کیمبلین

در نمایشنامه سیزمبلین اثر شکسپیر، که به روزگار ما برگردانده شده است، سیزمبلین (با بازی اد هریس) پادشاه یک باشگاه موتورسواران است. دخترش، ایموجن (با بازی داکوتا جانسون)، با ازدواج با پستهموس (با بازی پن بدجلی)، یک اسکیت‌باز از طبقه پایین، پدرش را عصبانی می‌کند. پستهموس که به تبعید فرستاده شده، با ایاخیموس (با بازی ایتان هاوک) ملاقات می‌کند که شرط می‌بندد می‌تواند با ایموجن بخوابد و مدرکی جعلی برای اثبات این ادعا ارائه می‌دهد. پستهموس با خشم پیسانو (با بازی جان لگویزمائو) را به عنوان پیک می‌فرستد تا ایموجن را بکشد، اما پیسانو به او رحم می‌کند و او به دنبال شوهرش می‌رود. ایموجن که گم شده و گرسنه است، بلاریوس (با بازی دلروی لیندو) را پیدا می‌کند که ارتباطی مشکوک با پادشاه دارد. در همین حال، همسر جدید پادشاه (با بازی میلا یوویچ) نقشه‌های شومی در سر دارد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در نمایشنامه سامبرلین صحبت کنند. این خشونت چه تأثیری بر شما داشت؟ آیا به نظر شما این خشونت به داستان کمک می‌کند یا از آن می‌کاهد؟
• آنچه شکسپیر را برای برخی جذاب و برای دیگران دشوار می‌کند چیست؟ چرا فکر می‌کنید نمایشنامه‌های او توانسته‌اند آزمون زمان را پشت سر بگذارند؟
• شكسپير در فیلم‌ها به خوبی ترجمه می‌شود؟ آیا او روی صحنه بهتر است؟ در چاپ؟ چرا یا چرا نه؟ چگونه تنظیمات بر قدردانی شما تأثیر می‌گذارد؟ آیا نسخه‌های دوره الیزابت را ترجیح می‌دهید یا اقتباس‌های امروزی مثل این؟
• چگونه سامبرلین با رومئو و ژولیت مقایسه می‌شود؟ کدام عناصر مشابه هستند؟ کدام متفاوت هستند؟

والدین باید بدانند که سیمبلین اقتباسی مدرن از نمایشنامه‌های شکسپیر است. خشونت موضوع اصلی است؛ اسلحه و تیراندازی فراوان، زخم‌های خونین، بریدن سر، شخصیتی که زنده به گور می‌شود، اجساد، کتک‌کاری و مبارزه، و موارد دیگر. در جنبه‌های جنسی، بوسیدن و گفتگوهای مرتبط با رابطه جنسی وجود دارد، و یک شخصیت مرد دست خود را زیر لباسش می‌برد، گویی آماده خودارضایی است. زبان و گفتار مشکل خاصی ندارد، به جز یک مورد استفاده از کلمه جهنم. این یکی از نمایشنامه‌های کمتر شناخته‌شده شکسپیر است، بنابراین احتمالاً برای نوجوانان جذابیت کمتری نسبت به رومئو و ژولیت یا هملت دارد، اما ارزش دیدن را دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

هواداران شکسپیر متوجه خواهند شد که نمایش سیمبلین — که کمی شبیه به رومئو و ژولیت است اما پایانی امیدوارانه‌تر دارد — بسیار ارزش دیدن دارد. مایکل آلمیریدا کارگردان، که گاهی به خاطر فیلم‌سازی تجربی با دوربین فیشر-پرایس پیکسل‌ویژن به یاد آورده می‌شود، قبلاً با هاوک در یک اقتباس مدرن از نمایش هملت شکسپیر (۲۰۰۰) کار کرده بود، که مشهورترین فیلم او شد. حالا این دو دوباره برای یک اقتباس دیگر از شکسپیر با هم همکاری کرده‌اند — این بار در مورد سیمبلین کمتر شناخته شده، از دورهٔ پایانی آثار شکسپیر.همانطور که در هملت این زوج دیده‌ایم، در سامبرین نیز از مکان‌ها و اشیای معاصر به بهترین نحو استفاده شده است. در این نمایش، اسکیت‌بورد، آیفون و آی‌پد به‌طور جذابی در داستان گنجانده شده‌اند و پمپ بنزین و دیوارهای پوشیده از گرافیتی به عنوان پس‌زمینه استفاده شده‌اند. داکوتا جانسون (در پنجاه سایه گری) در نقش خود فوق‌العاده است، و هاوک نیز در نقش ایاخیم، که نقش بدذات و شیطنت‌آمیزی شبیه ایگو دارد، بسیار خوب ظاهر شده است. برخی از بازیگران دیگر کمی دست و پا چلفتی به نظر می‌رسند، و پایان نمایش کمی نامنسجم و شتاب‌زده به نظر می‌رسد -- با صحنه‌ای بی‌روح در یک پارکینگ -- اما در مجموع، نمایش خوب و قابل قبولی است.