از جنب و جوش و سرزندگی معمول فیلم‌های مستقل رمانتیک و کمدی بی‌بهره است. انگار که ماهی واقعی و کارگردان زکری ادلر یک ضیافت آماده کرده‌اند اما فراموش کرده‌اند که آن را طعم‌دار کنند. شاید نباید از ابتدا آن را با این همه عجیب و غریب بودن طعم‌دار می‌کردند.آدلر از بازیگرانش بازی‌های خوبی می‌گیرد، از جمله باروچل و بلدل (و دی‌جی کوالز در نقش یک عاشق هنرهای رزمی که بسیار خنده‌دار است). اما فیسک است که درخشان است -- او در نقش جیل بسیار طبیعی و دلنشین است (و صدایی عالی برای خواندن هم دارد). وقتی فیشر شروع به انتخاب‌هایی می‌کند که از سناریوی از پیش نوشته‌شده‌اش دور است، نه تنها قابل درک است، بلکه شایسته تشویق است -- هرچند اندک.