زن سیاه‌پوش

در این اقتباس از داستان ارواح دوره ویکتوریایی سوزان هیل، آرتور کیپس (دنیل ردکلیف) جوان عزاداری است که در لندن زندگی می‌کند و تنها از پسربچه‌اش نگهداری می‌کند. کیپس که وکیل است، به یک شهر کوچک ساحلی به نام کرایثین گیفورد فرستاده می‌شود تا اموال یک بیوه‌زن تازه درگذشته به نام خانم آلیس درابلو را تصفیه کند. اما از همان لحظه‌ای که او وارد شهر می‌شود، روستاییان سعی می‌کنند او را فراری دهند، به او اتاق نمی‌دهند و آشکارا به او می‌گویند که به لندن برگردد. کیپس که مصمم است شرکت حقوقی خود را راضی کند (او تحت نظر بوده است)، به ایل مارش، عمارت رو به زوال خانم درابلو در ناحیه مرداب‌ها، سفر می‌کند، جایی که او شکل یک زن را می‌بیند که لباس سیاه پوشیده است. در روستا، کودکان شروع به مردن می‌کنند و همه انگشت اتهام را به سوی دخالت کیپس نشانه می‌روند. در حالی که آرتور در اسناد املاک عمیق می‌شود، توسط صداهای عجیب و غریب و تصاویری آزار داده می‌شود تا اینکه راز خانه را کشف می‌کند و معتقد است که می‌داند چگونه زن سیاه‌پوش را متوقف کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که فیلم «زن سیاه‌پوش» چگونه در مقایسه با فیلم‌های ترسناک خشن‌تر و خونین‌تر (Slashers) قرار می‌گیرد. به نظر شما چه چیزی ترسناک‌تر است: صحنه‌های خشن و خونین یا صحنه‌هایی که ناگهان شما را می‌ترسانند؟ دلیل آن چیست؟
• چه چیزی باعث شد که بخواهید این فیلم را ببینید -- داستان فیلم، یا حضور دانیل ردکلیف در آن؟ آیا نقش پدر بودن برایش باورپذیر است؟

والدین باید بدانند که به دلیل بازی دنیل ردکلیف در این فیلم ترسناک قدیمی، حتی طرفداران جوان‌تر هری پاتر ممکن است بخواهند آن را ببینند. اما علی‌رغم کم بودن صحنه‌های خون و خونریزی، فیلم «زن سیاه‌پوش» برای نوجوانان و کودکان مناسب نیست. در فیلم چندین مرگ ناراحت‌کننده وجود دارد که بیشتر آن‌ها کودکان هستند که به درخواست یک شبح خودکشی می‌کنند، و تمام صحنه‌هایی که در عمارت تسخیرشده فیلمبرداری شده‌اند پر هستند از اسباب‌بازی‌های ترسناک، صداهای عجیب و غریب و لحظات ترسناکی که تماشاگران را می‌ترسانند. و خود زن سیاه‌پوش ترسناک است. در فیلم کمی نوشیدن الکل نمایش داده می‌شود، اما الفاظ رکیک چندانی استفاده نمی‌شود.

رِدکلیف قطعاً بازیگر خوبی است و ده سال مبارزه با «تو-می‌دانی-کی» روی پرده‌ی سینما، او را برای روبه‌رو شدن با ظرافت‌های بیان ترس آموزش داده است. او می‌تواند با کوچک‌ترین تغییر در حالت ایستادن یا گشاد شدن چشم‌های آبی‌اش، ترس را منتقل کند؛ ترسی که تماشاگران نیز در این تریلر نفس‌گیر تجربه می‌کنند. این یک فیلم ترسناک قدیمی است؛ یک داستان ارواح پر از تصاویر دلهره‌آور عروسک‌ها و اسباب‌بازی‌های کوک‌شده با چشم‌های عجیب، کلاغ‌هایی که ناگهان ظاهر می‌شوند و بچه‌هایی که راهی برای کشتن خودشان پیدا می‌کنند تا یک روح انتقام‌جو را آرام کنند.اما علی‌رغم صحنه‌های جیغ‌دار فیلم که به‌آرامی و با ظرافت خاصی طراحی شده‌اند که بیننده را برای یک غافلگیری آماده می‌کنند، جیمز واتکینز کارگردان، زمان زیادی را صرف خلق فضای وهم‌آلود فیلم کرده و نتوانسته است ریتم مناسبی برای پیشبرد داستان ایجاد کند. این فیلم از آن دست فیلم‌هاست که احساس می‌کنید بیش از دو ساعت طول کشیده، در حالی که تنها 95 دقیقه است. حداقل بازی بازیگران خوب است. رادکلیف در این فیلم از حضور دو بازیگر ارزشمند بریتانیایی، سیرین هایندز و جنت مک‌تیر به عنوان آقای و خانم دیلی، ثروتمندترین زوج در کریتین گیفورد، حمایت می‌شود. آنها نیز قبلاً پسر خود را از دست داده‌اند و با این موضوع به شیوه‌ای ترسناک و طنزآمیز برخورد می‌کنند. هر سکانسی که آنها در آن حضور دارند، نقطه عطف فیلم است. دیدن این که «پسری که زنده ماند» چگونه قدم به دنیای جدیدی گذاشته، جالب است، اما انتظار نداشته باشید که «زن سیاه‌پوش» به اندازه هری پاتر به یاد ماندنی یا به اندازه دیگران ترسناک و ذهن‌بر باشد.